Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

ΕΙΔΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ





Ο Γιαννάκης είναι δέκα ετών. Η ενασχόλησή του με ένα αντικείμενο διαρκεί το πολύ πέντε λεπτά. Μιλάει πολύ λίγο. Συνήθως επικεντρώνεται στις βασικές του ανάγκες, (τί θα φάει, τί θα πιεί). Είναι νευρικός, ανήσυχος. Ο Γιαννάκης επί μιάμιση ώρα, ίσως και περισσότερο ζωγράφιζε στον τοίχο, μαζί με τους συμφοιτητές μας, χωρίς να δυσανασχετίσει. Κάποια στιγμή κοντοστάθηκε και είπε: Μυρίζει κόκκινο χρώμα... Την υπόλοιπη μέρα ήταν πολύ χαρούμενος, πραγματικά ευτυχισμένος. Ο Γιαννάκης είναι ένα παιδί που πάσχει από αυτισμό. Αλήθεια πόσοι από μας μπορούμε να ''μυρίσουμε''το κόκκινο χρώμα.

ΕΛΕΝΗ

«Με αφορμή το παρελθόν- Σύγχρονα εικαστικά έργα σε ιστορικούς τόπους»

Η Λ΄ ΕΠΚΑ οργανώνει στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αιανής Συμπόσιο Τέχνης με θέμα

«Με αφορμή το παρελθόν- Σύγχρονα εικαστικά έργα σε ιστορικούς τόπους»

το διάστημα από 4 έως 20 Ιουλίου 2011. Στο διάστημα αυτό προτίθεται να φιλοξενήσει πέντε φοιτητές και ένα διδάσκοντα από το Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας με σκοπό να δημιουργήσουν έργα τα οποία θα δωριθούν στο Μουσείο και θα εκτίθενται στους κοινόχρηστους χώρους του.

Στο πλαίσιο της φιλοξενίας καλύπτονται 8 διανυκτερεύσεις σε δίκλινα δωμάτια, γεύμα και δείπνο καθώς και τα υλικά που θα χρησιμοποιηθούν -αρκεί να μην είναι δυσεύρετα-.

Το Μουσείο θα οργανώσει εκδήλωση για να τιμηθούν οι συμμετέχοντες και να παρουσιαστούν τα έργα. Το σχεδιασμό της πρόσκλησης και της αφίσας της εκδήλωσης θα αναλάβουν οι φοιτητές.

Οι ημερομηνίες της φιλοξενίας θα καθοριστούν με ακρίβεια προσεχώς.

Όσοι φοιτητές ενδιαφέρονται να δηλώσουν το όνομά τους στη Γραμματεία μέχρι τις 3 Ιουνίου 2011.

Ο Ξενοφών Μπίτσικας στην γκαλερί Ζουμπουλάκη









Η Γκαλερί Ζουμπουλάκη παρουσιάζει τη νέα δουλειά του Ξενοφώντα Μπήτσικα “Precario” από τις 26 Μαΐου έως τις 25 Ιουνίου 2011.

Η προσέγγιση της νέας του δουλειάς έρχεται ως συνέχεια και συνέπεια του μέχρι τώρα έργου του. Τα έργα που θα παρουσιαστούν είναι μεικτής τεχνικής (κάρβουνο, ακρυλικό , κολάζ) σε χαρτί και δημιουργούν διαφορετικά περιβάλλοντα στο χώρο. Σε ό,τι αφορά την επεξεργασία τους, τα έργα του βασίζονται σε δύο άξονες: στην εννοιολογική χρήση του κολάζ και στη ζωγραφική ως εγκατάσταση στο χώρο.

Οι αναζητήσεις του Μπήτσικα σχετικά με την έννοια του ορίου και της διάρρηξής του, της διαφάνειας, των πολλαπλών επιπέδων και της εναλλαγής του μπρος-πίσω, της υπέρθεσης και της απόκρυψης, εμφανίζονται ξανά στη νέα του δουλειά.

Δουλεύοντας με τις έννοιες της επίθεσης και της αποκοπής στην αναζήτηση της φόρμας και με τον επαναπροσδιορισμό της διάστασης και του χώρου, τα έργα λειτουργούν στα όρια της ζωγραφικής και της εγκατάστασης, έτσι ώστε η προνομιακή θέση του εξωγενούς αναγεννησιακού παρατηρητή να αντικαθίσταται από εκείνη του ενδογενούς παρατηρητή και της οπτικής παράλλαξης.

Ο τίτλος της έκθεσης “Precario” παραπέμπει στις έννοιες του εφήμερου, του αβέβαιου, του εύθραυστου και του ευάλωτου, έννοιες που διακρίνονται από την ίδια την επεξεργασία της νέας δουλειάς.

