Κυριακή, 28 Ιουνίου 2020

Horizon line sessions της Blender Gallery


Ποιοί είναι οι εικαστικοί που εμφανίζονται στις οθόνες των υπολογιστών μας το καλοκαίρι του 2020;
 
Πότε αρχίζει η δημιουργία ενός έργου και τι σηματοδοτεί το τέλος της; Ποια είναι η δημιουργική διαδικασία του εκάστοτε εικαστικού;
 

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2020

Οι ιστορίες του μπλε λαγού:   Στον τρόπο του Αιγόκερω

 της Χριστίνας Κοντούλη



Στα ιερά της Δήμητρας, Ο Νίσος έβγαζε το στέμμα του σκασμένος από την ανυπόφορη καλοκαιρινή υγρασία και χάριζε απλόχερα το σώμα του στο Σαρωνικό. Οι Λέλεγες κι οι Κάρες ετοίμαζαν τις βαλίτσες τους για της θερινές αποδράσεις που είχαν σχεδιάσει πολύ πριν την απομόνωση των πόλεων. Ήρεμοι τώρα πίστευαν πως κάποτε δεν θα εξαφανιστούν κι ο δρόμος χαραγμένος σε ένα πανάρχαιο  gps  με βάση τον ήλιο θα εμφανίζονταν στις οπτικές οθόνες τους λίγο πριν λοξοδρομήσουν.
Ο Μίνωας είχε ανοίξει την πολεμική του κονσόλα και φορώντας τη διχαλωτή ολόχρυση παντούφλα του καλούσε τον αντίπαλο για game.
Άραγε στη Μήλο τρώνε τον καρπό της γνώσης ή μονάχα τον φορούν για όνομα στα βράχια τους;
Στρεσαρισμένος από την αβάσταχτη επίδραση της κοινωνικής σταρχιδιστικής επιτροπής επέτρεψα στον εαυτούλη μου να φανταστεί για λίγο πως όλα θα ήταν όπως πριν, η  γλυκύτατη μίζερη ζωούλα μου, το έπος του Νέμο στις τηλεόψεις, η διαλυμένη σχολή, το πολύ αναμενόμενο μεν πτυχίο κι η φανταστική μου περιήγηση στο τι θα μπορούσε να συμβεί όταν πια θα το κρατούσα στα χέρια μου, οι καθημερινές ειδήσεις κι οι εκφράσεις τις μάνας μου που θαρρείς ξόρκιζαν το κακό σε κάθε φωνήεν που πετιόταν από το στόμα. Οι βόλτες, οι τραγελαφικοί έρωτες, το χέσιμο, τα φασολάκια, φτηνιάρικες μποτίλιες κρασιού από ανακυκλωμένο βιοδιασπώμενο πλαστικό, κρυμμένες κάτω από το κρεβάτι στο πατρικό σπίτι. Μια τυχαία φωτογραφία που βγήκαμε όλοι όμορφοι όταν ήμασταν παιδιά. Γαλάζιες παστίλιες για τα κουνούπια… Ήμασταν πια στην εποχή του Αιγόκερω κι έμοιαζε ακόμη να μας “τοιχώνει” και να μας στοιχειώνει μια μίξη του υδροχόου και των ιχθύων. Οι θρησκείες ήταν νεκρές. Η επιστήμη για λίγους σαν γνώση για όλους σαν διαφήμιση. Κάθε ζωδιακός υπέφερε από τα σημάδια της γέννας του προηγούμενου και της προβλέψης του επόμενου. Μου φαίνονταν αλήθεια πως κανείς άνθρωπος ως τώρα δεν είχε καταφέρει να ζήσει στην εποχή του. Είτε θα αναπολούσαμε νεκρούς είτε θα φανταζόμασταν σπέρματα από πέη που ακόμη δεν φόρεσαν σάρκα.
