Σχολική τέχνη και social media

 “Education either functions as an instrument which is used to facilitate the integration of the younger generation into the logic of the present system and therefore bring about conformity to it, or it becomes the practice of freedom, the means by which men and women deal critically and creatively with reality and discover how to participate in the transformation of their world.”

— Paulo Freire, Pedagogy of the Oppressed  

Έργο μαθητ(ρι)ών Δ και Ε τάξης, 2026, Χανιά

Το πλαίσιο που επιλέγουμε για την ορατότητα της σχολικής τέχνης καθορίζει το νόημα αυτής της πράξης. Όταν η προβολή της σχολικής τέχνης μετατρέπεται σε μια βιτρίνα για την αυτοεπιβεβαίωση και τον ναρκισσισμό του εκπαιδευτικού-καλλιτέχνη, τότε το παιδί εργαλειοποιείται. Αν το κίνητρό μας είναι να δείξουμε «τι κατάφερα εγώ να τους κάνω να φτιάξουν», αναπαράγουμε μια αυθεντία που πνίγει την αυθεντικότητα.

Η πραγματική παιδαγωγική αξία της τέχνης δεν βρίσκεται σε ένα τελικό προϊόν που θα εισπράξει θαυμασμό, αλλά στην ίδια τη διαδικασία της δημιουργίας. Εκεί, όπου το παιδί ανακαλύπτει τη φωνή του, συνδιαλέγεται με τους/τις συμμαθητές/τριες του και αποκτά επίγνωση του εαυτού του μέσα στην ομάδα, σε σχέση με τον χώρο, τα υλικά και την ίδια την κοινωνία.

Αυτή τη διαδικασία έχουμε ίσως χρέος να τη μοιραζόμαστε με την κοινότητα. Όχι ως επίδειξη, αλλά ως μια πράξη αλληλεγγύης και διαλόγου. Η τέχνη στο σχολείο πρέπει να ανήκει ολοκληρωτικά στα παιδιά και στην κοινή τους πορεία.

Αναφορές

Freire, P. (1972). Pedagogy of the oppressed (M. B. Ramos, Trans.). Penguin Books.

Η τοιχογραφία στον Αετό Φλώρινας ως πράξη μνήμης, παρηγορητικής αφήγησης και δημόσιας ιστορίας από την Χρύσα Σιώτη

 

Αετός Φλώρινας — Τοιχογραφία 2026

Κείμενο Χρυσά Σιώτη, 3ργαστήριο Ζωγραφικής

Το σημείο συνάντησης της μνήμης της ιστορίας με την τέχνη φέτος έγινε στον Αετό Φλώρινας. Ο τοίχος, διαστάσεων 6,20Χ2,60 μέτρα, που βλέπει στην όμορφη πλατεία με τα πανώρια πλατάνια και κατεβαίνει ολόδροσο νερό απ' πηγές του βουνού, έγραψε ένα μνημειώδες γεγονός αντίστασης και ελευθερίας που όπως πάντα πληρώθηκε με αίμα.

Συνεργασία του 8ου Νηπιαγωγείου Φλώρινας με τη Σχολή Καλών Τεχνών Φλώρινας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και το 3ο Εικαστικό Εργαστήριο, στο πλαίσιο του γενικού πρότζεκτ «Αηδόνια παντού».

 Ανακοίνωση ολοκλήρωσης συνεργασίας

Με ιδιαίτερη χαρά ανακοινώνουμε την ολοκλήρωση της συνεργασίας του 8ου Νηπιαγωγείου Φλώρινας με τη Σχολή Καλών Τεχνών Φλώρινας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και το 3ο Εικαστικό Εργαστήριο, στο πλαίσιο του γενικού προστάγματος «Αηδόνια παντού».