Σύντομο βιογραφικό σημείωμα:

Ο Ξενοφών Μπήτσικας γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1963. Αποφοίτησε το 1994 από την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Το 2000 ολοκλήρωσε τις διδακτορικές του σπουδές στην Facultad de Bellas Artes του Universidad Complutense στη Μαδρίτη με υποτροφία του ΙΚΥ Eίναι Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Έχει διακριθεί σε πανελλήνιους και διεθνείς διαγωνισμούς ζωγραφικής (1ο βραβείο Ιδρύματος Σπυρόπουλου, 1ο βραβείο στον διαγωνισμό ζωγραφικής του Ιδρύματος Ynglada Guillot κ.λ.π.) και έχει παρουσιάσει το έργο του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Η έκθεση “Precario” είναι η τέταρτη ατομική του έκθεση στη γκαλερί Ζουμπουλάκη.

Κυριακή, 29 Μαΐου 2011

Το "Σώμα" της Αννας και της Ευθυμιας"


Η διάλεξη της Άννας Χατζηγιαννάκη και της Ευθυμίας Κούντουρα

Στην ιστορική περιοδολόγηση της ιδέας τι είναι το σώμα μας, κάποιοι καταφέρνουν να επαναθεμελιώσουν το καθολικό αίτημα της χειραφέτησης και αποεμπορικοποίησης του. Η Αννα μίλησε για εγκέφαλα ρομπότ και η Ευθυμία για την έμφυλη συνειδητοποίηση. Η αχρωμάτιστη νεύρωση των ρομπότ και τα ανδρόγυνα της πραγματικής μοναξιάς σόκαραν αρκετούς φοιτητές στο τέλος της Ανοιξης. Μην καταπιέζετε το σώμα σας! Στο Σακουλέβα άρχισε να φυσάει κυκλωνικά,τα άνθη των Ακακιών στροβιλίζονται σα μικρές πεταλούδες,η ευωδιά τους βάρηνε, έγινε υγρή στα μπουμπουνιτά με το ξέσπασμα της κυριακάτικης μπόρας.

Σακουλέβας, θέση ρολόι, Φλώρινα
Χάρης Κοντοσφύρης
29/05/2011
έργο της Ιουλίτας,στυλό σε πανί.

Η παράσταση της Κάτιας Γέρου













Συναντόντας την Κατια Γερου και τον Κυριάκο Κατζουρακη










Σάββατο, 28 Μαΐου 2011

Σαν σήμερα σε άλλες πλατείες...


Σαν σήμερα, πριν από ακριβώς 140 χρόνια, η κυβερνητικές δυνάμεις του Λουί Τιερ πνίγουν στο αίμα την πρώτη απόπειρα της εργατικής τάξης, να πάρει την εξουσία στα χέρια της. Το πείραμα της Παρισινής Κομμούνας διήρκεσε 72 μέρες και έχει αποτελέσει ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα για τις λαϊκές επαναστάσεις μέχρι σήμερα.

Ανταπόκριση από τη Μαδρίτη


Πως ξεκίνησε
Την Κυριακή 15-5 είχε καλεστεί πορεία από την πλατφόρμα «Πραγματική Δημοκρατία Τώρα» στην οποία υπήρχε μεγάλη συμμετοχή του κόσμου (10.000-15.000;). Στο τέλος της πορείας ένα κομμάτι του κόσμου έκλεισε δύο κεντρικούς δρόμους της πόλης και με αφορμή αυτό έγιναν και κάποια ελάχιστα επεισόδια (κάηκαν λίγοι κάδοι και πετάχτηκαν κάποια κουτάκια μπύρας και ελάχιστες πέτρες)-σε ένα ποσοστό τους από ασφαλίτες, όπως φάνηκε από τις συλλήψεις που ακολουθήσανε. Συνελήφθησαν 24 άτομα, τα οποία αφέθηκαν ελεύθερα με ελαφρές κατηγορίες (διατάραξη κοινής ειρήνης).
Την Δευτέρα στις 20.00 είχε καλεστεί ανοιχτή συνέλευση-συγκέντρωση στην πλατεία sol (η κεντρική πλατεία της πόλης) στην οποία συμμετείχε πάρα πολύς κόσμος (15.000;) και η οποία κατέληξε (χωρίς προφανώς να προηγηθεί συζήτηση) στο να παραμείνει ο κόσμος στην πλατεία μέχρι την Κυριακή 22-5 (ημέρα τοπικών εκλογών). Το επόμενο πρωί στις 5 η αστυνομία διέλυσε τον κόσμο που παρέμενε και αντανακλαστικά καλέστηκε νέα συνέλευση για το ίδιο απόγευμα όπου με ακόμα περισσότερο κόσμο ξαναστήθηκαν σκηνές. Η αστυνομία απαγόρευσε τη συγκέντρωση (στην Ισπανία οποιαδήποτε συνάθροιση κόσμου χρειάζεται την άδεια της αστυνομίας) ενώ την επόμενη μέρα η εκλογική επιτροπή της Μαδρίτης την έβγαλε παράνομη. Ωστόσο η αστυνομία -αν και παρούσα με μεγάλο αριθμό ΜΑΤ- κρατάει πολύ διακριτική στάση και λόγο του αριθμού του κόσμου και του πολιτικού κλίματος θεωρώ απίθανο να κάνει οποιαδήποτε κίνηση. Μέχρι και αυτή τη στιγμή συνεχίζεται η κατάληψη της πλατείας με όλο και περισσότερο κόσμο να συμμετέχει (από τις συνελεύσεις μέχρι τη μπυροποσία).