Ο Σαρωνικός στέκονταν ανελέητος, διεκδικητικός και σκούρος.
Διάβαζα κάποτε για ένα μάθημα ιστορίας: η πάλη των τάξεων, η πάλη των γεννών, η πάλη των φύλων, η πάλη των άδειων ήταν η χειρότερη. Όταν έγινε εκείνη η τελευταία, η πάλη των συναισθημάτων όπως την αποκαλούσε η κυρία Μπλανς Ντιμπουά Τζόνσον, η ανθρωπιά τσακίστηκε, η ανθρωπότητα διχάστηκε. Σκοταδισμός. Η ρουφιανιά στα καλύτερα της, ωστόσο ήρθε η εποχή του “Πουαντιγισμού” κι ο κόσμος ηρέμησε για λίγο. Ο Υδροχόος ήταν ανάδρομος κι η τεχνολογία σιώπησε , με ένα εκκωφαντικά κλειστό στόμα επέτρεψε στην κούραση να γίνει αλληλεγγύη κι έλυσε όλα τα πρότερα δεσμά με ένα τρόπο από όσο γνωρίζω πρωτόγνωρο. Οι τελευταίες θρησκείες πήγαν για ύπνο στις όχθες του Αχέροντα, αφήνοντας μερικούς αμετανόητους, να τους τραβούνε που και που τις τσίμπλες από τα μάτια. Ο κόσμος όπως ήταν το φυσικό παραδόθηκε, διαδόθηκε, άνθισε σαν κήπος γεμάτος διαφορετικά και παράξενα βοτάνια. Το γκρίζο κοστούμι της καταστολής θάφτηκε σαν τσεκούρι πολέμου κι ένα πλουμιστό ύφασμα απλώθηκε ολόγυρα.  Καθώς τα επιτεύγματα των ιχθύων γκρεμίζονταν- όμοια με πανάρχαια κτίσματα που τώρα αφιερώνονταν μονάχα στη λήθη- οι άνθρωποι του επόμενου αστερισμού ανήγειραν και μπάλωσαν το πλοίο της ελευθερίας. Κι ύστερα γυρίσαμε με τα πολλά εκεί που αρχίσαμε.
Κομπλεξαρισμένοι οργανισμοί διεκδικούσαν την εξουσία, οι απελπισμένοι παρακαλούσαν την υποδούλωση να βγει έστω ένα τυφλό ραντεβού μαζί τους κι οι νέοι σπόροι επαναπαυτήκαμε σε σκαμμένα χωράφια αφού ήταν βαρύ το στίγμα της διεκδίκησης. Το καθαρό νερό για άλλη μια φορά έπρεπε να βρέχει τα χείλια μιας νέας ελίτ, τις ρίζες των ζιζανίων. Τα χωράφια στέρεψαν, καλώδια γυμνά και άγνωστα έντυναν τα σπίτια, λογότυπα ανιαρά και πομπώδη μας αφιέρωναν σε άλλους ανθρώπους, όμοιους με εμάς, μα τόσο διαφορετικούς εν τέλει. Η ιστορία παρερμηνεύτηκε για άλλη μια φορά, σήμερα, τώρα, ξανά, ζούμε στα ώρια της μυθολογίας. Κι αυτό το μέλλον που φαντάζονταν οι δραματουργοί κι οι σκηνογράφοι του 1980, άργησε να έρθει δυο ζωδιακούς. Χοντροί πρασινωποί σωλήνες ντύνουν σοκάκια μεικτής αισθητικής, βρώμικα φρούρια-σπίτια παραγεμισμένα