Πηνελόπη Γαίτη: Ι.ΤΗ.Π, Τήνος, Καλοκαίρι 2019, «Εκεί στο ξέφωτο-Dasein»

     Ο άνθρωπος, μηδαμινή μονάδα στο άπειρο του χρόνου ζητά την προστασία εντός του. Βιώνει την αναπόφευκτη κυκλικότητα του στον υφασμάτινο φθαρτό κύκλο του. Γίνεται ένα με τη φύση που κοιλοπονά ως αθάνατη μάνα Γη τα παιδιά της ατέρμονα χαρίζοντας τους το δεδομένο χρόνο τους.

Ηλίας Μπαρκαλής/ δύο ποιήματα

Η Ούρ και η Εριντού

Γλύκα Διονυσοπούλου, Πτυχιακή εργασία: Μεταξύ σημείου και γραμμής Ιούνιος 2019

Μεταξύ σημείου και γραμμής

«… δημιουργώντας ιστούς τείνω να τυλίγω μεμονωμένες αναμνήσεις

και να ρίχνω φως στις ανθρώπινες σχέσεις»

Chiharu Shiota

Κάθε καλλιτέχνης δημιουργεί το δικό του σύμπαν, που αποτελείται από συνθέσεις στις οποίες δομούνται χώροι, τόποι συλλογικής και προσωπικής αναφοράς. Οι συνθέσεις αντίστοιχα συγκροτούνται από φόρμες που άλλοτε παίρνουν τη μορφή συγκεκριμένων και άλλοτε αφηρημένων σχημάτων. Αυτές οι φόρμες με τη σειρά τους σχηματίζονται από γραμμές και εν τέλει οι γραμμές αποτελούνται από σημεία.Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το σημείο είναι για τον καλλιτέχνη το ελάχιστο άτμητο εικαστικό στοιχείο. 

Ναυτικό ημερολόγιο - 3/3/ έτος άγνωστο / πορεία κόντρα στο ρεύμα Της Χριστίνας Κοντούλη

Τα κατά συνθήκη ψεύδη ή ψέματα: αυτά που λέγονται εν γνώσει μας ότι είναι ψέματα, για να μη θίξουμε ή προκαλέσουμε τον άλλον. 333 Αλήθειες. 333 φορές, τέσσερις είπα πως δεν είμαι ψεύτης και είπα ψέματα.

                 …………………………………………………..

Ψέματα μέσα στη μούρη του άλλου, ψέματα για αποφυγή, ψέματα  για εντυπωσιασμό ,ψέματα από φόβο, ψέματα γιατί ποτέ δεν μας ρώτησαν το σωστό πράγμα τη σωστή στιγμή. Ψέματα.           Το πρώτο πράγμα που μαθαίνουμε. Η πρώτη μορφή απώλειας που συναντούμε είναι το ψέμα.

Βασίλης Καβουρίδης: Au Bord de l’eau (Ο μπόρντ ντε λό) Εικαστική εγκατάσταση στον παλιό επιβατικό σταθμό του λιμανιού της Μυκόνου.

Au Bord de l’eau

Ο επιβατικός σταθμός  του παλιού λιμανιού ανεγέρθηκε το 2000 αλλά δεν αποπερατώθηκε ποτέ. Η χρήση του δεν επαναπροσδιορίστηκε. Ο Βασίλης Καβουρίδης τον χρησιμοποιεί για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 2017  με την εικαστική εγκατάσταση «Praxis of progress».

Δήμητρα Σταυροπούλου - Ω(όν): Η γέννηση του σημείου

                          Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας

Τμήμα εικαστικών και εφαρμοσμένων τεχνών Φλώρινας

Ωόν: Η γέννηση του σημείου

¨ Του νου το μάτι δεν ψάχνει εντελώς ελεύθερα, αλλά προς ορισμένη υποδεικνυόμενη κατεύθυνση πηγαίνει και κοιτάζει. Τα διατηρηθέντα υπόλοιπα ή θραύσματα των σπασμένων πραγμάτων διακατέχουν, όχι σπάνια, κάτι πολύ αινιγματικό και ταυτόχρονα πιο υποβλητικό από το χαμένο όλο¨

                                                         Π. Κούρος

Γλύκα Διονυσοπούλου «Μεταξύ Σημείου και Γραμμής». Εικαστική παρέμβαση στο Βυζαντινό Μουσείο Βέροιας

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙO

ΕΦΟΡΕΙΑ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ ΗΜΑΘΙΑΣ

Ζεστός, φωτεινός, αληθινός, υπερρεαλιστικός ο Ιούλιος και η Εφορεία Αρχαιοτήτων Ημαθίας μαζί σας και αυτό καλοκαίρι, προσφέροντας την ανάσα της τέχνης και του πολιτισμού.

Το Σάββατο, 13 Ιουλίου 2019 και ώρα 21:00, στο Βυζαντινό Μουσείο Βέροιας, γίνονται τα εγκαίνια έκθεσης ζωγραφικής της Γλύκας Διονυσοπούλου με τον τίτλο «Μεταξύ Σημείου και Γραμμής».

'Αννα Καμπουρίδου - ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ Η περίπτωση των εικαστικών - Διπλωματική εργασία

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ
ΤΜΗΜΑ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΩΝ ΤΕΧΝΩΝ


ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ
Η περίπτωση των εικαστικών

 Διπλωματική εργασία
της Άννας Καμπουρίδου
3ο Εργαστήριο Ζωγραφικής
Α.Μ.: 813

Φλώρινα
Ιούνιος 2019

Πηνελόπη Γαίτη: «Ιωάννινα 2019, Μνήμη Βοημούνδου-Ίχνη στο κάστρο 1082»

                                                                

                                                                                                 

 Λόγια του μεγάλου Μπόρχες: «Τι θα ήταν ο καθένας μας χωρίς τη μνήμη που κατά μεγάλο μέρος της είναι φτιαγμένη από λήθη, αλλά θεμελιώδης...».

