Πηνελόπη Γαίτη: «Moving Dialogues + art στην Αθήνα»

  

Ο χρόνος, ένα μεγάλο αίνιγμα, που κρύβει εντός του τα ερωτήματα της ύπαρξης, της αρχής και του τέλους. Μια πάλη ζωής και θανάτου, μια πάλη ορατού και αόρατου, μια αρχέγονη ροή που συνδέεται με την κίνηση, τη μεταβολή, τη μετάπλαση και τη μετουσίωση  της ανθρώπινης ζωής.  Ο χρόνος δονείται από την κίνηση, μα και η τέχνη το ίδιο είναι, γιατί μέσα στο κάθε έργο το φως, η φόρμα, το χρώμα, η γραμμή έχουν ενσωματώσει την κίνηση δημιουργώντας ροές αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον και τους ανθρώπους. 

Πηνελόπη Γαίτη: The scape of thought in Art: Συναθροίσεις θεάσεων τέχνης...στην ΤΙΜΕ ΟF ART GALLERY στην Αθήνα (6-8/10/2019)

     Το βλέπειν της ψυχής...μπροστά σε ένα ανθρώπινο τοπίο από πάθη και λάθη που ζυμώθηκαν μέσα στο χρόνο ...η διαίσθηση πως η λύτρωση βγαίνει μόνο μέσα από την τέχνη ....η αναγκαιότητα ύπαρξης ενδοδραματικής όρασης που χαρίζει στον άνθρωπο τη δυνατότητα του οράν, τη δυνατότητα να θεάται τον εαυτό του, αλλά και να γίνεται ο ίδιος υποκείμενο θέασης αναστοχαζόμενος το παρελθόν ως ένα πρόσωπο πάσχων που λαλεί τη διαφορετικότητα του, τις εμμονές και τις αμφισημίες της ψυχής του γιατί:

Πηνελόπη Γαίτη:«Μισοκρυμμένη φθινοπωρινή μνήμη-2019»

   

 Οι πρώτες σταγόνες βροχής σκάνε με ορμή στο παράθυρο σαν ρώγες σταφυλιού...ανακλήσεις μνήμης σαν θραύσματα από ρώγες σταφυλιού. Ζει ο Πενθέας ή δε ζει; Η Αγαύη ποιον θρηνεί ή δε θρηνεί. Χώρος δράσης; Μέσα σε ένα Χ δωμάτιο που λειτουργεί ως χώρος συνδυαστικών εμπειριών  και συμβάντων. Η μνήμη ξαναζεί μαζί με το χρόνο και τα σημεία του δημιουργώντας συνταυτίσεις και χροιές χρωμάτων...μέσα σε ένα ντουλάπι μιας αστικής κάμαρας ...

Πηνελόπη Γαίτη: «Φθινοπωρινή σονάτα στην τέχνη»

  

  oooooooooooooo     



    Φθινόπωρο: η εποχή της πρώτης βροχής που τη ρουφάει με λαχτάρα το φρυγμένο από την κάψα του καλοκαιριού χώμα. Είναι που πέρασε το καλοκαίρι με το θόρυβο, την αχλή και τις φωνές των παραθεριστών στην παραλία. Είναι ίσως εκείνη η μικρή απροσδιόριστη μελαγχολία της αλλαγής και της ματαίωσης που δεν έχει πρόσωπο, λόγο κι αφορμές. Μοιάζει με τον καιρό που κομίζει: απροσδιόριστο, απρόβλεπτο, γλυκόπικρο, νοσταλγικό, φωτεινό, απόμακρο, μεταβατικό...

Πηνελόπη Γαίτη: «Εν Πλω ταξίδια μνήμης και εικαστικών συμπράξεων στην Αθήνα»

Η μπλε γραμμή των οριζόντων, η αναζήτηση στα μύχια της ψυχής και του απύθμενου βάθους της. Η Μεσόγειος, το Αιγαίο και οι εικαστικές συμπράξεις. Μέσα στη ροή της θάλασσας κυλούν όλα: Η χαρά, η λύπη, η πίκρα, η αγάπη, το χαμόγελο, η τέχνη....