με εξαθλιωμένα πρόσωπα, ξεμαλλιασμένα κεφάλια,  κακοφτιαγμένες αφίσες και φτηνιάρικα μα περιβαλλοντικά ελεγμένα κόπρανα που πήραν τη θέση του σταφυλιού, έχουν τυλιγμένο γύρω τους έναν ξεφτισμένο Βάκχο. Άκουσα πως κάποτε έβαφαν τα μαλλιά τους περίεργα χρώματα οι αντισυστημικοί, εμείς τα μακραίνουμε τόσο ως που να μπορούμε να τους βάλουμε φωτιά στην πλατεία κι έπειτα να τα κόψουμε πριν φτάσουν το κρανίο μας.
Μα λέω να πάρω άλλη μια μπύρα «Yellow Piss» απ’ το βαρέλι και να πάω στο μπαλκόνι. Να ακούσω για τους έρωτες της ΡΧΤ, την ανεργία του ΦΝΣ και τον ΡΖΝΤ να λέει πόσο άχρηστη είναι η γενιά μας. Να κλείνω το στόμα μου σκύβοντας συγκαταβατικά το κεφάλι στα ακαταλαβίστικα ονόματά τους, στις πνιχτές λέξεις τους καθώς θα πέφτει φευγαλέα η ματιά τους πάνω μου την ώρα που  θα σφίγγω τον εαυτό μου πριν να πετάξει το βάρβαρο κι άγνωστο πια φωνήεν. Κι έπειτα στη διάρκεια της νυχτερινής μας συνάθροισης,  παραπεταμένος σε μια γωνιά να κλαίω που τα χωράφια της Δήμητρας δεν καρπίζουν και να αναπολώ κάθε ιστορία που διάβασα για το Σαρωνικό όταν ακόμα μύριζε θάλασσα καθώς θα αγναντεύω μια πελώρια έρημο από σκουπίδια.
Η ΚΡ μου πρόσφερε ένα τσιγάρο κι εγώ χαμογέλασα προσποιούμενος πως βρισκόμουν πάνω σε ένα πλοίο. Πίσω από το μικροσκοπικό κεφαλάκι της new age Βαλκυρίας ξεχώριζε ένας αστερισμός. Σε όποια χρονική στιγμή φώναξα στον καπετάνιο την θέση μας. Οι απέραντες αφρικάνικες λίμνες ξεκουράζονταν ανάμεσα σε πυκνή βλάστηση και παρακαρπισμένα  οπωροφόρα καθώς η μεσογειακή έρημος σφάδαζε απορημένη για την άδικη γύμνια της που μύριζε πλαστικό και τσίκνα. Η Δήμητρα κατοικούσε αλλού. Ο Οντιν ετοιμάζονταν για speed date χρησιμοποιώντας το σφυρί του για σίδερο ρούχων πάνω σε πολύχρωμα σώβρακα κι οι θεοί της Αιγύπτου νοίκιαζαν τα bungalows  με την ώρα στα δάση της Ατάρ. Μονάχα ένας Άμμων Ρα πέτρινος και θλιμμένος προσπαθούσε να μετρήσει τα τατουάζ από γκραφίτι στο σώμα καθώς ανάμεσα στις φυλλωσιές ένας μικροαπατεώνας ανθρωπάκος πούλαγε φωτογραφίες του Bowie του Delon  και του Mπάρκουλη για ένα πιάτο κεφτέδες.
Όταν έμεινα μόνος, άνοιξα το ψυγείο, κι έφαγα κι εγώ. Ένα πιάτο γεμάτο κεφτέδες από ομιλούντα καναρίνια. Προς υπεράσπισή μου, ήθελα απλώς να σωπάσουνε, αυτές οι μουλωχτές φωνές τους μου μιλούσαν για περίεργες επαναστάσεις…..