   Μνήμη και ιστορία συνυπάρχουν και αλληλεπιδρούν περικλείοντας εντός τους το μύθο, το γεγονός και την αφήγηση.. Η καταγραφή του ιστορικού γεγονότος είναι για τους επόμενους χειραποσκευή μνήμης, επιστημονική πληροφορία, τεκμηρίωση και απόδειξη, συναισθηματικό βάλσαμο. Η μνήμη λειτουργεί ως πυξίδα προσανατολισμού των ανθρώπινων πράξεων μέσα στο χρόνο για παρελθόν, παρόν και μέλλον. Επίσης ζυμώνεται με τη ζωή υπερβαίνοντας το τετριμμένο όριο, γεννιέται μέσα από την ανθρώπινη ψυχή στην ποιητική της έννοια εγγράφοντας σιωπηρά ό,τι μικρό ή μεγάλο μετατρέποντάς το σε υπέρβαση, αποδοχή, μοίρα, ανάλογα με τη χώρα, την παράδοση και τους ανθρώπους που τη ζουν καθημερινά και απλά ως εμπειρία, ως ανάγκη, ως φυγή, ως έλλειψη, ως αντίθεση και σύνθεση πραγμάτων που χάνονται θολώνοντας και αφήνοντας πίσω τους μικρές και μεγάλες αποδέιξεις-ίχνη. Dasein: Με τους ανθρώπους να παρίστανται, να δημιουργούν ίχνη αναζητώντας  ταυτίσεις με το χωροχρόνο τους οριοθετώντας το πετρωμένό τους.  Οι πρωταγωνιστές, μικροί και μεγάλοι της ιστορίας, , επώνυμοι και ανώνυμοι, έχουν ο καθένας το μερίδιό του στην παγκόσμια μοίρα της ανθρωπότητας. Το πέρασμά τους από τόπους αφήνει σημάδια μικρά και μεγάλα. Εκπέμπει συνάμα το τραγικό, το διφορούμενο, το παράξενο.. Κι όμως τελικά ίσως να μη χάνεται τίποτα.

Πορφυρή Σιωπή: Ατομική έκθεση της Χριστίνας Τζάνη στο Μουσείο Τεχνών Κοζάνης- τεκμηρίωση

Το Δ.Σ. του Αρχείου Ιστορίας & Τέχνης, σας προσκαλεί στα εγκαίνια, της τελευταίας για την Θερινή περίοδο, Εικαστικής Έκθεσης της Εικαστικού Χριστίνας Τζάνη με τίτλο ¨ΠΟΡΦΥΡΗ ΣΙΩΠΗ¨ η οποία θα φιλοξενηθεί στο Νέο ιδρυθέν Μουσείο Τεχνών από 10 έως 31 Ιουλίου 2019.

Αλληλεπίδραση έκθεσης: Χάρης Κοντοσφύρης, Γλύκα Διονυσοπούλου, Κατερίνα Καρούλια

Επιμέλεια έκθεσης: Χάρης Κοντοσφύρης:

Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τ.Ε.Ε.Τ της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Δ. Μακεδονίας / Εικαστικός.

Εγκαίνια έκθεσης: Τετάρτη 10 Ιουλίου 2019 στις 8:00 το βράδυ.

Διάρκεια έκθεσης: 10 Ιουλίου – 31 Ιουλίου 2019.

Ώρες επίσκεψης: καθημερινά 10:00 π.μ. - 2:00 μ.μ.  Κάθε Παρασκευή 10:00 π.μ. 2:00 μ.μ. και 7:00 μ.μ. – 9:00 μ.μ. (Κυριακή κλειστά)

Διεύθυνση Μουσείου Τεχνών: Δελμούζου 1 - Κοζάνη.

Επίσκεψη πέρα από το ωράριο ύστερα από συνεννόηση.

Τηλ. επικοινωνίας: 24610 39559 και 6980021640

E-mail:  arhiokesarias1@gmail.com

Υποστήριξη - Επικοινωνία: Φλώροι Εικαστικοί

Πτυχιακή Εργασία Ιουνίου 2019: Στεργίου Νικολέτα ΒΟΥΤΩΝΤΑΣ ΣΤΟ “ΚΕΝΟ”

Αφορμή

Έχοντας υπάρξει στο παρελθόν αθλήτρια της συγχρονισμένης κολύμβησης και γνωρίζοντας καλά το υγρό στοιχείο αποφάσισα βάση της εμπειρίας μου να ασχοληθώ με την φωτογραφία στον βυθό. Δέκα χρόνια σε αυτό το άθλημα ήταν αρκετά για να καταλάβω πόσο όμορφο συναίσθημα σου δημιουργεί το να αφεθείς ελεύθερος στον βυθό της πισίνας, να χαλαρώσεις, να ηρεμίσεις, να σκεφτείς ή και να διώξεις όλες σου τις σκέψεις, να νοιώσεις το απόλυτο τίποτα! Το ίδιο συναίσθημα βιώνεις και στον βυθό της θάλασσας, σε οποιοδήποτε μέρος, κάθε ώρα, κάθε στιγμή.

Πτυχιακή εργασία, "Η Ενωτική Δύναμη των Αντιθέσεων: Εγκλωβισμοί - Περιπλανήσεις", Αγάπη Μαντζιώρη

Θεωρητικό μέρος  - Περίληψη πτυχιακής

Σκοπός της πτυχιακής εργασίας είναι η εστίαση στην έννοια τόσο του εγκλωβισμού, όσο και της περιπλάνησης του σύγχρονου ανθρώπου, επιχειρώντας εμβάθυνση τόσο πλαστικά, όσο και θεωρητικά, στην ουσία τους. 

ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΖΩΗ - "Conscious Conflict", ΠΤΥΧΙΑΚΗ ΙΟΥΝΙΟΣ 2019

“Conscious Conflict”




 

   Η ιστορία βασίζεται σε δύο πρωταγωνιστές, οι οποίοι έχουν εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες, λόγω των εμπειριών που έχουν βιώσει. Μέσα από μία εντελώς τυχαία συνάντηση και ταξιδεύοντας στο σύμπαν με ένα διαστημόπλοιο, ενώ δεν υπάρχει τίποτα κοινό μεταξύ τους(όσον αφορά το ιδεολογικό, γνωστικό, συμπεριφοριστικό κομμάτι), καταφέρνουν να διδάξουν ο ένας τον άλλον πώς να ανακαλύψουν τον πραγματικό τους εαυτό. Ξεκινούν σταδιακά να αλλάζουν   απόψεις,  ιδέες και  πράξεις , χωρίς να το αντιλαμβάνονται εξαρχής.

   

 

    Ο πρώτος μας  χαρακτήρας  είναι μια ανθρωπόμορφη γάτα, ο Πλανκ, που βρισκόταν σε ένα εργαστήριο με πειραματόζωα. Μετά από ένα ατύχημα που πραγματοποιήθηκε εκεί, ήταν ο μόνος που κατάφερε να επιβιώσει και με τη "βοήθεια" μερικών χημικών  ουσιών άρχισε να γίνεται ιδιοφυία. Έχει το χάρισμα της γνώσης, εργάζεται σκληρά, με εξαιρετικά υψηλό δείκτη νοημοσύνης δημιουργεί τις δικές του εφευρέσεις, όπως ένα διαστημόπλοιο που μπορεί να ταξιδέψει στον χωροχρόνo και  ως μοναδικό στόχο  έχει να αφανίσει το ανθρώπινο είδος. Όμως είναι όντως αυτή η πραγματική  επιθυμία στη ζωή του;

  Αντιθέτως, ο δεύτερός μας ήρωας  είναι ένας εξωγήινος, ο Χ, ο οποίος έχει αναπτύξει την πνευματικότητά του, έχει βρει το νόημα της ζωής και του σύμπαντος, ωστόσο  είναι εντελώς αδιάφορος, δεν μοιράζεται τις σκέψεις του πιστεύοντας πως οι γύρω του αδιαφορούν, δεν είναι καθόλου αποδοτικός, γιατί βρίσκεται συνεχώς σε κατάσταση οκνηρίας και δεν βρίσκει κίνητρα για να γίνει πιο παραγωγικός. Παρόλα αυτά μία κίνησή του θα μπορούσε να αλλάξει πολλά γεγονότα. Ποιος ξέρει; Ίσως κάποια μέρα μπορεί να συμβεί..

 

  Η εγκατάσταση που δημιούργησα σχετίζεται με τον εσωτερικό χώρο του διαστημοπλοίου, όπως περιγράφεται μέσα στο βιβλίο: "Στην μπροστινή του όψη υπήρχαν δύο τεράστια παράθυρα και όλο το πιλοτήριο. Γύρω γύρω υπήρχαν και άλλα μικρότερα παράθυρα σε ίση απόσταση μεταξύ τους, για να μπορεί κάποιος να δει τι συμβαίνει έξω από το σκάφος. Η αίθουσα ήταν σχετικά σκοτεινή. Στο κέντρο βρισκόταν ένα πολύ μεγάλο μηχάνημα κυλινδρικού σχήματος (χρονομηχανή)." Με αυτόν τον τρόπο ο θεατής ενσωματώνεται στη διήγηση και συμμετέχει ο ίδιος στο ταξίδι με την παρουσία του. Τα έργα μου είναι τα παράθυρα που μπορεί κανείς να παρατηρήσει τον έξω κόσμο μέσα από τη δική μου οπτική. Στο κέντρο της αίθουσας, περιστρέφεται η χρονομηχανή(ζωοτρόπιο), παρουσιάζοντας στιγμιότυπα από το βιβλίο, το οποίο βρίσκεται μπροστά, στην θέση του οδηγού.

 

  Με βάση τις καταστάσεις που αντιμετώπισα σε διάφορα στάδια της ζωής μου, έδωσα  στους  χαρακτήρες μου στοιχεία από την προσωπικότητά μου.  Ο λόγος λοιπόν που συνδύασα αυτούς τους δύο ρόλους είναι η ταύτισή τους με τον εαυτό μου  και επιδιώκω να κάνει το ίδιο και ο αναγνώστης, καθώς λίγο πολύ όλοι μας έχουμε έρθει σε επαφή με έστω έναν από αυτούς τους χαρακτήρες στην καθημερινότητά μας ή έχουμε βιώσει παρόμοιες φάσεις. Επίσης να  μεταφέρω τον προβληματισμό μου ότι μπορεί ο καθένας μας να έχει διαφορετικές απόψεις και ιδέες , αλλά δεν μπορούμε απαραίτητα να γνωρίζουμε αν κάνουμε το σωστό ή το λάθος, εάν δεν αναζητήσουμε τι πραγματικά είμαστε και αν δε  μοιραζόμαστε τις εμπειρίες, ώστε να  εμπλουτίζουμε και να ανανεώνουμε συνεχώς τις σκέψεις μας επιδιώκοντας πάντα το καλύτερο.