    Οι θαλασσινές μνήμες, αναδεύονται, ξυπνούν κι αποζητούν την έκφραση. Η τέχνη είναι εκεί, ακοίμητη, ζωντανή κι απέθαντη. Τις παίρνει και τις μεταμορφώνει σε σημεία, γραμμές, σχήματα, φόρμες, χρώματα...Παίζει μαζί τους σαν αιώνιο παιδί που είναι κι αφήνει τον κάθε καλλιτέχνη να σκάψει εντός του και να βγάλει στην επιφάνεια τον πιο όμορφο εαυτό του. Κι έρχεται εκείνη η μαγική στιγμή που στις εικαστικές συμπράξεις κουμπώνει το έργο του ενός καλλιτέχνη με του άλλου. Συν-δέσεις αρμονίας, πνευματικότητας και χρωμάτων συμπράττουν στη δημιουργία νέων θραυσμάτων τέχνης. Η νοσταλγία, το έντονο χρώμα, η πρωτοτυπία, η πνευματικότητα δένονται με χονδρό καραβίσιο σκοινί για να αναδείξουν την τέχνη του καθενός,  αλλά και όλων μαζί. Όλοι μαζί ταξιδεύουν με το καράβι της τέχνης. Εισπράττουν βαθιά μέσα τους τη συντροφικότητα της καλλιτεχνικής αγωνίας. Βρίσκονται όλοι ΕΝ ΠΛΩ, ως συνειδητοποιημένοι συνταξιδιώτες και είναι οι:

Γιάννης Βακιρτζής, Ελένη Δαβίλα, Μαρία Χαντζοπούλου, Αθανάσιος Βακιρτζής, Χριστίνα Μιχαλοπούλου, Ελένη Σακαλή, Κωνσταντίνος Κούτχιας, Ελένη Μαραθού, Δημήτρης Αστερίου, Δήμητρα Αρμενάκη, Νατάσσα Βλαχάκη, Κωνσταντία Μακρή, Πηνελόπη Γεωργοπούλου,  Δανάη-Μαρία Καυχίτσα, Σουζάνα Παπακαλιάτη, Καλλιόπη Σπανού, Ελένη Παπαιωάννου

Gallery TIME OF ART, Κηφισιά, Αθήνα

Summer Art Festival, Oμαδική Έκθεση «Εν πλώ» 24-25-26 Ιουλίου 2019

Συντονισμός – Οργάνωση: ΤΙΜΕ ΑRT GALLERY

Επιμέλεια Έκθεσης:  Πηνελόπη Γαΐτη 

Πηνελόπη Γαίτη: Ι.ΤΗ.Π, Τήνος, Καλοκαίρι 2019, «Εκεί στο ξέφωτο-Dasein»

     Ο άνθρωπος, μηδαμινή μονάδα στο άπειρο του χρόνου ζητά την προστασία εντός του. Βιώνει την αναπόφευκτη κυκλικότητα του στον υφασμάτινο φθαρτό κύκλο του. Γίνεται ένα με τη φύση που κοιλοπονά ως αθάνατη μάνα Γη τα παιδιά της ατέρμονα χαρίζοντας τους το δεδομένο χρόνο τους.

Πηνελόπη Γαίτη: «Ιωάννινα 2019, Μνήμη Βοημούνδου-Ίχνη στο κάστρο 1082»

                                                                

                                                                                                 

 Λόγια του μεγάλου Μπόρχες: «Τι θα ήταν ο καθένας μας χωρίς τη μνήμη που κατά μεγάλο μέρος της είναι φτιαγμένη από λήθη, αλλά θεμελιώδης...».

   Μνήμη και ιστορία συνυπάρχουν και αλληλεπιδρούν περικλείοντας εντός τους το μύθο, το γεγονός και την αφήγηση.. Η καταγραφή του ιστορικού γεγονότος είναι για τους επόμενους χειραποσκευή μνήμης, επιστημονική πληροφορία, τεκμηρίωση και απόδειξη, συναισθηματικό βάλσαμο. Η μνήμη λειτουργεί ως πυξίδα προσανατολισμού των ανθρώπινων πράξεων μέσα στο χρόνο για παρελθόν, παρόν και μέλλον. Επίσης ζυμώνεται με τη ζωή υπερβαίνοντας το τετριμμένο όριο, γεννιέται μέσα από την ανθρώπινη ψυχή στην ποιητική της έννοια εγγράφοντας σιωπηρά ό,τι μικρό ή μεγάλο μετατρέποντάς το σε υπέρβαση, αποδοχή, μοίρα, ανάλογα με τη χώρα, την παράδοση και τους ανθρώπους που τη ζουν καθημερινά και απλά ως εμπειρία, ως ανάγκη, ως φυγή, ως έλλειψη, ως αντίθεση και σύνθεση πραγμάτων που χάνονται θολώνοντας και αφήνοντας πίσω τους μικρές και μεγάλες αποδέιξεις-ίχνη. Dasein: Με τους ανθρώπους να παρίστανται, να δημιουργούν ίχνη αναζητώντας  ταυτίσεις με το χωροχρόνο τους οριοθετώντας το πετρωμένό τους.  Οι πρωταγωνιστές, μικροί και μεγάλοι της ιστορίας, , επώνυμοι και ανώνυμοι, έχουν ο καθένας το μερίδιό του στην παγκόσμια μοίρα της ανθρωπότητας. Το πέρασμά τους από τόπους αφήνει σημάδια μικρά και μεγάλα. Εκπέμπει συνάμα το τραγικό, το διφορούμενο, το παράξενο.. Κι όμως τελικά ίσως να μη χάνεται τίποτα.