https://bluerabbit26.blogspot.com/2020/06/blog-post.html



"Πειραματικές περιπέτειες πάνω σε μια εκνευριστική τσίχλα"


της Χριστίνας Κοντούλη







Ο Φουργκινιόν δεν επιδέχονταν  διορθώσεις στα αντικομφορμιστικά του πειράματα, γι’ αυτό κλειδώνονταν τις Κυριακές στο υπόγειο της γιαγιάς του, μαζί με όλα του τα συγκράματα και τους κιτρινισμένους του ποιητές με τα σκισμένα μπατζάκια από την πολυκαιρία και αναδεύοντας προσεχτικά τα εγκεφαλικά του κύτταρα προσπαθούσε να εξηγήσει τον κόσμο.
 Όταν βρίσκονταν μπροστά σε κάποιο κοινό προτιμούσε να μην μιλάει κι όταν το έκανε, πάντα μιλούσε απλά, με μια υποψία αργκό κάτω από τη γλώσσα έτσι που σκέφτονταν καμιά φορά πως εύκολα οι άλλοι θα τον περνούσαν για χαζό, στρίβοντας τις αδέξιες πανομοιότυπες γραβάτες τους μαζί με τις πιο βαρύγδουπες υποστάσεις του λόγου όμως ο Φουργκινιόν ήξερε καλά πως οι αγαπητοί συνομιλητές τους δεν ήταν τίποτα άλλο από φερέφωνα ξένων ιδεών που τέντωναν τα νεανικά φτερά τους σαν να προσπαθούσαν να κατακτήσουν μια αφελή και ρηχή γκόμενα Η τσίχλα Φαμφάρα ήταν άλλωστε πολύ συνηθισμένη κι ο καθένας που ήθελε να ξεχωρίσει  αλλά και να ενταχθεί δεν είχε παρά να την ξετυλίξει σιγά σιγά και να αρχίσει να τη μασουλάει.
-Δέκα φούσκες φαμφάρας, δέκα φούσκες η μια μέσα στην άλλη,  δοκιμάστε, εντυπωσιάστε τους φίλους, τους συγκινείς, το αφεντικό σας, το καθηγητή σας, το αναγνωστικό κοινό, την κοινή γνώμη, την πολιτική, το σύμπαν! Δέκα φούσκες φαμφάρας και θα γίνεται περιζήτητος!
Η τσίχλα Φαμφάρα κυκλοφορούσε παντού, κάποιες διαφημίσεις μάλιστα έλεγαν πως μπορούσε να σε κάνει εξυπνότερο ή μάλλον να φαίνεσαι πιο έξυπνος γι’ αυτό πουλιόταν πάντοτε μαζί με ένα αυτοκόλλητο βιβλίο, άλλο κάθε φορά, το οποίο κολλούσες στο μέτωπό σου λίγο πριν τη επικείμενη συνομιλία κι έτσι αν η τσίχλα Φαμφάρα πήγαινε την συζήτηση υπερβολικά μακριά και ξεχνούσες τι ήθελες να πεις στο θύμιζε διακριτικά ο διπλανός σου ή απλά πεταγόσουν μέχρι τις τουαλέτες κι έριχνες μια ματιά στον καθρέφτη.
Ο Φουργκινιόν προτιμούσε σίγουρα την τσίχλα πορτοκάλι, τουλάχιστον αυτή είχε διαφορετική γεύση και άρωμα και κάθε φούσκα ήταν ξεχωριστή. Βλέπετε έπειτα από μια έρευνά του πάνω στην υπέρλαμπρη, την φανταστική, την απίστευτη Φαμφάρα , του είχε επιτρέψει να παρατηρήσει πως όλες οι φούσκες τις ήταν ομοιόμορφες κι όλες οι γεύσεις τις ίδιες έτσι λοιπόν δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί να κάνεις δεύτερη, τρίτη, τέταρτη και δέκατη φούσκα αφού στην τελική η πρώτη ήταν ολοκληρωμένη και είχε πει ότι ήθελε να πει. Το αστείο ήταν όταν και οι δέκα φούσκες έσκαγαν όλες μαζί στο πρόσωπο του ομιλητή κι εκείνος έπαιρνε γρήγορα μια καινούργια τσίχλα από το κουτάκι και συνέχιζε να την μασάει πριν προλάβει να καθαρίσει από τα μούτρα του την προηγούμενη. Τότε έβλεπες παντού πρόσωπα κολλημένα μεταξύ τους, γυαλιά ζουπηγμένα στα μάγουλα, τσιγάρα να καίγονται πάνω στις τρίχες των μαλλιών και τεντωμένα κολάρα να τρυπώνουν στις μύτες καθώς οι φούσκες συνεχίζονταν μέχρι οι συνομιλητές να καταλήξουν μέρη μιας τεράστιας αηδιαστικής μάζας που μύριζε ξινίλα και αποβλάκωση.
-Είδατε την καινούργια Φαμφάρα; Μα είναι απίστευτη, λένε πως μπορείς να συζητήσεις για την κβαντική φυσική μόνο με δυο φούσκες!
-Απίστευτο!
-Ω! θαυμάσιο!
-Εκπληκτικό!
-Εγώ άκουσα πως βγαίνει και σε γεύση Ζίτσε και Τατάν
-Μμμ.. αυτές είναι παλιές εγώ προτιμώ πάντα Φάρξ, νομίζω πως έθεσε τα θεμέλια της εποχής μας, περιμένετε δυο λεπτά να ανοίξω την τσίχλα μου και θα σας εξηγήσω.