 

    

   Εκτός από τις προσωπικές μου εμπειρίες, επηρεάστηκα από βιβλία φυσικής ή  βιβλία, όπως:Neil Philip. «Μύθοι απ’ όλο τον Κόσμο», Antoine De Saint- Εxupery.  «Ο Μικρός πρίγκιπας», Σάρα Άνγκλις «Διαστημικά Ταξίδια», Έμιλυ Σαντς «Αιγυπτιολογία», Τριβιζάς Ευγένιος «Η τελευταία Μαύρη γάτα», Θεοδόσης Γεράσιμος «Η Γάτα του Σρέντιγκερ». Επίσης εμπλούτισα τις ιδέες μου από σειρές κινουμένων σχεδίων διάσημων καλλιτεχνών, όπως  του Craig Mc Cracken, Don Βluth,Chuck Jones κ.τ.λ.

        

    Τα υλικά  για τα έργα μου είναι κυρίως fluorescent ακρυλικά, βελτιωτικό  χρώματος(pouring medium, floetrol) και μικτή τεχνική με άλλα υλικά(π.χ. ταλκ, νερό,gesso κ.τ.λ.) σε καμβά 40 x 100cm. και μουσαμά 1,00 X 2,10 m. Για το ζωοτρόπιο (κατασκευή 70 x 70 x 80 ):Χαρτόνι, μακετόχαρτο, μοτέρ 240 rpm., διακόπτες για ρύθμιση ταχύτητας  και κυκλώματος, καλώδια, εξαρτήματα από παλιές συσκευές, τροφοδοτικό, φωτάκια led με μπαταρίες,με βάση νοβοπάν 65 x 65 x 65 cm. Για την ανάδειξη των έργων τοποθετήθηκαν λάμπες φθορίου blacklight.Για την εικονογράφηση του βιβλίου χρησιμοποίησα φωτοτυπικό χαρτί και ραπιδογράφους Νο 0.05,0.1,0.2,0.4.

  

  Για ανάγνωση του βιβλίου μπορείτε να στείλετε στο e-mail:


       zwhdaskalou95@gmail.com

Δασκάλου Ζωή
Ιούνιος 2019

Χρόνος τόπος βιωμένος ή ανοίκεια ταυτότητα της Κατερίνας Καρούλια

Η Κατερίνα Αναστασίου από την Βέροια, με σπουδές στο Τμήμα Εικαστικών κ Εφαρμοσμένων Τεχνών, Σχολή Καλών Τεχνών, Α.Π.Θ, μέσα από πειραματισμούς και μελέτες έφθασε στην εικαστική performance καθώς επιχειρεί την παρουσία και όχι την παρουσίαση.  Η performance art, αυτό που ονομάζουμε παραστασιακή ή επιτελεστική τέχνη συστήνεται από μελετητές ως καλλιτεχνική πρωτοπορία του εικοστού αιώνα και καταδεικνύεται η συγγένεια της με τις υπόλοιπες παραστατικές τέχνες στην εξελικτική τους πορεία. Η Κατερίνα ως περφόμερ, από ερευνητής οδηγείται σε νέους τρόπους εμπλοκής με το αντικείμενο έρευνας της. Από εξωτερικός παρατηρητής γίνεται συμμέτοχος. Πεδίο έρευνας της ο Πανδαμάτωρ χρόνος καθώς οι κοινωνικοί ρόλοι που αναλαμβάνει το άτομο στην καθημερινή ζωή του αποκτούν σκηνικό πρόσημο.

Διπλωματική Εργασία, Βλάχος Διονύσης - Τα Σύμβολα Των Σκοτεινών Συναισθημάτων

Ένας από τους στόχους του έργου ζωγραφικής είναι συχνά η ατόφια οπτική μεταφορά συναισθημάτων από τον καλλιτέχνη προς τον θεατή, μια διαδικασία που χαρακτηρίζει τον κόσμο της τέχνης και θεωρείται από πολλούς ως κάτι ιερό. Αυτό πραγματοποιείται με την χρήση συμβόλων, οπτικών εργαλείων που είναι φορτισμένα με κοινωνικό υποκείμενο και δρουν ως οδηγοί. Ο δημιουργός χρησιμοποιεί τα σύμβολα για να καθοδηγήσει τον θεατή προς το συναίσθημα παρά τη θέληση του τελευταίου.

Ναυτικό ημερολόγιο -

Αγκαλιαζόμαστε για να ξεχνάμε την θνητότητά μας.

της Χριστίνας Κοντούλη

Όταν φτάσαμε στη Σιγκαπούρη ήταν χαράματα. Πολύβουο το λιμάνι έμοιαζε να συγκεντρώνει την ζωή ολόκληρης της πόλης , ένα κομμάτι συκωτιού πάπιας στο δρόμο κι ένας ξεθυμασμένος καφές μας συντρόφεψαν μέχρι το ξενοδοχείο. Ο Έρνεστ έβγαλε τα ρούχα του και ξάπλωσε, είχα συνηθίσει πια τη μυρωδιά του, το γυμνό σώμα του κι εκείνο το παράξενο τατουάζ με το κεφάλι της μέδουσας που του είχε κάνει κάποτε ένας καλλοτεχνίτης. Το μαξιλάρι γέμιζε υπομονετικά με τα σάλια του σαν κόλπος τροτέζας που περίμενε τα χίσια του πελάτη της στην Αβινιόν* και να σκεφτείς πως κάποτε ήταν η έδρα της παπικής εκκλησίας.

