Πηνελόπη Γαίτη: «Moving Dialogues + art στην Αθήνα»

  

Ο χρόνος, ένα μεγάλο αίνιγμα, που κρύβει εντός του τα ερωτήματα της ύπαρξης, της αρχής και του τέλους. Μια πάλη ζωής και θανάτου, μια πάλη ορατού και αόρατου, μια αρχέγονη ροή που συνδέεται με την κίνηση, τη μεταβολή, τη μετάπλαση και τη μετουσίωση  της ανθρώπινης ζωής.  Ο χρόνος δονείται από την κίνηση, μα και η τέχνη το ίδιο είναι, γιατί μέσα στο κάθε έργο το φως, η φόρμα, το χρώμα, η γραμμή έχουν ενσωματώσει την κίνηση δημιουργώντας ροές αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον και τους ανθρώπους. 

Πηνελόπη Γαίτη: The scape of thought in Art: Συναθροίσεις θεάσεων τέχνης...στην ΤΙΜΕ ΟF ART GALLERY στην Αθήνα (6-8/10/2019)

     Το βλέπειν της ψυχής...μπροστά σε ένα ανθρώπινο τοπίο από πάθη και λάθη που ζυμώθηκαν μέσα στο χρόνο ...η διαίσθηση πως η λύτρωση βγαίνει μόνο μέσα από την τέχνη ....η αναγκαιότητα ύπαρξης ενδοδραματικής όρασης που χαρίζει στον άνθρωπο τη δυνατότητα του οράν, τη δυνατότητα να θεάται τον εαυτό του, αλλά και να γίνεται ο ίδιος υποκείμενο θέασης αναστοχαζόμενος το παρελθόν ως ένα πρόσωπο πάσχων που λαλεί τη διαφορετικότητα του, τις εμμονές και τις αμφισημίες της ψυχής του γιατί:

Πηνελόπη Γαίτη:«Μισοκρυμμένη φθινοπωρινή μνήμη-2019»

   

 Οι πρώτες σταγόνες βροχής σκάνε με ορμή στο παράθυρο σαν ρώγες σταφυλιού...ανακλήσεις μνήμης σαν θραύσματα από ρώγες σταφυλιού. Ζει ο Πενθέας ή δε ζει; Η Αγαύη ποιον θρηνεί ή δε θρηνεί. Χώρος δράσης; Μέσα σε ένα Χ δωμάτιο που λειτουργεί ως χώρος συνδυαστικών εμπειριών  και συμβάντων. Η μνήμη ξαναζεί μαζί με το χρόνο και τα σημεία του δημιουργώντας συνταυτίσεις και χροιές χρωμάτων...μέσα σε ένα ντουλάπι μιας αστικής κάμαρας ...

Πηνελόπη Γαίτη: «Φθινοπωρινή σονάτα στην τέχνη»

  

  oooooooooooooo     



    Φθινόπωρο: η εποχή της πρώτης βροχής που τη ρουφάει με λαχτάρα το φρυγμένο από την κάψα του καλοκαιριού χώμα. Είναι που πέρασε το καλοκαίρι με το θόρυβο, την αχλή και τις φωνές των παραθεριστών στην παραλία. Είναι ίσως εκείνη η μικρή απροσδιόριστη μελαγχολία της αλλαγής και της ματαίωσης που δεν έχει πρόσωπο, λόγο κι αφορμές. Μοιάζει με τον καιρό που κομίζει: απροσδιόριστο, απρόβλεπτο, γλυκόπικρο, νοσταλγικό, φωτεινό, απόμακρο, μεταβατικό...

Πηνελόπη Γαίτη: «Εν Πλω ταξίδια μνήμης και εικαστικών συμπράξεων στην Αθήνα»

Η μπλε γραμμή των οριζόντων, η αναζήτηση στα μύχια της ψυχής και του απύθμενου βάθους της. Η Μεσόγειος, το Αιγαίο και οι εικαστικές συμπράξεις. Μέσα στη ροή της θάλασσας κυλούν όλα: Η χαρά, η λύπη, η πίκρα, η αγάπη, το χαμόγελο, η τέχνη....