Τα Όρια των Αηδονιών, η συνεργατική αλληλεπιδραστικη εικαστική εγκατάσταση στο παλιό παρθεναγωγείο της Έδεσσας

Τα Όρια των Αηδονιών 

 

«Δεν θα πάψουμε να εξερευνούμε, και το τέλος κάθε εξερεύνησης θα είναι να φτάσουμε εκεί απ' όπου ξεκινήσαμε και να γνωρίσουμε τον τόπο για πρώτη φορά.» — T. S. Eliot, Little Gidding

Τα Όρια των Αηδονιών

Εικαστική συνέργεια γύρω από την ολοβάθη, μακρόσυρτη υδατογραφία των Πρεσπών της Σοφίας Αντωνακάκη, του Χριστόφορου Γεωργιάδη, Χάρη Κοντοσφύρη, Νίκη Παλούμπη και Χρύσα Τσαλκούτη. Συμμετέχουν επίσης οι Ανδρομάχη Ανδρέου, Σοφία Αντωνακάκη, Χρύσα Διαμαντοπούλου, Στέλιος Καράς, Μαρία Κοσσίνη, Φωτεινή Μιναδάκη, Χρύσα Σιώτη και Μαρία Χριστοδούλου, Μάγδα Χριστοπούλου.

Η εγκατάσταση και η παρουσίαση του εικαστικού έργου  πραγματοποιήθηκε  στην Αίθουσα του Παλαιού Παρθεναγωγείου Έδεσσας, στο πλαίσιο του 33ου Εικαστικού Μήνα Μαΐου, από 23 έως 29 Μαΐου 2026. Τα Εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν 23 Μαΐου, στις 20:00. Διοργανώθηκε από τον Φιλοπρόοδο Σύλλογο Έδεσσας «Μέγας Αλέξανδρος», υπό την αιγίδα του Δήμου Έδεσσας σε συντονισμό της Μαρίας Κοσσίνη.

Η μεγάλη υδατογραφία των 30 μέτρων αναπτύχθηκε  ως ένα πανοραμικό πεδίο θέασης, όπου το βλέμμα κινείται αδιάρρηκτα κατά μήκος της λιμναίας περιμέτρου της Πρέσπας. Το τοπίο δεν αποδόθηκε ως στατική εικόνα, αλλά ως συνεχές οπτικό πεδίο μακρόσυρτης πινελιάς — μια ροή «μ᾿ ἀστροφεγγιὲς ὁλόβαθες» και «φεγγαρομαλάματα», όπου το νερό και ο ουρανός, ηλιάγγιχτα, συναντώνται σε έναν ορίζοντα γεγονότων. Εδώ, το βλέμμα διεσχίζε «τριανταφυλλιὰ χαράματα», ενώ η εικαστική επιφάνεια λειτουργούσε σαν μια οπτική αναπνοή, όπου η φύση μετασχηματίζεται σε ρευστή αφήγηση αηδονισμάτων, μουσικοτοπίων και κιναισθητικής παρουσίας. Σαν να «βρέχει οὐρανὸς σὲ μιὰ μεριὰ κι᾿ ἠλιοφωτάει στὴν ἄλλη», η ζωγραφική κινείται ανάμεσα στο φως και τη σιωπή, στα περάσματα της προσφυγιάς, στις καταβόθρες των εκτοπισμών και στα σιωπηλά ασκηταριά των πελεκάνων.

Το έργο κορυφώνεται στο Παρθεναγωγείο της Έδεσσας, όπου η υδατογραφία μετασχηματίζεται σε συνεργατική εγκατάσταση. Εκεί, η φωνή του τοπίου αποκτά σώμα και ρυθμό· «τοῦ λαρυγγιοῦ δονεῖται ἀψηλά ἡ φουσκωμένη φλέβα», και «ὁ ἀχὸς ἀνεβαίνει, ὅλο καὶ πιὸ μεστώνει», διαποτίζοντας την εικαστική επιφάνεια. Σε υποδεχετε η ξεφρενη μορφη του Ασκητή Ανδρέα που εκβάλει του τοπιου, της υδατογραφίας. 

 Η επιτέλεση έχει ξεκινήσει. Η σιγή των αηδονισμάτων και των λαρυγγισμών των ανθρώπων γεμίζει με οργανικούς ήχους πιάνου, τριξίματα βιολιού και φλάουτου, και η κιναισθησία της σταγόνας της λίμνης απλώνεται στον χώρο μέχρι την έκκληση της· η λίμνη να είναι θάλασσα πανώρια.

Βίντεο τεκμήριο εδώ