Ένας μικροσκοπικός προτεστάντης σφηνωμένος σ’ ένα καθολικό παρελθόν και τέσσερις γκέισες να μου δένουν τα χέρια. Στην τσέπη είχα μια χούφτα αλεύρι, λίγο κόλιανδρο και μια κιτρινισμένη Αθηναϊκή φυλλάδα. Ο πατέρας μου συνήθιζε να λέει πως όπου κι αν είσαι αν έχεις αλεύρι θα φτιάξεις ψωμί, ακόμη κι αν το ψωμί χρειάζονταν κι άλλα συστατικά καταλάβαινα την αλληγορική σημασία της φτωχικής παραβολής του, «όπου γης και πατρίς». Η μάνα μου ήταν μια ανήλικη μεξικάνα που βρέθηκε να ξεσκίζει μια μερίδα μπακαλιαράκια στην Χίο ενώ ο πατέρας μου ήταν ο γιος του ψαρά, δεκαεφτά χρονών, με ξανθά μαλλιά και μάτια στο χρώμα του ζαφειριού, συνήθιζαν να τον φωνάζουν «ο μπάσταρδος των σταυροφόρων». Ο έρωτάς τους κράτησε δεκατέσσερα χρόνια, μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος.

Στα χέρια της «γαλατένιας» γκέισας οι σταυροφόροι επέμεναν πως δεν ήμουν δικό τους παιδί. Παρά τα εικοσιπέντε μου χρόνια, η έκρηξη μιας μηχανής είχε αφήσει μια βαθιά ουλή στο αριστερό μου μάγουλο κι έτσι η ευγένεια ήταν η μόνη οδός να ανακτήσω τη χαμένη μου γοητεία. Σε κάθε λιμάνι που πιάναμε είχα αποφασίσει πως θα γινόμουν ο βασιλιά του, βλέπεις δεν είχα ιδιαίτερα όνειρα ούτε ιδανικές βλέψεις ρομαντικών καλλιτεχνών, έτσι αποφάσισα να γίνω ο «αλητέχνης» της ζωής μου. Ο Έρνεστ συνήθιζε να με κράζει για αυτές μου τις απόψεις φορώντας τα χρυσαφένια του μυωπικά γυαλιά και σιάζοντας τα λίγο στην άκρη άπλωνε μπροστά μου τις σοφιστείες του κι ύστερα τις πουλούσε με το κιλό καθώς κατέβαζε μερικέ γουλιές τζιν για να συνδεθεί με το θείο.

Εκείνος προτιμούσε το τζιν, εγώ προτιμούσα τα χέρια. Καμιά γυναίκα δεν είχε δεχτεί τα χρήματά μου ως τώρα, καμιά τα κρίματά μου και καλά κάνανε, αν δέχονταν την ανέλπιδη, λυπητερή μου ανάγκη για συντροφιά, την αδιέξοδη ροπή μου προς τη θυσία της απορίας τότε θα έμενε στα χέρια μου μονάχα ένας θλιβερός εαυτός, κατακρεουργημένος από το φόβο της απώλειας του έλεγχου κι ένας άξεστος ηθοποιός που νόμιζε πως θα μπορούσε να ανεβάσει τη Μήδεια στο παζάρι. Φοβόμουν το θάνατο, ναι τον φοβόμουν μα πιο πολύ έτρεμα τη σκλαβιά. Έτσι προτιμούσα τα «κακά» κορίτσια, εκείνα που δεν ζητούσαν τίποτα, εκείνα που έδιναν τα πάντα, εκείνες που ξερνούσαν τον θάνατο μ’ ένα αληθινό γέλιο, τα κορίτσια που επέλεγαν κι όχι εκείνα που περίμεναν να επιλεγούν. Στον έρωτα δεν μπορούσε να σταθεί η επιστράτευση, τα χάδια δεν μπορούσαν να έχουν τη γεύση ενός τυράννου. Η μαντάμ Μίμι τσαν είχε την ίδια ιδεολογία μ’ εμένα. Διεύθυνε  το μπουρδέλο του μέλλοντος, εκεί ήσουν τυχερός αν σε επέλεγαν. Οι κοπέλες ημίγυμνες με κόκκινες σατέν ρόμπες, η κάθε μια είχε το δικό της δωμάτιο, αν είχες δει το δωμάτιο έστω μιας γινόσουν αυτόματα θρύλος. Μα ακόμη κι αν έφτανες στο δωμάτιο δεν ήταν σίγουρο πως θα παρέμενες εκεί, έπρεπε να κερδίσεις το ενδιαφέρον της, έπρεπε να αποδείξεις πως πριν γίνεις χώμα ήσουν κάποιος. Το όνομά μου ήταν Τειρεσίας Βασδέκης κι ήμουν υποπλοίαρχος στο εμπορικό Υάκινθος. Το όνομά μου ήταν Τειρεσίας κι ήμουν σίγουρα τυφλός μα δεν υπήρξα ποτέ μάντης Το όνομά μου ήταν ένα αριθμός ακόμη στα βιβλία της εταιρίας κι εγώ πάλευα να γίνω άνθρωπος στα αρχεία της λήθης.

Το βράδυ πήγαμε στο “μέρος”. Το “μέρος” είχε κατακόκκινους τοίχους κι έναν τυφλό μάγειρα. Λέγαν πως μαγείρευε με τη μυρωδιά. Ο Τάο Σι σέρβιρε πάντα ο ίδιος κι είχε τέτοια ακρίβεια στις μερίδες σαν τον καλύτερο χειρουργό ενώ τα πιάτα του διεκδικούσαν μια θέση ανάμεσα στα μεγαλύτερα έργα των δυτικών καλλιτεχνών Ο Τάο Σι σέρβιρε φιλοσοφία με καρυκεύματα αναζήτησης, ο Τάο Σι σέρβιρε ένα μοναδικό πιάτο για τον καθένα αναλύοντας τις φωνητικές του χορδές. Το πιάτο δεν επιστρέφονταν, δεν ανταλλάσσονταν, η τράμπα της μπουκιάς ήταν  έξω από το μενού. Έτρωγες τη γνώμη του, όχι την εργασία ή τη εξειδίκευση του.