    Οι θαλασσινές μνήμες, αναδεύονται, ξυπνούν κι αποζητούν την έκφραση. Η τέχνη είναι εκεί, ακοίμητη, ζωντανή κι απέθαντη. Τις παίρνει και τις μεταμορφώνει σε σημεία, γραμμές, σχήματα, φόρμες, χρώματα...Παίζει μαζί τους σαν αιώνιο παιδί που είναι κι αφήνει τον κάθε καλλιτέχνη να σκάψει εντός του και να βγάλει στην επιφάνεια τον πιο όμορφο εαυτό του. Κι έρχεται εκείνη η μαγική στιγμή που στις εικαστικές συμπράξεις κουμπώνει το έργο του ενός καλλιτέχνη με του άλλου. Συν-δέσεις αρμονίας, πνευματικότητας και χρωμάτων συμπράττουν στη δημιουργία νέων θραυσμάτων τέχνης. Η νοσταλγία, το έντονο χρώμα, η πρωτοτυπία, η πνευματικότητα δένονται με χονδρό καραβίσιο σκοινί για να αναδείξουν την τέχνη του καθενός,  αλλά και όλων μαζί. Όλοι μαζί ταξιδεύουν με το καράβι της τέχνης. Εισπράττουν βαθιά μέσα τους τη συντροφικότητα της καλλιτεχνικής αγωνίας. Βρίσκονται όλοι ΕΝ ΠΛΩ, ως συνειδητοποιημένοι συνταξιδιώτες και είναι οι:

Γιάννης Βακιρτζής, Ελένη Δαβίλα, Μαρία Χαντζοπούλου, Αθανάσιος Βακιρτζής, Χριστίνα Μιχαλοπούλου, Ελένη Σακαλή, Κωνσταντίνος Κούτχιας, Ελένη Μαραθού, Δημήτρης Αστερίου, Δήμητρα Αρμενάκη, Νατάσσα Βλαχάκη, Κωνσταντία Μακρή, Πηνελόπη Γεωργοπούλου,  Δανάη-Μαρία Καυχίτσα, Σουζάνα Παπακαλιάτη, Καλλιόπη Σπανού, Ελένη Παπαιωάννου

Gallery TIME OF ART, Κηφισιά, Αθήνα

Summer Art Festival, Oμαδική Έκθεση «Εν πλώ» 24-25-26 Ιουλίου 2019

Συντονισμός – Οργάνωση: ΤΙΜΕ ΑRT GALLERY

Επιμέλεια Έκθεσης:  Πηνελόπη Γαΐτη 

Πηνελόπη Γαίτη: Ι.ΤΗ.Π, Τήνος, Καλοκαίρι 2019, «Εκεί στο ξέφωτο-Dasein»

     Ο άνθρωπος, μηδαμινή μονάδα στο άπειρο του χρόνου ζητά την προστασία εντός του. Βιώνει την αναπόφευκτη κυκλικότητα του στον υφασμάτινο φθαρτό κύκλο του. Γίνεται ένα με τη φύση που κοιλοπονά ως αθάνατη μάνα Γη τα παιδιά της ατέρμονα χαρίζοντας τους το δεδομένο χρόνο τους.

Πηνελόπη Γαίτη: «Η ζωή είναι ένα λουλούδι και ο έρωτας το μέλι του», Gallery Time of ART, Κηφισιά, 29 Mαϊου-7 Ιουνίου 2019

      

 
 Η Άνοιξη, ο κόσμος των λουλουδιών, τα έρωτικά δίπολα: συνδέσεις και ποιητική συνύπαρξη μέσα από τον ρομαντικό λόγο του Βίκτωρα Ουγκώ: «Η ζωή είναι ένα λουλούδι και ο έρωτας το μέλι του.

      Κρίνοι, τριαντάφυλλα, ίριδες , βιολέτες...άνθη. Ζουν, αναπτύσσονται και πεθαίνουν γρήγορα. Η σύντομη ζωή τους γεμίζει τη φύση χρώματα, σχήματα, αρώματα. Λειτουργούν συχνά ως memento mori λόγω της εφήμερης θνητότητάς τους. Από τα αρχαία χρόνια κατέχουν σημαντικό ρόλο στους μύθους διαφόρων πολιτισμών (Αρχαία Ελλάδα, ρωμαϊκή ιστορία, κελτική μυθολογία, γιαπωνέζικη κουλτούρα, αφρικανική τέχνη. Στη βικτωριανή εποχή ειδικά για κάθε λουλούδι είχε αναπτυχθεί ένας συμβολισμός, μια μυστική γλώσσα επικοινωνίας με βάση κυρίως το χρώμα δημιουργώντας έτσι νέες μορφές συμπεριφοράς ανάμεσα στους ανθρώπους με αποτέλεσμα το αντικείμενο-λουλούδι να γινέται σύμβολο, να αποκτά κωδικοποιημένους χαρακτήρες κρύβοντας πίσω του υπαινιγμούς και μυστικά. Τα λουλούδια συνομιλούν με τον έρωτα, συμβαδίζουν με τα ανθρώπινα συναισθήματα, κωδικοποιούν τις εκδηλώσεις τους μετατρέποντας αυτές σε αγάπη, φόβο, απελπισία, αδιαφορία, απόρριψη, συγκατάβαση, τρυφερότητα, ευγνωμοσύνη... κι έρωτας καλά κρατεί ...