Η δομή και η λειτουργία
Θεωρητικά (αυτήν την ώρα στην πλατεία βρίσκεται περισσότερο από 20.000 κόσμου και προφανώς η ντουντούκα δεν ακούγεται) κάθε μέρα στις 20.00 γίνεται συνέλευση στην οποία αποφασίζονται ψηφίζοντας δια της οχλοβοής κάποιες βασικές αποφάσεις που έχουν προκύψει από τις ομάδες εργασίας. Κάθε μεσημέρι επίσης υπάρχει γενική συνέλευση όπου οι συνθήκες επιτρέπουν τη συζήτηση. Από σήμερα αποφασίστηκε ο διάλογος να γίνεται πάνω σε θεματικές και κάθε συνέλευση να είναι καταληκτική για την κάθε θεματική. (Πως αποφασίζονται οι θεματικές: υπάρχει ένα κουτί παράπονων στο οποίο ο κόσμος ρίχνει χαρτάκια με παράπονα/ιδέες. Σύμφωνα με αυτό και τις ιδέες/προτεραιότητες του κόσμου της συνέλευσης αποφασίζονται οι θεματικές.) Παράλληλα συγκροτούνται ομάδες εργασίας οι οποίες συγκεκριμενοποιούν τις αποφάσεις της συνέλευσης, παίρνουν αποφάσεις και παρουσιάζουν θέσεις στη συνέλευση. Στην ουσία, οι ομάδες εργασίας έχουν χαρακτήρα μικρής αυτόνομης συνέλευσης

Και τι στο καλό κουβεντιάζεται; Και πολιτικά πώς χαρακτηρίζεται αυτό το πράγμα;
Κάποια βασικά χαρακτηριστικά που για μένα καθορίζουν το χαρακτήρα της κίνησης αυτής:
1. Είμαστε όλοι μαζί. Προφανώς και στρεφόμαστε απέναντι στους πολιτικούς, τραπεζίτες και λιγότερο στα ΜΜΕ αλλά εμείς δεν είμαστε ούτε αριστεροί, ούτε δεξιοί, κυρίως αυτοχαρακτηριζόμαστε ως πολίτες, ανεξάρτητοι, δεν έχουμε καμιά σημαία (χαρακτηριστικά, χτες που σε κάποια στιγμή ανέβηκε μια ισπανική σημαία γιουχαΐστηκε με το «δεν θέλουμε καμία σημαία». Επίσης, σε όλη την πλατεία με χιλιάδες κόσμου, δεν υπάρχει σχεδόν κανένα σύμβολο ταυτότητος).
2. Απέναντι στη βία. Από την πρώτη στιγμή ξεκαθαρίστηκε. Ότι γίνεται είναι ειρηνικό, δεν αποδεχόμαστε καμιά βίαιη ενέργεια. Χωρίς προφανώς να είναι διακηρυγμένη θέση της συνέλευσης, ο περισσότερος κόσμος θεωρεί τους μπάτσους παραστρατημένα αδέλφια μας (αν και τους γιουχάρει όταν φεύγουν), ονομάζει την κίνηση των ημερών ειρηνική επανάσταση και την θεωρεί σαν αδελφή κίνηση της ισλανδικής, βρετανικής και της τυνήσιας. (Προφανώς και ακούγεται και το παράδειγμα της Ελλάδας ή της Αργεντινής αλλά το σημείο αναφοράς είναι η Ισλανδία, η Βρετανία και η Τυνησία.)
3. Είμαστε απέναντι στο σύστημα ή θέλουμε να βελτιώσουμε της συνθήκες; Και τα δυο (μαζί, την ίδια στιγμή και από τους ίδιους ανθρώπους). Διαβάζοντας και ακούγοντας τα συνθήματα καταλαβαίνει κάνεις τις αντιθετικότητες. Εναντία στη δικτατορία των τραπεζών, αλλαγή του εκλογικού νόμου, το λένε δημοκρατία αλλά δεν είναι, δεν θέλουμε διεφθαρμένους πολιτικούς, βία είναι τα 600 ευρώ το μήνα, ελευθερία έκφρασης, ενάντια στον δικομματισμό είναι μερικά από τα συνθήματα που ακούγονται. Το ενδιαφέρον είναι ότι ακούγονται όλα από όλους.