Στον «κόκκινο κύκνο» μασούσες αργά, κάθε μπουκιά ήταν μια περιπέτεια, ένα στοίχημα μεταξύ μιας ανόητης ζωής κι ενός μυστικού θανάτου. Τα τραπέζια ανάκατα στοιβαγμένα κατά μήκος της μακρόστενης αίθουσας έμοιαζαν με το δωμάτιο ενός φοιτητή που γνώρισα κάποτε στη Λιόν. Απομεινάρια γονικής παροχής ανακατεμένα με τον κόσμο του αύριο. Ωστόσο η άτακτη αυτή διάταξη θύμιζε μια λέξη κάποιας αρχέγονης γλώσσας κι ακόμη δεν είμαι σίγουρος αν μασουλούσα τη θέση μου σε μια παγανιστική τελετή ή το χάος της σάλας απλά απάλυνε την τακτικότητα της κουζίνας. Καθώς  η τελευταία μπουκιά γλιστρούσε στον οισοφάγο  τα πρώτα τσιγάρα βρίσκονταν κιόλας στη μέση, η Λη Γιν, μια υπέροχη τρανσέξουαλ πεταλούδα έσυρε μια ουρά από φτερά φλαμίνγκο στα δέκα δάχτυλα των ποδιών μας. Το κορμί της ήταν ψηλόλιγνο, λυγερό κι αδίστακτα στιβαρό, σαν τον Ερμή ψυχοπομπός, ταξιθέτης του ονείρου. Έπαιρνε τα  νομίσματα από τα χείλια και τα μάτια μας κι έπειτα χαμογελώντας έπαιρνε και τις τελευταίες μας σκέψεις. Κάπως έτσι σκεφτόμουν πως θα έμοιαζε ο θάνατος, στις άκρες των δαχτύλων της σαν νόμισμα να περιφέρεται η ύπαρξη ζυγίζοντας τα υπέρ και τα κατά, όσα έγιναν κι όσα δεν θελήσαμε αρκετά για να γίνουν,  όσα μας σκότωσαν πριν έρθει η ημερομηνία της λήξης κι όσα επιθυμούσαμε να μας καθορίσουν στη μετάβαση, οι αποσκευές που χάνονταν σ’ ένα γεμάτο αεροδρόμιο, οι φωνές από τα control panels, μηχανικές, ζωτικές, αναγκαστικές, σε λίγο άγνωστες, μονάχα η σιωπή , απαραίτητη προϋπόθεση σκηνικού η επικείμενη λήθη.

Ανάμεσα στα τραπέζια υπήρχαν μικρά αναμμένα κεριά, η Λη Γιν αποκαθήλωνε τη φλόγα με τα μακριά της νύχια ύστερα η νύχτα έπεφτε παγωμένη, άγρια κι αδυσώπητη  μέχρι να αρχίσει το τραγούδι. Η μουσική λένε πως εξημέρωνε τα θηρία κι εκείνη σαν άξιος θηριοδαμαστής ζητούσε να αφήσουμε πίσω τους εαυτούς μας για μια μοναδική παράσταση, ολόιδια κάθε βράδυ. Ανήλικοι «κατεργάτες» του θεάματος, με πρόσωπα σκαμμένα από την  υγρασία του ημιυπόγειου και χέρια τραχιά, απρόσωποι στρατιώτες της νύχτας, τραβούσαν τα σχοινιά της αυλαίας επιστρέφοντας στις άγνωστες ζωές τους κι εμείς με μισοφωτισμένο δέρμα, παραδομένοι στην εικόνα περιμέναμε να χάσει η πεταλούδα τα φτερά της και να πεθάνει άλλη μια νύχτα παρασύροντας μας σε παράξενα ερωτήματα.

Εικοσιπέντε μαχαίρια στον τοίχο, ένα για κάθε βλέμμα της. Εικοσιπέντε μαχαίρια βγαλμένα από τα χείλια μας, εικοσιπέντε μαχαίρια όρθια, έτοιμα να πουν γλυκά ψέματα στις τρυφερές τους γυναικούλες που βύζαιναν προεκτάσεις στο σπίτι. Εικοσιπέντε παιδιά, παράδοξα, tabula rasa με βλέμμα απλανές και στόμα μισάνοιχτο, με φτερουγίσματα κάτω από το τραγελαφικό ένδυμα της κοινωνίας. Εικοσιπέντε Πίτερ Παν παντρεμένοι με συμβατικές Γουέντι,  κρυφά ερωτευμένοι με την Τινκερ Μπελ. Εικοσιπέντε χαμένες υποθέσεις στην άκρη μιας μαζικής γλώσσας.

Το πρωί θα την μισούσαν, το πρωί θα της έσκιζαν τα ρούχα στην αγορά, το πρωί θα έκαναν ανώνυμα τηλεφωνήματα στο σπίτι, το βράδυ όλα τα χαμένα αγόρια θα την αποθέωναν.

Η Λη Γιν με κάλεσε στο σπίτι για τσάι την άλλη μέρα. Τα μάτια της ήταν πρησμένα από το ξενύχτι, τα μαλλιά της πλεγμένα σε ρόλεϊ κι η ρόμπα της μισάνοιχτη. Στις άκρες των σατέν ανοιγμάτων διέκρινα ένα πέτρινο στήθος και μια αγουροξυπνημένη λίμπιντο ενώ μια καθαρή, ατσάλινη θέληση γλιστρούσε κάτω από τη γλώσσα. Μου θύμισε τον πρώτο μου έρωτα, μια παράξενη Τίνκερ Μπελ που ήθελε να γυρίσει τον κόσμο. Τα φθηνά φώτα της Χώρας του Ποτέ και τα «αγνά» της σοκάκια την τρόμαζαν, τα μαραμένα αδηφάγα πρόσωπα των χαμένων παιδιών κι οι συμβατικές Γουέντι με τα λευκά νυχτικά και τους «δουλεμπόρους» πατέρες… Οι πειρατές της υποσχέθηκαν την ελευθερία, το καράβι τους, δεν έπλευσε εικοσιπέντε μέτρα από τη στεριά, τώρα ελεύθερη κοιμόταν κάτω από το σπέρμα του ουρανού περιμένοντας μια άλλη ζωή, μέχρι τότε ταξίδευε στο χρόνο αγέραστη ποζάροντας που και που για τον Botticelli.