Πηνελόπη Γαίτη: «Εικαστικές συμπράξεις με συνεκτικό κρίκο τη σπείρα»

  

Ένα σύμβολο από τα αρχαιότερα στον κόσμο: Η σπείρα. Η χρήση της στον Ελλαδικό χώρο χρονολογείται από τα παλαιολιθικά χρόνια. Κρύβει εντός της ενέργεια, ενώ θεωρείται σύμβολο ζωτικής δύναμης. Βρίσκεται σαν από μηχανής θεός παντού μέσα στη φύση σε μικρά ή μεγάλα σχήματα. Αλλάζει, μεταβάλλεται, γίνεται δίνη, στρόβιλος. Τη συναντάμε στα δακτυλικά αποτυπώματα, στα κελύφη των μαλακίων, στα οστρακόδερμα,  στους γαλαξίες, στους τυφώνες και στους ανεμοστρόβιλους. Μεταβάλλεται σε συνεχή πηγή δημιουργίας μέσα στο σύμπαν ως πανανθρώπινο σύμβολο αντιπροσωπεύοντας τον ήλιο, τη σελήνη, το νερό, τη γη, τον αέρα, τη φωτιά. Βρίσκεται σε συνεχή πορεία και μεταβολή δίνοντας συμβολικό νόημα στο αέναο ταξίδι του ήλιου αλλά και στην εναλλαγή των εποχών κι ακόμη έχει άμεση σχέση με τη ζωή ως αρχή καθώς και με τη μάνα γη ως θεά μέσα στην οποία κυοφορούνται αέναα η μοίρα, η αλήθεια και η πλάνη.

Πηνελόπη Γαίτη: « Σάρκα από τζιν σε ένα σεντόνι»

  

Σαν μια λευκή οθόνη, σαν μια ζεστή αγκαλιά. Περιμένοντας το σώμα. Μαζί του σε σύμπράξη κάθε νύχτα, για μέρες, για χρόνια, για μια ζωή. Μέχρι την τελευταία στιγμή. Μια επιφάνεια: νωθρή, βουβή, παράξενη που εκπέμπει όνειρα. Ένας χρωματιστός παράδεισος: χαμόγελα και αναστεναγμοί. Με την αίσθηση της γυμνότητας, της απαγόρευσης, της αλήθειας, της επιτήδευσης, του φθαρτού, της αιώνιας αυταπάτης, της δροσιάς των αισθήσεων. Μια επιφάνεια γαλήνης, πόνου, ερωτικής δίψας και σπασμένων ονείρων που δέχεται το ανθρώπινο σώμα που μιλά με τον δικό του τρόπο.

Πηνελόπη Γαίτη: «Μορφή-εσώτερος εαυτός στο σεντόνι», Συμμετοχή στην Ομαδική Έκθεση της Δημοτικής Πινακοθήκης Λαμίας «Αλέκος Κοντοπόυλος»: «Από την Αυτοπροσωπογραφία στη Selfie»

     Αναζητώντας τον εσώτερο εαυτό, την αριστοτελική ουσίωση της μορφής, την ετερότητα, τον άλλο  εαυτό, τις μύχιες πτυχές της ταυτότητας. Όταν η ψυχή αναζητά μέσα από τη μεταμόρφωση, εσωτερική και εξωτερική, την αλλαγή, τη διαφορετικότητα, τα φτερά που θα την φέρουν πιο κοντά στην αλήθεια της και στο αληθινό της πρόσωπο.

Πηνελόπη Γαίτη: Οsten Biennial of drawing Skopje 2018 «Μυθολογικές Συνδέσεις»

  
 O μύθος: πηγή αρχέγονη, κυλάει μέσα στον άνθρωπο από πάντα. Είναι η καταγωγή, η ρίζα του. Προσφέρει τις αναγκαίες νοηματοδοτήσεις που ενώνουν τον άνθρωπο με την κοινωνία και τον μετατρέπουν σε παρακαταθήκη οικουμενικότητας. Εγκλείει μέσα του την αλήθεια και το ψέμμα μικρών και μεγάλων ιστοριών ξαναφέρνοντας στην επιφάνεια τα πάθη, τα λάθη και τις επιλογές των ηρώων του. Φέρει εντός του το σύμβολο, με τη διαφορετικότητα , τις συγκλίσεις και τις αποκλίσεις του ανά τον κόσμο, ενώ παράλληλα έχει τη δυνατότητα να εξελίσσεται ως φόρμα και δομή μέσα στο χρόνο και το χώρο.