Πηνελόπη Γαίτη: «Η ζωή είναι ένα λουλούδι και ο έρωτας το μέλι του», Gallery Time of ART, Κηφισιά, 29 Mαϊου-7 Ιουνίου 2019

      

 
 Η Άνοιξη, ο κόσμος των λουλουδιών, τα έρωτικά δίπολα: συνδέσεις και ποιητική συνύπαρξη μέσα από τον ρομαντικό λόγο του Βίκτωρα Ουγκώ: «Η ζωή είναι ένα λουλούδι και ο έρωτας το μέλι του.

      Κρίνοι, τριαντάφυλλα, ίριδες , βιολέτες...άνθη. Ζουν, αναπτύσσονται και πεθαίνουν γρήγορα. Η σύντομη ζωή τους γεμίζει τη φύση χρώματα, σχήματα, αρώματα. Λειτουργούν συχνά ως memento mori λόγω της εφήμερης θνητότητάς τους. Από τα αρχαία χρόνια κατέχουν σημαντικό ρόλο στους μύθους διαφόρων πολιτισμών (Αρχαία Ελλάδα, ρωμαϊκή ιστορία, κελτική μυθολογία, γιαπωνέζικη κουλτούρα, αφρικανική τέχνη. Στη βικτωριανή εποχή ειδικά για κάθε λουλούδι είχε αναπτυχθεί ένας συμβολισμός, μια μυστική γλώσσα επικοινωνίας με βάση κυρίως το χρώμα δημιουργώντας έτσι νέες μορφές συμπεριφοράς ανάμεσα στους ανθρώπους με αποτέλεσμα το αντικείμενο-λουλούδι να γινέται σύμβολο, να αποκτά κωδικοποιημένους χαρακτήρες κρύβοντας πίσω του υπαινιγμούς και μυστικά. Τα λουλούδια συνομιλούν με τον έρωτα, συμβαδίζουν με τα ανθρώπινα συναισθήματα, κωδικοποιούν τις εκδηλώσεις τους μετατρέποντας αυτές σε αγάπη, φόβο, απελπισία, αδιαφορία, απόρριψη, συγκατάβαση, τρυφερότητα, ευγνωμοσύνη... κι έρωτας καλά κρατεί ...

Πηνελόπη Γαίτη: "Συντοπίο" Αθήνα, 2019

    Πηνελόπη Γαίτη:« Συν-τοπίο» Αθήνα, 2019 

 

     Το τοπίο εμπεριέχει συν-αισθήσεις της υλικής πραγματικότητας, αλλά και την εσωτερική ομορφιά των πραγμάτων. Αναζητώντας το ιδανικό και την ομορφιά της ψυχής που συνεχίζει να ζει στο αέναο και στην ατέρμονη ροή του χρόνου βρίσκoντας την ιδανική μετουσίωσή της μέσα στην αθωότητα της φύσης σε όλες τις εκφάνσεις της. Αναζητώντας την ελευθερία μέσα στον φαντασιακό χώρο και χρόνο που συναρθρώνεται μέσα στη φύση, μέσα από χρώματα, σχήματα, αρώματα, ήχους που όλα μαζί δημιουργούν εικόνες που την εμπεριέχουν σε όλη της την ενάργεια προάγοντας την αρμονία της ποίησης και της αιώνιας ομορφιάς.