Κάπου εκεί ανάμεσα στην Ουράνια και στην Γενέτειρα Αφροδίτη  η φυσική ανάγκη του έρωτα κι η αναγωγή του σε φιλοσοφική Ερινύα περιστρέφονταν γύρω από το στόμιο της τσαγιέρας και προσγειώνονταν στα τοιχώματα του επιχρυσωμένου φλιτζανιού αντίκα σαν καταρράκτης ανυπόταχτων στοχασμών. Η Λη Γιν με διαβεβαίωσε  για την νίκη του θεού ανάβοντας ένα κερί στον κρυφό  νεκρικό βωμό του Μαρσσία. Ήταν παράξενο μα το όνομα αυτό μου θύμιζε τη λέξη μεσσίας.

Χιλιάδες άγνωστοι επαναστάτες ύψωσαν το σώμα προς τα αστέρια, χιλιάδες φεουδάρχες θεοί έμειναν απροσκύνητοι. Δίπλα στη λέξη θρήσκευμα θυμωμένοι πιστοί έξυναν το μελάνι της μουτζούρας καθώς συμφιλιωμένοι άπιστοι έψαχναν νέους τρόπους να εκφράσουν το θυμό τους, καινούργιες στάσεις να γδέρνουν τα γόνατα ενώ γίνονταν ένα με το χώμα. Η πεταλούδα με φίλησε στο μέτωπο φιλικά και χάιδεψε τα μαλλιά μου, άπλωσε τα εξαίσια φτερά των στοχασμών της γύρω μου κι ύστερα πήγε να κατουρίσει. Εγώ μουτζούρωνα προστάγματα περιμένοντας υπομονετικά τα τριάντα ένα χρόνια του πατέρα να σφραγίσουν τη θάλασσα. Η μάνα μου γονατιστή ανάμεσα σε πολύχρωμα καντηλάκια σίγουρα μουρμούριζε προσευχές στους θεούς του ουρανού κι ύστερα ψάχνοντας πρόσφορη θυσία για τους δαίμονες της θάλασσας θα τεντώνονταν καθησυχασμένη πως θα γυρίσω, μπροστά στην τηλεόραση προσμένοντας το λευκό ή το μαύρο πανί για να δεχτεί ή να αποκηρύξει τη δοξασία.  Η Λη Γιν επέστρεψε κρατώντας ένα τσίγκινο κουτί με ζωγραφιστά μπισκότα στο καπάκι.

-Άνοιξέ το. Είπε χαμογελαστά κι αφήνοντας το κουτί στα χέρια μου κάθισε αναπαυτικά σε μια πολυθρόνα από σκονισμένο πράσινο βελούδο.

Εγώ της έριξα μια ματιά κι έπειτα ανοίγοντας το κουτί βρέθηκα μπροστά σ’ ένα κύμα απογοήτευσης. Μέσα υπήρχαν μονάχα μασούρια κλωστή και μια ξεθωριασμένη μπελότα με καρφίτσες. Η Λη Γιν χαμογέλασε ευχαριστημένη.

-Όλοι ξέρουμε τι έχει αυτό το κουτί μα για κάποιο λόγο συνεχίζουμε να ανοίγουμε το καπάκι, ξέρεις γιατί;

-Για την ελπίδα. Είπα χαμηλόφωνα καθώς εκείνη έγνεφε καταφατικά. Εκείνη τη στιγμή σιγουρεύτηκα πως ένα τέτοιο κουτί είχε δώσει κι ο Δίας στην Πανδώρα, κάπου ανάμεσα σε φιλντισένιες μασέλες και θυμιάματα μια αρχαία γριά συναντήθηκε με τις γριές όλου του κόσμου όταν έμοιαζαν ακόμη με σπέρματα και πέρασε την σκληρή πληροφορία στον κώδικα της ανθρώπινης ύπαρξης. Οι θεοί , οι πολιτικοί κι οι εραστές κρατούσαν πάντα ένα τέτοιο κουτάκι. Την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, την ελπίδα για ένα τσίγκινο κουτί με ζωγραφιστά κουλουράκια που μέσα κρύβει μια ντουζίνα εγκλέζικα μπράουνις ή μια ντουζίνα ξεχασμένα μασούρια.

Στο ταξίδι της επιστροφής το μόνο που είχα πάρει μαζί μου ήταν αυτό το κουτί. Η Λη Γιν κράτησε το σακούλι με το αλεύρι. Στους χάρτες μου είχε προστεθεί πια μια πατρίδα στον τέταρτο όροφο, σε μια παρακμάζουσα γωνιά της Σιγκαπούρης, ανάμεσα στα χασάπικα και τα αχνιστά συκώτια πάπιας φανταζόμουν τη νέα μου φίλη να φορά τις κορακίσιες βλεφαρίδες της. Μια μέρα σκέφτηκα πως θα επιστρέψω, τότε θα έχω ράψει έναν καλύτερο κόσμο κι εκείνη θα έχει φτιάξει αχνιστά κουλουράκια για το κουτί. Μια μέρα σκέφτηκα πως θα γεμίζαμε αυτό το τσίγκι με πραγματοποιημένες ελπίδες. Εγώ θα έραβα τον δρόμο μου κι εκείνη θα έπλαθε τον δικό της.