Κράτος, κόμματα, εκλογές. Ο "χώρος"
Το πολιτικό background των ημερών είναι το εξής. Σε λιγότερο από μια εβδομάδα τοπικές εκλογές με ιδιαίτερο πολιτικό ειδικό βάρος (λόγω κρίσης) όπου αναμένεται σαρωτική νίκη του Partido Popular (δεξιά προς τα πολύ δεξιά). Τις πρώτες ημέρες το κράτος προσπάθησε να το χτυπήσει. Προβοκάτσιες, συλλήψεις, απαγορεύσεις πορειών, αδιαφορία από τα ΜΜΕ. Δεν το κατάφεραν και τώρα έχουμε την κυβέρνηση (σοσιαλδημοκράτες) να προσπαθούν να «ακούσουν τη νεολαία» και να «προβληματίζονται από τις ανησυχίες των νέων». Η αντιπολίτευση στάση αναμονής. Τα ΜΜΕ να το αποδέχονται (αποκρύβοντας τα όποια ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά έχει) και να το χρησιμοποιούν ως μέσο πίεσης προς διάφορες κατευθύνσεις. Η ενωμένη αριστερά (το μόνο κοινοβουλευτικό αριστερό κόμμα -στα δεξιά του ελληνικού συνασπισμού η προσωπική μου άποψη) να το στηρίζει (σαν μάνα ουρανού τους έκατσε εν όψη εκλογών).
Όσον αφορά το «χώρο». Από την πρώτη πορεία της Κυριακής κράτησε μια κριτική επαφή με αυτό που συμβαίνει. Ένα κομμάτι του (το μικρότερο) απέχει ονομάζοντάς το στην ολότητα του ρεφορμιστικό, ένα κομμάτι του το στηρίζει πολιτικά χωρίς να συμμετέχει ιδιαιτέρως και άλλο ένα κομμάτι συμμετέχει ενεργά. Το τελευταίο είναι και αυτό που μέσα κυρίως από τις ομάδες εργασίας δίνει (ή προσπαθεί να δώσει) κάποια σχετικώς πιο ριζοσπαστικά πολιτικά χαρακτηριστικά και κάποια σχετική εμπειρία οργανωτικού τύπου

Και κλείνοντας
Αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Μαδρίτη (και στην υπόλοιπη Ισπανία) είναι καταρχάς κάτι πρωτόγνωρο. Στους ανθρώπους της πλατείας βλέπω αυτό που ένιωθα και εγώ το Δεκέμβρη του 08. Ότι γίνεται κάτι κοσμοϊστορικό. Η ρουτίνα και η ροή της πραγματικότητας στην πλατεία (και μόνο εκεί γιατί στην υπόλοιπη πόλη η ζωή συνεχίζεται κανονικά) έχει σπάσει, ο κόσμος κοινωνικοποιείται διαφορετικά και διαφορετικά χαρακτηριστικά (συντροφικότητα, συμμετοχή, αλληλεγγύη κ.τ.λ.) αναδύονται. Ιστορικά η πόλη της Μαδρίτης είχε πάρα πάρα πολλά χρόνια να βγάλει κάτι αντίστοιχο.

Οι κοινωνικές δομές;
Η πλατφόρμα «πραγματική δημοκρατία τώρα» που είναι και βασική συνιστώσα και από αυτήν άρχισε, είναι ένα συνονθύλευμα ατόμων, NGOs, blogs, σελίδων του facebook, οργανώσεων και συλλογικοτήτων καλλιτεχνικού/ανθρωπιστικού/πολιτικού χαρακτήρα. Στην κατάληψη δεν συμμετέχει καμιά οργανωμένη συλλογικότητα και ούτε κάτι τέτοιο είναι αποδεκτό. Από τα βασικά χαρακτηριστικά είναι η ανυπαρξία σχέσεων αλληλοτροφοδότησης με τους κοινωνικούς χώρους. Με τη μοναδική εξαίρεση της σχολής φιλοσοφίας που είναι σε κατάληψη, σε κανένα σχολείο, σε καμιά σχολή, σε κανένα εργοστάσιο, σε καμία γειτονιά, σε κανένα νοσοκομείο δεν έχουν γίνει συνελεύσεις/κινήσεις/καταλήψεις. Αντίστοιχα, αν και υπάρχει ομάδα εργασίας σχετικά με αυτό, πουθενά στην πόλη δεν υπάρχουν αφίσες/συνθήματα/πανό. Ωστόσο στους χώρους δουλειάς και στο δρόμο είναι από τα βασικά θέματα συζήτησης. Διαφορετική είναι η κατάσταση στο internet μέσω του οποίου γίνεται η διάχυση της πληροφορίας και ο όποιος με τα όποια χαρακτηριστικά πολιτικός διάλογος. Τα κύρια μέσα που χρησιμοποιούνται είναι το twitter, το facebook και διάφορα blogs ενώ τα κινηματικά μέσα (indymedia, nodo50, kaosenlared κ.τ.λ.) δεν έχουν κάποιο σημαντικό ρόλο.

Η εξέλιξη του;
Αν και ήδη έχουν φανεί τα κυρίαρχα πολιτικά χαρακτηριστικά, ακόμα βρίσκεται σε μια φάση ρευστότητας η οποία μαζί με τη μαζικότητα και τα οργανωτικά χαρακτηριστικά αυτοοργάνωσης και αμεσοδημοκρατίας δεν μπορούν να αποκλείσουν καμία πιθανή εξέλιξη στις επόμενες ημέρες. Από τη ριζοσπαστικοποίησή του έως τη μετατροπή του στο μεγαλύτερο botellón (γιορτή με πολύ αλκοόλ σε πλατεία) που γνώρισε η ανθρωπότητα. Σήμερα για παράδειγμα, την ίδια στιγμή που στη μεσημεριανή συνέλευση το πρώτο θέμα (και αίτημα) ήταν η αλλαγή του εκλογικού νόμου, από την άλλη φάνηκαν τα πρώτα δείγματα απαγκίστρωσης από τις εκλογές αφού ακούστηκαν απόψεις να συνεχιστεί η κατάληψη και μετά τις εκλογές.