Πηνελόπη Γαίτη: «Τα γυάλινα ψέμματα ενός ράφτη». Σκηνογραφική και ενδυματολογική προσέγγιση για το θεατρικό έργο του Ζ. Φεϋντώ «Ράφτης Κυριών» στη Φλώρινα.

      Πρόσωπα, μάσκες και προσωπεία. Πράξεις, ήθη και κοινωνικές συμπεριφορές. Το θέατρο λειτουργούσε πάντα ως μέσο μέσα από το οποίο παρουσιάζονταν και στηλιτεύονταν οι ανθρώπινες πράξεις. Δράμα και κωμωδία σε ένα κοινό παρανομαστή, με τελικό αποδέκτη τον άνθρωπο που έχει ανάγκη μέσα από τις πράξεις των άλλων να δει σαν  σε καθρέφτη τον εαυτό του, να τον καταλάβει, να τον ορίσει, να τον δεκτεί ή και να τον απορρίψει.Το θέατρο διδάσκει, παρηγορεί κι ανοίγει όρίζοντες, χωράει εντός του την κριτική και την ανατροπή. Είναι ακόμη βαθιά διαλογικό θυμίζοντας πάντα πως είναι παιδί της Αττικής γης, του Θέσπη, του Αισχύλου, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη. Μέσα στους αιώνες εξελίσσεται και παίρνει νέες μορφές γνωρίζοντας βαθιά πως μέσα από τη μεταμόρφωση ξεπηδά η δημιουργία.

     Δημιουργός –αυτουργός ο Ζώρζ Φεϋντώ: «Ράφτης Κυριών» μια κωμωδία καταστάσεων που ακροβατεί στο μεταίχμιο της φάρσας, με το χιούμορ να ρέει και να συνθέτει εικόνες μέσα σε ένα σάλονι και ένα ραφτάδικο. Τα πρόσωπα, άνθρωποι καθημερινοί με τις μικροιστρίες και τα πάθη τους παλεύουν να ξεφύγουν από τις στραβοτιμονιές που διέπραξαν μεσα από το ψέμμα που γίνεται για αυτούς εργαλείο αναγκης. Παρανοήσεις, απρόοπτες συναντήσεις, σαθρές δικαιολογίες, ανομολόγητα πάθη συνθέτουν ένα πάζλ από επεισόδια με τους ήρωες να χάνουν σιγά-σιγά τον αληθινό εαυτό τους μέσα στη δίνη των ψεμμάτων τους. Όμως, καθώς λένε το ψέμμα έχει γύαλινα ποδάρια… κάποια στιγμή θα αποκαλυφτεί η αλήθεια και όλα θα τακτοποιηθούν και πάλι με μαγικό τρόπο.

   Ο Ζώρζ Φεϋντώ ήξερε να καυτηριάζει τα ήθη της εποχής του με μια αίσθηση του χιούμορ βαθιά φινετσάτη και ταυτόχρονα έντονα ανελέητη. Με ασπίδα το χιούμορ, τις κωμικοτραγικές καταστάσεις και τις εναλλάγες ρόλων ανατέμνει το φαινόμενο της απιστίας μη χαρίζοντας κάστανα σε κανέναν, μη γράφοντας τίποτα τυχαία, ενώ με σκωπτικό τρόπο αναζητά δίπολα ταυτοτήτων και συμπεριφορών βάζοντας τον θεατή να αναζητήσει νοηματοδότησεις για το τι σημαίνει νόμιμο και παράνομο καθώς και κατά πόσο ένας άνθρωπος μπορεί να ξεπεράσει τα όριά του χρησιμοποιώντας ψέμματα και ψεμματάκια προκειμένου να πετύχει το σκοπό του μέσα στον μικρό-μεγάλο κοινωνικό κύκλο που τον περιβάλλει. Οι ήρωες του έργου του Ζώρζ Φεϋντώ «Ράφτης Κυριών» λένε ο καθένας και όλοι μαζί την αλήθεια τους οχυρωμένοι πίσω από ατάκες κοφτερές, γελάνε, θυμώνουν, κλαίνε, εξοργίζονται, αναζητούν λύσεις. Ο Μουλινώ διχάζεται…, η Υβόν εξοργίζεται…, η Σουζάν ερωτεύεται…, ο Μπασσινέ ονειρεύεται…, ο Κύριος Ωμπέν απορεί… η Κύρια Ενγκριβιλ αποφασίζει…, η Ρόζα ανακαλύπτει…, η Μπομπονέτ αναρωτιέται …ο Ετιέν επιδιώκει…, και τέλος ο Ζώρζ Φεϋντώ χαρίζει στο θεατή ένα έργο –γαϊτακι ερωτικών παρεξηγήσεων γεμάτο γέλιο που κλείνει το μάτι στο θεατή αφηνοντάς τον να γίνει αυτός ο τελικός κριτής των «γυάλινων ψεμμάτων» του «ράφτη» του…