Ο Αλ κι ο Μπάζιλ είχαν ξετυλίξει είδη τις τσίχλες τους. Ξαφνικά η πόρτα του μικρού καφέ άνοιξε κι ο Μπελαφόν μπήκε καταϊδρωμένος μ’ ένα μικρό ασημί περιτύλιγμα στο χέρι. Έκανε να κρεμάσει το παλτό του στον καλόγερο κι εκείνο έπεσε στο πάτωμα γεμίζοντας τον τόπο χιόνια καθώς προχωρούσε προς το μέρος τους σκοντάφτοντας πάνω σε τσάντες, μπουφάν, κασκόλ και χιλιάδες περιτυλίγματα τσίχλας.
-Περιμένετέ με! Περιμένετέ με! Είπε λαχανιασμένος και μπουκώνοντας μια κλασική Φαμφάρα με γεύση βιομηχανικής επανάστασης στρώθηκε όπως όπως στο τραπέζι.
Ο Φουργκινόν κάθονταν στο μπαρ. Μερικές ελπίδες είχαν απομείνει ακόμη στοιβαγμένες δεξιά κι αριστερά συζητώντας ήρεμα κάτω από τον απαλό φωτισμό, σαν σκονισμένα αγάλματα, απαρχαιωμένα, άγνωστα και φωτεινά μακριά από τα ασημί χαρτάκια που γυάλιζαν βαριεστημένα ολόγυρά τους. Ο Φουργκινιόν έβγαλε τα σύνεργά του και τα τοποθέτησε ανάμεσα στους θαμώνες. Δυο μακριές βέργες ανίχνευσης επίδειξης και μερικοί φακοί απομάκρυνσης ανοησίας σε μέγεθος ρεβιθιού πήδηξαν από το χέρι του και εγκαταστάθηκαν στον αέρα. Έπειτα άνοιξε έναν παλιό καφετί χαρτοφύλακα από επεξεργασμένο δέρμα γαλάζιου μανιταριού κι έβγαλε ένα περίπλοκο μηχανισμό που ήταν αόρατος σε γυμνό μάτι καθώς και δυο φακούς αναλγητικής δράσης ψεύδους που τοποθέτησε στα μάτια του.  Ωστόσο η ομίχλη μεγαλομανίας μαζί με τα νεκρά κύτταρα επιδερμικής αναζήτησης έκαναν την κατάσταση λίγο πιο δύσκολη έτσι που να χρειαστεί έναν προβολέα παρατήρησης και μερικά ποτήρια κρασί για διατήρηση ηρεμίας. Οι αναθυμιάσεις της τσίχλας Φαμφάρας περιείχαν μερικά εξαιρετικά τοξικά ιχνοστοιχεία που απέτρεπαν την εμβάθυνση στο θέμα οξύνοντας ταυτόχρονα μια αίσθηση ζάλης που εύκολα μπορούσε να σε παρασύρει  και να βρεθείς μπλεγμένος μέσα σ’ αυτή την ατέρμονη πάλη μπουρδολογίας χάνοντας το σημείο, το ζουμί.
Η τσίχλα Φαμφάρα είχε επεξεργαστεί ανά τους αιώνες και διαμορφωθεί κυρίως από πολιτικά πρόσωπα που είχαν το χάρισμα του βοσκού, την τέχνη της αποβλάκωσης. Ήταν ένα μείγμα σίγουρα εντυπωσιακό ωστόσο άκρος επικίνδυνο όταν αναμίχτηκε με την υψηλή φύση της φιλοσοφίας. Η απορία, η μεγαλύτερη δύναμη του ανθρώπου, η γνώση του πως έχει άγνοια είχε αντικατασταθεί σιγά σιγά σε όλα τα κοινωνικά στρώματα από την αίσθηση της αδιέξοδης γνώσης. Τώρα μπορούσες να μασήσεις μια Φαμφάρα και ξαφνικά να γίνεις ο παντογνώστης άνθρωπος, δεν είχε σημασία πλέον γιατί μάθαινες όσο πως ήξερες, η διαδικασία της μάθησης ήταν ένα μέσο αυτοπροβολής  κι η σπίθα της ανακάλυψης είχε την όψη ενός στόματος που μασουλάει.
Ο Φουργκινιόν περιεργάζονταν τα λεπτεπίλεπτα γρανάζια του πίνοντας μια γουλιά κρασί κάθε τόσο, το αλκοόλ πολλές φορές διατηρούσε μια προστατευτική ασπίδα στα αυτιά του, ήταν ένα φίλτρο που άφηνε να περνάει ό,τι χρειάζονταν επιτρέποντάς του να ανατρέχει όποτε ήθελε στο πολύ προσωπικό εργαστήριο του μυαλού του. Ο καινούργιος τους συγκάτοικος ο Μέρι Πιπ έξυνε το πόδι του ρυθμικά στο ξύλινο μπαρ καθώς ονειρεύονταν τρανσόπαρτα και ψυχεδελικά σοκολατένια τοτέμ ενώ η Αλεξάνδρεια άχνιζε από τους ανεκπλήρωτους έρωτες του Βακκάφη. Η Σάρα βρίσκονταν μακριά, τώρα του έλειπε πιο πολύ καθώς θυμόταν πως απέφευγε συστηματικά τις  τσίχλες και προτιμούσε να μασουλάει κάτι πιο ευχάριστο όπως τεχνολογικά φιστίκια και μεγάλους γυάλινους φακούς. Ο Φουργκινιόν χαμογέλασε.