     Κι όλα αυτά μέσα στο τοπίο-φύση, όπου τίποτα δεν είναι περιττό. Αρκεί η βιωματική περιπλάνηση μέσα σε αυτό για να γίνει πράξη έστω και στο ελάχιστο η αναζήτηση της  ελευθερίας, όπως αυτή μπορεί να προκύψει ως μια μοναδικά ανείπωτη στιγμή  με το να τοποθετηθεί μια κόκκινη γραμμή υφάσματος ανάμεσα στα πράσινα τριφύλια κάτω από τον κορμό ενός γέρικου δέντρου κι ένα χαρτί, κομμάτι ορατής φθαρτότητας που γράφει το όνομά της. Τότε όλα αλλάζουν, όλα μεταβάλλονται.................κι έτσι ξαφνικά το τοπίο γίνεται tabula rasa που δέχεται την ανθρώπινη παρέμβαση ως έμπνευση, ως παράβαση, ως αποδοχή. Είναι η μαγική στιγμή που γίνεται «Συν-τοπίο»........

     Στο τοπίο ζουν τα πρόσωπα. Μετασχηματίζονται καθημερινά κι έχουν τη μορφή μάσκας κινούμενα πια όχι σε μια θεατρική σκηνή, αλλά σε μια πραγματικότητα που αναζητά την κάθαρση.  Τα πρόσωπα-μάσκες μοιάζουν τόποι παράξενοι, πήλινοι που θυμίζουν τη ματαιότητα της θνητότητας εγγράφοντας στους κύκλους και στο νήμα που τα διατρέχουν συνδέσεις μνήμης που οδηγούν στο ατέρμονο και χάνονται στο στόμιο μιας υδρίας που λειτουργεί ως Άδης αηδής. Γίνονται κι αυτά «Συν-τοπίο».

    Η υδρία είναι γεμάτη νερό από μνήμες, έτοιμο να ενσωματωθεί στο ρυθμό της πόλης. Αναζητά τα βήματα εκείνων που θα συντροφεύσουν τη γυναίκα που θα την κρατά και θα ξεκινήσει πορεία της. Αναζητά την ταύτισή της με το αστικό περιβάλλον και τον χρόνο. Επιθυμεί την συν-ταύτιση με το τοπίο. Προσεγγίζει το χρόνο μέσα από το άγνωστο, το αόρατο, τις κλίσεις του εδάφους, τα ίχνη ανοικοδομώντας τις εσωτερικές διατυπώσεις της. Δίπλα της την συντροφεύει μια ομάδα συν-ανθρώπων της σε κοινή πορεία. Η ομοιότητα και η ετερότητα που χάνονται στο τοπίο της πόλης. Όλοι μαζί προχωρούν έχοντας την αίσθηση του ανήκειν σε μια κοινή ομάδα, έχουν μια αίσθηση κοινής ταυτότητας τη δεδομένη στιγμή.  Επιθυμούν όλοι για μια στιγμή να βιώσουν το χώρο και το χρόνο. Να εισχωρήσει το τοπίο στο σώμα τους και το σώμα τους στο τοπίο. Συν-υπάρχουν και προχωρούν. Είναι Άνοιξη.  Βρίσκονται σε μια μεγαλούπολη. Ο θόρυβος λερώνει τον αέρα, όμως υπάρχει η ελπίδα για λύτρωση, έστω και για μια στιγμή... όλοι και όλα μαζί: «Συν-τοπίο».

Gallery Time of Art, Αθήνα, 3-5 Απριλίου 2019

 

   

   

Πηνελόπη Γαίτη: «Εικαστικές συμπράξεις με συνεκτικό κρίκο τη σπείρα»

  

Ένα σύμβολο από τα αρχαιότερα στον κόσμο: Η σπείρα. Η χρήση της στον Ελλαδικό χώρο χρονολογείται από τα παλαιολιθικά χρόνια. Κρύβει εντός της ενέργεια, ενώ θεωρείται σύμβολο ζωτικής δύναμης. Βρίσκεται σαν από μηχανής θεός παντού μέσα στη φύση σε μικρά ή μεγάλα σχήματα. Αλλάζει, μεταβάλλεται, γίνεται δίνη, στρόβιλος. Τη συναντάμε στα δακτυλικά αποτυπώματα, στα κελύφη των μαλακίων, στα οστρακόδερμα,  στους γαλαξίες, στους τυφώνες και στους ανεμοστρόβιλους. Μεταβάλλεται σε συνεχή πηγή δημιουργίας μέσα στο σύμπαν ως πανανθρώπινο σύμβολο αντιπροσωπεύοντας τον ήλιο, τη σελήνη, το νερό, τη γη, τον αέρα, τη φωτιά. Βρίσκεται σε συνεχή πορεία και μεταβολή δίνοντας συμβολικό νόημα στο αέναο ταξίδι του ήλιου αλλά και στην εναλλαγή των εποχών κι ακόμη έχει άμεση σχέση με τη ζωή ως αρχή καθώς και με τη μάνα γη ως θεά μέσα στην οποία κυοφορούνται αέναα η μοίρα, η αλήθεια και η πλάνη.