* Προσθήκη: Στις αυτοδιοικητικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 22-5 στην Ισπανία, οι Σοσιαλιστές απέσπασαν ποσοστό 27,8% ενώ το αντιπολιτευόμενο συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα αναδείχθηκε πρώτο με 10 μονάδες διαφορά (37,6%). Στις προηγούμενες περιφερειακές εκλογές (2007), το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSOE) είχε και πάλι χάσει από το PP με μικρή όμως διαφορά, 34,9% έναντι 35,6%.
Οι διαδηλωτές αποφάσισαν να παραμείνουν στις πλατείες για μία εβδομάδα ακόμη.

Το μανιφέστο των Ισπανών διαδηλωτών

Είμαστε απλοί άνθρωποι. Είμαστε σαν εσάς: τους ανθρώπους, που ξυπνούν κάθε πρωί για να σπουδάσουν, να εργαστούν ή να βρουν δουλειά, άνθρωποι που έχουν οικογένεια και φίλους. Οι άνθρωποι, που δουλεύουν σκληρά κάθε ημέρα για να προσφέρουν ένα καλύτερο μέλλον για τους γύρω τους.
Μερικοί από μας θεωρούνται προοδευτικοί, άλλοι συντηρητικοί. Μερικοί από εμάς πιστεύουν στο Θεό, μερικοί όχι. Μερικοί από εμάς έχουν σαφώς καθορισμένες ιδεολογίες, άλλοι είναι απολιτίκ, αλλά είμαστε όλοι ανήσυχοι και εξοργισμένοι για τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές προοπτικές που βλέπουμε γύρω μας: τη διαφθορά ανάμεσα σε πολιτικούς, επιχειρηματίες, τραπεζίτες, αφήνοντας μας αβοήθητους, χωρίς φωνή.
Αυτή η κατάσταση έχει γίνει κανονικά, μια καθημερινή ταλαιπωρία, χωρίς ελπίδα. Αλλά αν ενώσουμε τις δυνάμεις μας, μπορούμε να την αλλάξουμε. Ήρθε η ώρα να αλλάξουμε τα πράγματα, ήρθε η ώρα να οικοδομήσουμε μια καλύτερη κοινωνία μαζί. Ως εκ τούτου, υποστηρίζουμε ότι:
Οι προτεραιότητες για κάθε προηγμένη κοινωνία πρέπει να είναι η ισότητα, η πρόοδος, η αλληλεγγύη, η ελευθερία του πολιτισμού, η βιωσιμότητα και η ανάπτυξη, η ευημερία και η ευτυχία των ανθρώπων.
Αυτά είναι αναφαίρετες αξίες που πρέπει να ισχύουν στην κοινωνία μας: το δικαίωμα στη στέγαση, την απασχόληση, τον πολιτισμό, την υγεία, την εκπαίδευση, την πολιτική συμμετοχή, την ελεύθερη προσωπική ανάπτυξη, καθώς και τα δικαιώματα των καταναλωτών για μια υγιή και ευτυχισμένη ζωή.
Η τρέχουσα κατάσταση της κυβέρνησης και του οικονομικού μας συστήματος, δεν φροντίζουν αυτά τα δικαιώματα, και με πολλούς τρόπους αποτελούν εμπόδιο για την πρόοδο της ανθρωπότητας.
Η δημοκρατία ανήκει στο λαό το οποίο σημαίνει ότι η κυβέρνηση αποτελείται από κάθε έναν από εμάς. Ωστόσο, στην Ισπανία, τα περισσότερα μέλη της πολιτικής τάξης δεν μας λαμβάνουν καν υπόψη. Οι πολιτικοί θα πρέπει να μεταφέρουν τη φωνή μας στα θεσμικά όργανα, διευκολύνοντας την πολιτική συμμετοχή των πολιτών μέσω άμεσων καναλιών, κάτι που θα προσφέρει το μεγαλύτερο όφελος για την ευρύτερη κοινωνία. Ο ρόλος τους είναι να πλουτίσουν και να ευημερούν εις βάρος μας, που είμαστε απλοί θεατές της δικτατορίας των μεγάλων οικονομικών δυνάμεων που έχουν στην κατοχή τους στην εξουσία μέσω του δικομματισμού των PP & PSOE.
Η επιθυμία για εξουσία και η συσσώρευση της σε λίγους δημιουργεί ανισότητα, ένταση και αδικία, η οποία οδηγεί στη βία, την οποία εμείς απορρίπτουμε. Το πεπαλαιωμένο και αφύσικο οικονομικό μοντέλο ωθεί την μηχανή της κοινωνίας σε έναν συνεχόμενο κύκλο όπου οι λίγοι πλουτίζουν και οι πολλοί γίνονται φτωχότεροι. Μέχρι την κατάρρευση.
Η θέληση και ο σκοπός του ισχύοντος συστήματος είναι η συσσώρευση του χρήματος, όχι όσον αφορά την απόδοση και την ευημερία της κοινωνίας. Σπαταλώντας πόρους, μολύνοντας τον πλανήτη, δημιουργώντας ανεργία και δυσαρεστημένους πολίτες.
Οι πολίτες είναι τα γρανάζια μιας μηχανής σχεδιασμένης για να εμπλουτίσει μια μειοψηφία η οποία δεν αφορά τις ανάγκες μας. Είμαστε ανώνυμοι, αλλά χωρίς εμάς τίποτε από αυτά δεν θα υπήρχε, γιατί εμείς κινούμε τον κόσμο.
Αν ως κοινωνία δεν μάθουμε να εμπιστευόμαστε το μέλλον μας, ζώντας σε μια ανεξέλεγκτη οικονομία η οποία δεν επιστρέφει ποτέ τον παραγόμενο πλούτο στους περισσότερους, δεν θα μπορέσουμε να εξαλείψουμε τις αδικία απ’ την οποία υποφέρουμε.
Χρειαζόμαστε μία ηθική επανάσταση. Αντί να τοποθετούμε τα χρήματα πάνω τους ανθρώπους, ας τα φέρουμε στην υπηρεσία των ανθρώπων. Είμαστε άνθρωποι, όχι προϊόντα. Δεν είμαι ένα προϊόν αυτού που αγοράζω, του λόγου για τον οποίο το αγοράζω, ούτε αυτού από τον οποίο το αγοράζω.
Για όλα τα παραπάνω, είμαι εξοργισμένος.
Νομίζω ότι μπορώ να τα αλλάξω.
Νομίζω ότι μπορώ να βοηθήσω.
Γνωρίζω ότι μαζί μπορούμε. Γνωρίζω ότι μπορώ να βοηθήσω.
Ξέρω ότι μαζί μπορούμε.