Θεατρική Όμαδα «Τρίτο Κουδούνι» Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε Φλώρινας

Θέατρο Πολλαπλών Χρήσεων Δήμου Φλώρινας, 23, 24, 25 Ιουνίου 2018, 21.00 μ.μ

Πνευματικό Κέντρο Αμυνταίου, 27 Ιουνίου 2018, 21.00 μ.μ      

 

Πηνελόπη Γαίτη: Performance: «Γυναίκα Ατραπός - Άτροπος 430» Platforms 2018-Ομάδα ΕΝ ΦΛΩ, ΑΣΚΤ, Αθήνα

    Συντόμευση χρόνου σε 430 κόμπους από νήμα…μια συμπύκνωση μνήμης ενός αιμάτινου κρουνού γονιμότητας που έκλεισε τον κύκλο του ….μια ατραπός νήματος  κι ένα ποτάμι μηνιαίων επεισοδίων έμμηνου ρύσης που για την κάθε γυναίκα είναι το σημάδι της εν δυνάμει αναπαραγωγής. 430 παιδιά, 430 φεγγάρια, 430 προσμονές, 430 αναμονές, 430 σταθμοί, 430 μήνες …μια γυναικεία πορεία μέσα στο χρόνο και μετά η έμμηνος-παύση…μια βουβή κραυγή για το τέλος των αιμάτινων σπονδών στην Αφροδίτη και η αγωνία για το πέρασμα στον επόμενο κύκλο. Η αγωνία του κύκλου, το νερό της λεκάνης που περιμένει πεντακάθαρο να δεκτεί τους κόκκινους κόμπους του αίματος που χάθηκε για πάντα. Με τη φθορά του χρόνου να κρυφογελά για όλα αυτά. Πόσες, μα πόσες φορές δεν είδε μια νέα κοπέλα να ξεκινά αυτή την αιμάτινη γυναικεία πορεία και σιγά-σιγά να σώνονται οι κόμποι της και τότε κι αυτή με τη σειρά της να δίνει τη σειρά της σε μια άλλη για να ξαναρχίσει αυτό το αέναο παιχνίδι κύκλων, μηνών, φεγγαριών, αίματος…τίποτα δεν μένει το ίδιο τελικά…το σώμα, ως δοχείο συναισθημάτων δίνει τις απαντήσεις που αργά ή γρήγορα μιλάνε. Το ψαλίδι κόβει αμείλικτα τους κόμπους ….η γυναίκα, η κάθε γυναίκα με το όνομα Ατραπός 430 γίνεται ένα μονοπάτι αίματος που χάνεται μέσα στο χρόνο …κι ύστερα εμφανίζεται η γυναίκα-μοίρα Άτροπος με το αμείλικτο ψαλίδι. Οι κόμποι κόβονται, το νήμα μικραίνει, μέχρι που στο τέλος πια δεν υπάρχει νηματινο μονοπάτι, μονάχα πλέουν στο νερό τα υπολείμματα από τα κόκκινα ίχνη του να προδίδουν όλη τη διαδικασία …κι ύστερα όλα τελείωσαν…η θυσία σπονδή στην Κυπρίδα ήταν πεπερασμένη…μετά όλα ακολούθησαν σαν πάντα το δρόμο τους……………………………

Μια εξ αυτών συναταξιδιώτισσα

Performance I,17 Μαΐου 2018

Performance II, 18 Μαΐου 2018

Φωτογραφίες: Πηνελόπη Γαίτη, Αναστασία Κόκκου

Θερμές ευχαριστίες σε όλους όσους συνέπραξαν-βοήθησαν για την  πραγματοποίηση της performance.