Πηνελόπη Γαίτη: « Σάρκα από τζιν σε ένα σεντόνι»

  

Σαν μια λευκή οθόνη, σαν μια ζεστή αγκαλιά. Περιμένοντας το σώμα. Μαζί του σε σύμπράξη κάθε νύχτα, για μέρες, για χρόνια, για μια ζωή. Μέχρι την τελευταία στιγμή. Μια επιφάνεια: νωθρή, βουβή, παράξενη που εκπέμπει όνειρα. Ένας χρωματιστός παράδεισος: χαμόγελα και αναστεναγμοί. Με την αίσθηση της γυμνότητας, της απαγόρευσης, της αλήθειας, της επιτήδευσης, του φθαρτού, της αιώνιας αυταπάτης, της δροσιάς των αισθήσεων. Μια επιφάνεια γαλήνης, πόνου, ερωτικής δίψας και σπασμένων ονείρων που δέχεται το ανθρώπινο σώμα που μιλά με τον δικό του τρόπο.

Πηνελόπη Γαίτη: «Μορφή-εσώτερος εαυτός στο σεντόνι», Συμμετοχή στην Ομαδική Έκθεση της Δημοτικής Πινακοθήκης Λαμίας «Αλέκος Κοντοπόυλος»: «Από την Αυτοπροσωπογραφία στη Selfie»

     Αναζητώντας τον εσώτερο εαυτό, την αριστοτελική ουσίωση της μορφής, την ετερότητα, τον άλλο  εαυτό, τις μύχιες πτυχές της ταυτότητας. Όταν η ψυχή αναζητά μέσα από τη μεταμόρφωση, εσωτερική και εξωτερική, την αλλαγή, τη διαφορετικότητα, τα φτερά που θα την φέρουν πιο κοντά στην αλήθεια της και στο αληθινό της πρόσωπο.

Πηνελόπη Γαίτη: Οsten Biennial of drawing Skopje 2018 «Μυθολογικές Συνδέσεις»

  
 O μύθος: πηγή αρχέγονη, κυλάει μέσα στον άνθρωπο από πάντα. Είναι η καταγωγή, η ρίζα του. Προσφέρει τις αναγκαίες νοηματοδοτήσεις που ενώνουν τον άνθρωπο με την κοινωνία και τον μετατρέπουν σε παρακαταθήκη οικουμενικότητας. Εγκλείει μέσα του την αλήθεια και το ψέμμα μικρών και μεγάλων ιστοριών ξαναφέρνοντας στην επιφάνεια τα πάθη, τα λάθη και τις επιλογές των ηρώων του. Φέρει εντός του το σύμβολο, με τη διαφορετικότητα , τις συγκλίσεις και τις αποκλίσεις του ανά τον κόσμο, ενώ παράλληλα έχει τη δυνατότητα να εξελίσσεται ως φόρμα και δομή μέσα στο χρόνο και το χώρο.

Πηνελόπη Γαίτη: «Τα γυάλινα ψέμματα ενός ράφτη». Σκηνογραφική και ενδυματολογική προσέγγιση για το θεατρικό έργο του Ζ. Φεϋντώ «Ράφτης Κυριών» στη Φλώρινα.

      Πρόσωπα, μάσκες και προσωπεία. Πράξεις, ήθη και κοινωνικές συμπεριφορές. Το θέατρο λειτουργούσε πάντα ως μέσο μέσα από το οποίο παρουσιάζονταν και στηλιτεύονταν οι ανθρώπινες πράξεις. Δράμα και κωμωδία σε ένα κοινό παρανομαστή, με τελικό αποδέκτη τον άνθρωπο που έχει ανάγκη μέσα από τις πράξεις των άλλων να δει σαν  σε καθρέφτη τον εαυτό του, να τον καταλάβει, να τον ορίσει, να τον δεκτεί ή και να τον απορρίψει.Το θέατρο διδάσκει, παρηγορεί κι ανοίγει όρίζοντες, χωράει εντός του την κριτική και την ανατροπή. Είναι ακόμη βαθιά διαλογικό θυμίζοντας πάντα πως είναι παιδί της Αττικής γης, του Θέσπη, του Αισχύλου, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη. Μέσα στους αιώνες εξελίσσεται και παίρνει νέες μορφές γνωρίζοντας βαθιά πως μέσα από τη μεταμόρφωση ξεπηδά η δημιουργία.