Διπλή αναδημοσίευση απο Futura
δείτε από λίστα ιστολογίων
φώτο Μάγδα Χριστοπούλου- Θερβάντες,Ναύπακτος.
Αναδημοσίευση από http://autonomosteki.espivblogs.net/

Τ’ άδειο σου πρόσωπο γεμίζει σαν πλατεία… του Γιώργου Πήττα


Κυρίες και κύριοι,
σφίξαν οι ζέστες πάλι κι ανεβαίνω απ’ το φωταγωγό.
Επέζησα τόσο χειμώνα μες στους βόθρους σας
τώρα χιμάω από σιφόνια χαραμάδες αστοκάριστες
σε τάπερ παιδικές τροφές
προμήθειες Τρίτου Παγκοσμίου χιμάω
ω κατσαρίδες δίποδες, επέζησα λοιπόν
γιατί καμιά σακούλα σκουπιδιών δεν κράτησε ποτέ σφικτά
τα μυστικά της
κι ανεβαίνω τώρα [...]

Απόσπασμα από το ποίημα «Μονόλογος στην ανηφόρα».
Γιάννης Βαρβέρης (1955-2011)

Πολλά ακούστηκαν αυτές τις μέρες για «τις πλατείες που είναι γεμάτες με το νόημα που έχει κάτι» με το νόημα αυτό, ηθελημένα αγνοημένο από την παραδοσιακά μυωπική Αριστερά που και αυτή, στο δικό της μέτρο, τρέμει το εσωτερικό πολιτικό κόστος από μια πιθανή αφομοίωση της από ένα κοινωνικό ρεύμα που δεν ελέγχει.

Σε τελευταία ανάλυση, η συμπεριφορά –ειδικά του ΚΚΕ- δεν διαφέρει ποιοτικά σε τίποτα από το καθεστώς που με διάφορα προσωπεία κυβερνά τον τόπο και τον θυσίασε στο όνομα του «πολιτικού κόστους». Και δεν είναι η πρώτη φορά:

Από το 1968 στον Γαλλικό Μάη, μέχρι την Αθήνα του 73 και τον Δεκέμβρη του 2008, αυτή η συγκεκριμένη Αριστερά απέδειξε πως όσο «αναλύει» και ομφαλοσκοπεί, η «ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική της μελαγχολία».

Το πρόβλημα είναι πως η «δική της μελαγχολία» τροφοδοτεί την ευρύτερη ηττοπάθεια.