Την άλλη μέρα έπαθα τέτανο από μια σκουριασμένη αιχμή στο κουτί, ο Έρνεστ έσπρωξε το άψυχο κορμί μου στην αγκαλιά της πρώτης αγάπης μου κι εκείνη γυμνή, πιτσιλισμένη με χρώματα υποσχέθηκε να με κρατήσει κοντά της. Η πεταλούδα ακούστηκε πως πέθανε ένα μήνα μετά άγρια ξυλοκοπημένη από κάποιον φασίστα. Κι η μάνα μου τώρα πενήντα δύο χρονών ακόμη τάζει θυσίες σε θεούς και δαίμονες περιμένοντας να γυρίσω.

….Κι ονειρευτήκαμε έναν καλύτερο κόσμο, χωρίς να γνωρίζουμε το αύριο, αποφασίσαμε την επανάστασή μας, κι ήμασταν τέλειοι κι αγνοί επαναστάτες γι’ αυτό πεθάναμε στην πρώτη γραμμή, θεοί, πολιτικοί, εραστές και άνθρωποι δεν πρόλαβαν να μας δουν να γινόμαστε δέντρα, άγρια, παράδοξα δέντρα στη μέση της θάλασσας, δεν πρόσεξαν όμως πως ήμασταν σπόροι κι εκεί μια μέρα θα βασιστεί η νίκη μας…….

https://bluerabbit26.blogspot.com/2019/06/

Δελτίο Τύπου _για την Κατερίνα Αναστασίου γράφει η Κατερίνα Καρούλια

                                                                                   Εγκαίνια  Παρασκευή 28/6/2019 στίς 20.00
                                                                                   Προγραμματισμένη  performance στις 21.30 

Εγγραφές της Μεταπτυχιακής φοιτήτριας Δημιουργικής Γραφής-Εικαστικού Κατερίνας Καρούλια.

Στις 28 και 29 Ιουνίου στην περιοχή Κυριώτισσα Βέροιας, Ρήγα Φεραίου 25, στο κτίριο Κυριώτισσας Ουτοπία, όπου στεγάζεται ο Σύλλογος κίνησης Πολιτών Κυριώτισσας και συγκεκριμένα στο επίπεδο της αυλής και στον ισόγειο χώρο του κτιρίου, επέλεξε η Βεροιώτισσα εικαστικός-performer Κατερίνα Αναστασίου να παρουσιάσει με τον τίτλο «Πανδαμάτωρ τοπίο», τις δράσεις της με το δικό της σημειωτικό σύστημα. Ακαταπόνητη δηλώνει παρόν σε ομαδικά και ατομικά project.

Πηνελόπη Γαίτη: «Η ζωή είναι ένα λουλούδι και ο έρωτας το μέλι του», Gallery Time of ART, Κηφισιά, 29 Mαϊου-7 Ιουνίου 2019

      

 
 Η Άνοιξη, ο κόσμος των λουλουδιών, τα έρωτικά δίπολα: συνδέσεις και ποιητική συνύπαρξη μέσα από τον ρομαντικό λόγο του Βίκτωρα Ουγκώ: «Η ζωή είναι ένα λουλούδι και ο έρωτας το μέλι του.

      Κρίνοι, τριαντάφυλλα, ίριδες , βιολέτες...άνθη. Ζουν, αναπτύσσονται και πεθαίνουν γρήγορα. Η σύντομη ζωή τους γεμίζει τη φύση χρώματα, σχήματα, αρώματα. Λειτουργούν συχνά ως memento mori λόγω της εφήμερης θνητότητάς τους. Από τα αρχαία χρόνια κατέχουν σημαντικό ρόλο στους μύθους διαφόρων πολιτισμών (Αρχαία Ελλάδα, ρωμαϊκή ιστορία, κελτική μυθολογία, γιαπωνέζικη κουλτούρα, αφρικανική τέχνη. Στη βικτωριανή εποχή ειδικά για κάθε λουλούδι είχε αναπτυχθεί ένας συμβολισμός, μια μυστική γλώσσα επικοινωνίας με βάση κυρίως το χρώμα δημιουργώντας έτσι νέες μορφές συμπεριφοράς ανάμεσα στους ανθρώπους με αποτέλεσμα το αντικείμενο-λουλούδι να γινέται σύμβολο, να αποκτά κωδικοποιημένους χαρακτήρες κρύβοντας πίσω του υπαινιγμούς και μυστικά. Τα λουλούδια συνομιλούν με τον έρωτα, συμβαδίζουν με τα ανθρώπινα συναισθήματα, κωδικοποιούν τις εκδηλώσεις τους μετατρέποντας αυτές σε αγάπη, φόβο, απελπισία, αδιαφορία, απόρριψη, συγκατάβαση, τρυφερότητα, ευγνωμοσύνη... κι έρωτας καλά κρατεί ...

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ_ΠΑΝΤΑΖΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ_STREET MARKET_TECHNOCHOROS ART GALLERY_ΕΓΚΑΙΝΙΑ 6/6/2019

Εγκαίνια: Πέπμπτη 6 Ιουνίου 2019, 20:00 – 23:00

Διάρκεια: 6 Ιουνίου έως 6 Ιουλίου 2019

Η αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος παρουσιάζει την τέταρτη ατομική έκθεση ζωγραφικής του Γιώργου Πανταζή με τίτλο "Street Market" η οποία εγκαινιάζεται την Πέμπτη 6 Ιουνίου στις 20:00 το βράδυ και θα διαρκέσει μέχρι και το Σάββατο 6 Ιουλίου.