Ο άνθρωπος, μηδαμινή μονάδα στο άπειρο του
χρόνου ζητά την προστασία εντός του. Βιώνει την αναπόφευκτη κυκλικότητα του
στον υφασμάτινο φθαρτό κύκλο του. Γίνεται ένα με τη φύση που κοιλοπονά ως
αθάνατη μάνα Γη τα παιδιά της ατέρμονα χαρίζοντας τους το δεδομένο χρόνο τους.