Στο τραπέζι η συζήτηση είχε ανάψει, οι φούσκες έσκαγαν με την ταχύτητα του φωτός και το μόνο που προλάβαινε κανείς να δει ήταν αυτή η καφετί μάζα τσίχλας να μεγαλώνει, το μαγαζί είχε αρχίσει να συρρικνώνεται. Οι αδελφές Βέρνι  συνέχιζαν να συζητούν, ρίχνοντας ανά διαστήματα παιδικά χαμόγελα στους τοίχους. Ο Κάρλ  κι ο Σίντ χοροπηδούσαν μεθυσμένοι πειράζοντας την σόμπα, τραβώντας που και που λίγη Φαμφάρα που είχε κολλήσει στα παπούτσια τους ενώ ο Αλντεμπαράν μετρούσε λυπημένος τα άστρα καθώς από κάπου κυκλοφορούσε μια φήμη πως ο ποιητής του είχε χάσει το μέτρημα. Όχι όχι , ο Νίκος ήξερε να μετράει καλά κι ευτυχώς ο φίλος μας ο Φουργκινιόν είχε καταφέρει να τον ξετρυπώσει μέσα από τα περιτυλίγματα που ήθελαν να αφομοιώσουν το πρόσωπό του. Τον έκλεισε στην αριστερή χούφτα του κι έπειτα τον άφησε σ’ ένα χάρτινο βαρκάκι δίπλα στο ενυδρείο, εκεί είχε τη θέα που χρειάζονταν για να συνεχίσει τον ύπνο του.
Η συζήτηση είχε φτάσει πια σ’ ένα τέλμα, το πείραμα είχε πετύχει, μέσα από όλη αυτή την άμορφη φιγούρα τσίχλας που κατέκλυζε το μαγαζί ο Φουργκινιόν είχε καταφέρει να βγάλει ένα αποτέλεσμα. Γρήγορα μάζεψε τα εργαλεία του ευχαριστημένος και τα τοποθέτησε στις θήκες της τσάντας του. Έκανε να φύγει όταν ξαφνικά ο Μπελαφόν ρώτησε την γνώμη του για το θέμα που συζητούσαν.
-Ε Φρουργκινιόν, δεν είπατε τίποτα όλο το βράδυ, θα ‘θέλαμε να ακούσουμε τη γνώμη σας!
Κάτω από την τεράστια Φαμφάρα ο Φουργκινιόν διέκρινε τα σμιχτά φρύδια του Μπελαφόν να κινούνται σαν εγκλωβισμένα χέλια σε ζελέ μαλλιών για εφήβους. Ο Ντε Μαρά άδικα ακόνιζε το παιδικό του πριονάκι πάνω στα στρώματα τσίχλας ενώ ο Άλ κι ο Μπάζιλ ξετύλιγαν είδη το επόμενο περιτύλιγμα δίπλα στον Αντουάν όπου μισοχωμένος στη Φαμφάρα συλλογίζονταν τις στιγμές πάθους που έζησε το προηγούμενο ξημέρωμα.
Ο Φουργκινιόν κάθισε δίπλα τους, στη μοναδική καρέκλα που δεν είχε ακόμη ενσωματωθεί στην ‘’επιδημία’’ και ανοίγοντας την γαλάζια τσάντα τους έδωσε να διαβάσουν την απόδειξη του πειράματος. Στο χαρτί ήταν τυπωμένες τρεις φράσεις.
Για λίγο το τραπέζι βυθίστηκε στη σιωπή, η υφή της τσίχλας μαλάκωσε, είχε πάρει μια διάφανη απόχρωση και σχεδόν άρχισαν να φαίνονται τα πρόσωπα από κάτω… Οι συνομιλητές κοιτάχτηκαν. Καθώς άρχισαν τα πόδια τους να αποδεσμεύονται από την ομιχλώδη πλέον πυκνότητα της Φαμφάρας ένα ύπουλο τρέμουλο σφηνώθηκε στα μάτια τους.
-Γρήγορα, μια τσίχλα, μια τσίχλα! Αναφώνησε έντρομος ο Αλ, πως θα συζητήσουμε τώρα, γρήγορα γρήγορα!
-Ναι, ναι ,γρήγορα, μια τσίχλα! Φώναξαν κι οι υπόλοιποι.
Ο Φουργκινιόν τους κοίταξε παραξενεμένος. Οι συνομιλητές τον κοίταξαν με την ίδια έκπληξη κι έπειτα αφού μπουκώθηκαν με τρεις τσίχλες ο καθένας συνέχισαν να συζητούν. Ο Φρουγκινιόν πήρε την βαλίτσα με τους λεπτεπίλεπτους μηχανισμούς και κατευθύνθηκε προ την μικροσκοπική πόρτα που είχε απομείνει στο μαγαζί . Με δυσκολία έσπρωξε τα πόδια του  κι έπειτα έβγαλε τα χέρια του ένα ένα λίγο πριν η Φαμφάρα κατακτήσει το κτήριο. Τελικά το πείραμα είχε πετύχει, αυτή η τεράστια τσίχλα δεν ήταν ανίκητη ωστόσο οι άνθρωποι είχαν είδη νικηθεί. Όλα έχουν την δύναμη που τους δίνεις, όλα παίρνουν το σχήμα που τους πλάθεις εσύ. Η ζωή παραμένει μυστήριο.
 