Φανταζόμουν… την ηγετική ομάδα του ΚΚΕ να σπέρνει αθόρυβα το μήνυμα σε όλα τα μέλη του: « αφήστε τα κομματικά πανό, ξεχάστε λίγο τα κομματικά συνθήματα και τρέξτε να γεμίσετε τις πλατείες με τους συμπατριώτες μας. Να κάνουμε τους κυβερνώντες να τρομάξουν»

Νομίζετε αγαπητοί πως αν οι πλατείες γέμιζαν όχι με 30.000 ή 50.000 ανθρώπους αλλά με εκατοντάδες χιλιάδες επίμονων αγανακτισμένων για μέρες πολλές το πράγμα δεν θα προκαλούσε σεισμό;

Η κυρία Παπαρήγα, δήλωσε (αντιγράφω από την Ελευθεροτυπία):
«Κοιμισμένοι δεν είναι οι Έλληνες. Παραπλανημένοι ναι, σε σύγχυση είναι ο κόσμος. Και αγανακτισμένος. Η αγανάκτηση είναι δικαιολογημένη. Εμείς δεν σνομπάρουμε καμιά μορφή κινητοποίησης, ιδίως όσες εκφράζουν κάτι το αυθόρμητο. Οι μορφές των λαϊκών αγώνων δεν πρέπει να κατασκευάζονται στα κομματικά μας γραφεία» τόνισε, για να προσθέσει όμως πως «οι πλατείες που μπορεί να γεμίσουν με αγανακτισμένους, πολύ εύκολα μπορούν και ν’ αδειάσουν».

Προσωπικά, παρόλο που εμφανέστατα επιδιώκει να μην πάει κόντρα στο κοινό αίσθημα, όταν μιλά για «παραπλανημένους και συγχυσμένους» ξέρουμε όλοι καλά, πως η ορθόδοξη αντίληψη της θεωρεί κάθε πολίτη που δεν μπαίνει κάτω από τα πανό του κόμματος παραπλανημένο.

Ακριβώς, όπως η ορθόδοξη εκκλησία θεωρεί με περισσή έπαρση και πονηρία κάθε άλλη θρησκεία, αίρεση ή αντίληψη «πεπλανημένη» και εκτός του «ορθού δρόμου».

Κατά τα άλλα, δεν σνομπάρει καμία μορφή κινητοποίησης.
Κατά τα άλλα, οι λαϊκοί αγώνες δεν πρέπει να κατασκευάζονται στα κομματικά γραφεία!

Και όμως…

Όπως πάρα πολύ εύστοχα επισημαίνει ο τακτικός αναγνώστης και σχολιαστής του tvxs.gr με το ψευδώνυμο «Neruda», αν το ΚΚΕ ήθελε πραγματικά να περάσει τον Λενινισμό από την Θεωρία στην Πράξη θα έστελνε τα μέλη του στον κόσμο χωρίς «ταυτότητα» για να ενισχύσει την ριζοσπαστικοποίηση ενός τεράστιου πλήθους, που έτσι και αλλιώς έχει όλα τα δίκια με το μέρος του.

Και το ίδιο ισχύει για όλα τα κομμάτια της τεμαχισμένης Αριστεράς, κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής. Ανώνυμα, χωρίς τις παραταξιακές μάσκες. Ως Πολίτες.

Μπορούν; Ξέρουν να είναι Πολίτες;

Μπορούν να υπηρετήσουν και να εμπλουτίσουν ένα κοινωνικό κίνημα αντί να το καθοδηγήσουν; Πολλά πάντως από τα απλά μέλη τους, είναι εκεί.

Στις πλατείες, στο κίνημα.

Και τι είναι άραγε αυτό το κίνημα;

Μήπως είναι σε συνδυασμό με τον δίκαιο θυμό η πρώτη απόπειρα των Ελλήνων μετά από δεκαετίες να υπάρξουν πρώτιστα ξανά ως Κοινωνία;

Μήπως είναι και η σταδιακή απενοχοποίηση μεγάλη μερίδας πολιτών από όσα επιχείρησαν να την φορτώσουν οι Πάγκαλοι που αφού τα φάγανε μεταξύ τους, στείλανε τον λογαριασμό να πληρωθεί από τα γκαρσόνια και τους λαντζέρηδες;

Μήπως επιτέλους βλέπουμε την κατάρρευση –εκτός όλων των άλλων- του πάνδημου χαβαλέ των περασμένων χρόνων;

Μήπως οι διάφοροι εφ’ υψηλού αναλυτές λησμόνησαν τι θα πει Πολίτης Πολιτεία και Πολιτική;

Μήπως πρέπει να θυμηθούμε τον Αθηναίο Σπεύσιππο που πρώτος όρισε την Πολιτική ως την διαρκή διεργασία που οδηγεί στη Δικαιοσύνη;

Τι ζητούν οι αγανακτισμένοι λοιπόν;

Μα, πάνω από όλα «Αξιοπρέπεια».

Δηλαδή, επιτέλους, μία Πολιτεία που να λειτουργεί για να παρέχει τα αυτονόητα, να ελέγχει τους λειτουργούς της αυστηρά, να έχει μηχανισμούς σε όλα τα επίπεδα για να διευκολύνουν εκείνη την πολύφερνη νύφη, την Αξιοκρατία.

Δηλαδή να τους επιστραφεί η κλεμμένη Αλήθεια εφ’ όλης της ύλης, καθώς πια η αίσθηση και η γνώση πως οι «Πολιτικοί» ψεύδονται ασύστολα είναι όχι μόνο παγιωμένη, αλλά μέρος της συλλογικής συνείδησης.