     Δημιουργός –αυτουργός ο Ζώρζ Φεϋντώ: «Ράφτης Κυριών» μια κωμωδία καταστάσεων που ακροβατεί στο μεταίχμιο της φάρσας, με το χιούμορ να ρέει και να συνθέτει εικόνες μέσα σε ένα σάλονι και ένα ραφτάδικο. Τα πρόσωπα, άνθρωποι καθημερινοί με τις μικροιστρίες και τα πάθη τους παλεύουν να ξεφύγουν από τις στραβοτιμονιές που διέπραξαν μεσα από το ψέμμα που γίνεται για αυτούς εργαλείο αναγκης. Παρανοήσεις, απρόοπτες συναντήσεις, σαθρές δικαιολογίες, ανομολόγητα πάθη συνθέτουν ένα πάζλ από επεισόδια με τους ήρωες να χάνουν σιγά-σιγά τον αληθινό εαυτό τους μέσα στη δίνη των ψεμμάτων τους. Όμως, καθώς λένε το ψέμμα έχει γύαλινα ποδάρια… κάποια στιγμή θα αποκαλυφτεί η αλήθεια και όλα θα τακτοποιηθούν και πάλι με μαγικό τρόπο.

   Ο Ζώρζ Φεϋντώ ήξερε να καυτηριάζει τα ήθη της εποχής του με μια αίσθηση του χιούμορ βαθιά φινετσάτη και ταυτόχρονα έντονα ανελέητη. Με ασπίδα το χιούμορ, τις κωμικοτραγικές καταστάσεις και τις εναλλάγες ρόλων ανατέμνει το φαινόμενο της απιστίας μη χαρίζοντας κάστανα σε κανέναν, μη γράφοντας τίποτα τυχαία, ενώ με σκωπτικό τρόπο αναζητά δίπολα ταυτοτήτων και συμπεριφορών βάζοντας τον θεατή να αναζητήσει νοηματοδότησεις για το τι σημαίνει νόμιμο και παράνομο καθώς και κατά πόσο ένας άνθρωπος μπορεί να ξεπεράσει τα όριά του χρησιμοποιώντας ψέμματα και ψεμματάκια προκειμένου να πετύχει το σκοπό του μέσα στον μικρό-μεγάλο κοινωνικό κύκλο που τον περιβάλλει. Οι ήρωες του έργου του Ζώρζ Φεϋντώ «Ράφτης Κυριών» λένε ο καθένας και όλοι μαζί την αλήθεια τους οχυρωμένοι πίσω από ατάκες κοφτερές, γελάνε, θυμώνουν, κλαίνε, εξοργίζονται, αναζητούν λύσεις. Ο Μουλινώ διχάζεται…, η Υβόν εξοργίζεται…, η Σουζάν ερωτεύεται…, ο Μπασσινέ ονειρεύεται…, ο Κύριος Ωμπέν απορεί… η Κύρια Ενγκριβιλ αποφασίζει…, η Ρόζα ανακαλύπτει…, η Μπομπονέτ αναρωτιέται …ο Ετιέν επιδιώκει…, και τέλος ο Ζώρζ Φεϋντώ χαρίζει στο θεατή ένα έργο –γαϊτακι ερωτικών παρεξηγήσεων γεμάτο γέλιο που κλείνει το μάτι στο θεατή αφηνοντάς τον να γίνει αυτός ο τελικός κριτής των «γυάλινων ψεμμάτων» του «ράφτη» του…

Θεατρική Όμαδα «Τρίτο Κουδούνι» Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε Φλώρινας

Θέατρο Πολλαπλών Χρήσεων Δήμου Φλώρινας, 23, 24, 25 Ιουνίου 2018, 21.00 μ.μ

Πνευματικό Κέντρο Αμυνταίου, 27 Ιουνίου 2018, 21.00 μ.μ