https://bluerabbit26.blogspot.com/2019/02/blog-post_12.html

Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2020

Παραμπομπή στη Κωλογραφία της ζωής

ink on ricepaper, from my collection "Portraits of God"
  Μετά από αρκετό καιρό, αποστασιοποίησης από τον χώρο των εικαστικών μα όχι της Τέχνης, αποφάσισα να ανακοίνωσω την επανέναρξη της εμπλοκής μου μαζί με όλους όσους είνιαι θαμώνες του blog μας. Το τελευταίο καιρό ασχολούμαι με τη τέχνη του ενδύματος (ζωντανού γλυπτού) και με το κόσμο των video-games αφού πλέον αποτελούν μια ισχυρή βιομηχανία (η οποία ξεπερνάει το κεφάλαιο ακόμα και του Hollywood) όχι μόνο ψυχαγωγίας, μα και τέχνης. Εμπλέκοντας σκηνοθεσία, συγγραφή, εικαστικά, και φιλοσοφικά ψήγματα άλλοτε διακριτικά και άλλοτε πιο ξεκάθαρα, καθώς και μουσική και νοητική καλλιέργια.

1/1000

"Τι να κάνεις τις φουσκωμένες gallery και εκθέσεις, τι να τους κάνεις του χίλιους καλλιτέχνες, ή τους δέκα καλύτερους του αιώνα. Τι να κάνεις του σπόρους σου, αν η γη είναι στείρα."

Για όλα όσα συμβαίνουν, όχι μόνο στο σήμερα μα ανέκαθεν. Βάλε τον εγωισμό σου στην άκρη και δώσε λίγο από το φως σου, στα παιδιά. Ευχαριστώ τον Χάρη Κοντοσφύρη για όλα τα κεριά που μου άναψε, ελπίζω να καταφέρω να κάνω το ίδιο στο μέλλον.

 
   Με εκτίμηση στους συμπάσχοντες, και κατανόηση στους άτυχους
Ανδρεοσόπουλος Δημήτρης


Κυριακή, 21 Ιουνίου 2020

Η αναγκαιότητα διδασκαλίας της τέχνης από δημιουργούς και η θέση της στο δημόσιο σχολείο