Όλοι;

Όχι. Παρά τις αποστάσεις που πια κρατώ γιατί φυσάω και το γιαούρτι, δεν θα τσουβαλιάσω την Αριστερά με την παρέα των αχρείων δηλαδή το ΠΑΣΟΚ την Νέα Δημοκρατία και τον (ακόμα πιο άθλιο) ΛΑ.Ο.Σ.

Διαφωνώ λοιπόν απόλυτα με την εκτίμηση πως οι αγανακτισμένοι και οι συγκεντρώσεις είναι «απολίτικο» σύμπτωμα επειδή δεν είναι χειραγωγημένοι από τους επαγγελματίες. Έχουν και αυτοί συνεισφέρει στη λοβοτομή της κοινωνίας και ειδικά των νέων ανθρώπων μετατρέποντας όχι λίγες γενιές σε στρατιές αφισοκολλητών.

Και μετά, απορούν γιατί στα Πανεπιστήμια κυριαρχεί η Δεξιά με την πλειοψηφία των φοιτητών να απέχει από τις διαδικασίες. Αυτοί όμως οι απέχοντες, γέμισαν τις πλατείες.

Όλοι αυτοί οι μύωπες που αυτή τη στιγμή κάνουν κριτική επειδή οι αγανακτισμένοι δεν κάνουν την επανάσταση διεκδικώντας τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό αποτελούν ένα «ιδεολογικό» κηφηναριό που στερείται ευθύνης κοινωνικής και προσωπικής.

Οι άνθρωποι εκεί έξω, ζητούν τα αυτονόητα.

Που στην Ελλάδα δεν υπήρξαν ποτέ, που στην υπόλοιπη Ευρώπη δυναμιτίζονται.

ΥΓ: Ορισμένοι, επιεικώς φαιδροί ,ενοχλήθηκαν και έβγαλαν τα βαθυστόχαστα συμπεράσματα τους, επειδή κάποιοι συγκεντρωμένοι, κράδαιναν Ελληνικές σημαίες ή τραγούδησαν τον Εθνικό Ύμνο.

Σε προσωπικό επίπεδο, σημαίες και ύμνοι μου είναι αδιάφορα σύμβολα που με την εξέλιξη των κοινωνιών, κάποτε, οι άνθρωποι θα τα βλέπουν σε μουσεία και θα γελάνε.

Όμως, όταν θέλεις να μετέχεις σε μία συλλογική διεργασία που κρατά σαν το πιο πολύτιμο συστατικό της την απουσία χειραγώγησης γιατί τα μηνύματα που εκπέμπει αφορούν τους πάντες πλην εξουσιαστών , αυτού του είδους η «κριτική» είναι όχι απλά ανόητη αλλά επικίνδυνη και προβοκατόρικη.

Μου θυμίζει, το ξύλο το απελέκητο που παριστάνει τον υπέρμαχο κατά του ρατσισμού σε μία υποβαθμισμένη περιοχή και τσιρίζει σε έναν παππού πως είναι ρατσιστής επειδή ξεστόμισε πως «Δεν μπορεί να κυκλοφορήσει γιατί φοβάται»

Είναι ακριβώς αυτά τα φαινόμενα, που αναδεικνύουν την απουσία στοιχειώδους κοινωνικής παιδείας και αμέτρητη συναίσθηση ευθύνης.

Εάν δεν το έχουμε αντιληφθεί, κάτω από το βάρος της κρίσης, αναδείχθηκε η κρίση αξιών και η γύμνια μιας κατακερματισμένης «κοινωνίας» που αυθόρμητα, από ένστικτο αυτοσυντήρησης, επιχειρεί να συντεθεί ξανά.

Ας επιτρέψουμε στο άδειο μας πρόσωπο να γεμίσει ξανά.

Όποιοι τολμήσουν να προβοκάρουν αυτή τη διαδικασία θα παίξουν το παιχνίδι του καθεστώτος. Με τον καλύτερο τρόπο.

πηγή TVXS

Ο Μίλτος Παπανικολάου τη Δευτέρα διαλέγεται και συνδιαλέγεται

Τη Δευτέρα 30.05.2011 , στις 12.00 το μεσημέρι ο πρόεδρος του τμήματός μας Μιλτιάδης Παπανικολάου, θα κάνει μια ενημέρωση σχετικά με την παιδαγωγική και διδακτική επάρκεια των αποφοίτων του τμήματος.
Την ιδια μέρα στη 13.30 θα ακολουθήσει διάλεξη απο τον ίδιο με θέμα "Τέχνη & Αναρχία"
Η ενημέρωση και η διάλεξη θα πραγματοποιηθούν στην αίθουσα "Ψ", των θεωρητικών

ΕΞΑΙΡΕΤΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑΣ ΤΟΥ ΤΕΕΤ










Παρόλη την έλλειψη χώρου, το Εργαστήριο Σκηνογραφίας δραστηριοποιείται ανοιχτά προς την πόλη με μια αξιόλογη συνεργασία με το 1ο Πειραματικό Δημοτικό Φλώρινας.Μπράβο στον Τάσο Πρωτοψάλτου και τους φοιτητές της σκηνογραφίας.