Οι δημιουργοί (καλλιτέχνες) οι οποίοι έχουν πλαισιώσει την πρακτική τους με θεωρητικές γνώσεις(σπουδές), γεφυρώνουν τα γνωστικά κενά εμπειρίας-γνώσης-πραγματικότητας και βοηθούν τους/τις μαθητές/τριες να αναπτύξουν μια βιωματική και αναλυτική κατανόηση της τέχνης. Μέσα από την άμεση επαφή και διάδραση με τις καλλιτεχνικές πρακτικές σε πραγματικές συνθήκες (εδώ φαίνεται και η αναγκαιότητα ύπαρξης εργαστηριακών υποδομών καθώς και συμμετοχής στα τοπικά δρώμενα) αποκτούν φωνή οι μαθητές/τριες.
Ιδιαίτερα τα συμμετοχικά-συνεργατικά project ενισχύουν την οριζόντια δυναμική και την ισοτιμία στην δράση/πράξη. Επιπλέον η τέχνη όταν διδάσκεται από δημιουργούς-βιωματικά, επιτρέπει να έχουμε πιο ξεκάθαρη κατανόηση του πραγματικού κόσμου (κοινωνικές, πολιτισμικές και επικοινωνιακές συνθήκες). Ενισχύει την αλληλεπίδραση, την αλληλουποστήριξη και την εμπιστοσύνη(δομικά στοιχεία του κοινωνικού κεφαλαίου).
Οι αναπαραστάσεις των ανθρώπων για τον εαυτό τους, τους άλλους ανθρώπους και την κοινωνία, επιδρούν και μετασχηματίζουν τη συμπεριφορά τους. Η τέχνη ως συμβολικός κώδικας, επιτρέπει την πρόσβαση, επεξεργασία και τον μετασχηματισμό τους.



Με αυτό το κείμενο έθεσα- όσο πιο απλοϊκά μπορούσα- το συλλογισμό μου σχετικά με την αναγκαιότητα ύπαρξης των τεχνών στο δημόσιο σχολείο και τη συμβολή της ιδιότητας του διδάσκοντα (στην μεταβίβαση του πολιτισμικού και ανθρώπινου κεφαλαίου).
Εμπνεύστηκα από τις ουσιώδεις διαφορές μεταξύ ποιοτικής και ποσοτικής προσέγγισης στην κοινωνική έρευνα, όπως και τον επιστημολογικό διαχωρισμό ανάμεσα στο κριτικό και θετικιστικό παράδειγμα.
Δεν υπάρχει κάτι να αποδείξουμε. Χρειάζεται όμως, νομίζω, να θέσουμε εκ νέου, τα ερωτήματα, τις παραδοχές και το πλαίσιο της παιδείας ως κοινωνικό αγαθό!


Στη φωτογραφία μαθητές και μαθήτριες της Α Δημοτικού σε σχολική εκδρομή στη φύση: θέμα οι ανθισμένες ροδακινιές στη Βέροια. (2018-2019) 

Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2020

Η Ιστορία και η Κληρονομιά-(υεΠέαιΤιειοΟΣ)


Παραπομπή στην μαλακία--->


   Αυτό ήταν το πρώτο του βήμα στην αυτοθυσία, όσο πίστευε ακόμα στην αθνρωπότητα.
Το επόμενο θα είναι το τελευταίο, το σενάριο ενός εξτρίμ συναισθηματικά και οπτικά δρόμενου, όπου θα καταθέσει μια κληρονομιά στο είδος μας, όχι μόνο σε όσους τυχαία παρευρεθούν. Αν είναι στη μοίρα του να επιλέξει, το πως θα φύγει από αυτό το κόσμο, να είστε σίγουροι πως θα μάθουν για τον μικρό και αδιάφορο άνρθωπο που ονομάζεται Δημήρης Ανδρεοσόπουλος, χωρίς κανένα νόημα ύπαρξης και ουσίας, όλοι σε όλο το κόσμο. Παιδιά και μεγάλοι, καλλιτέχνες και μη, θρησκευόμενοι και άθεοι. Θα αφήσει ένα στίγμα μικρό σαν κουκίδα στον καμβά της σύντομης ιστορίας της ανθρωπότητας. Μια κουκίδα ανάμεσα στο κρανίο και τον εγκέφαλο που δεν θα μπορεί κανείς να ξύσει όσο και να φαγουρίζεται. Ίσως αυτός ο κάποιος οδηγηθεί στην αυτοκτονία. 
  Αν δεν είναι στη μοίρα του, θα πεθάνει σα ζώο από φυσικά αίτια, στη ροή του ποταμού της ζωής. Η Γη επιβιώνει, η Ανθρωπότητα μετράει μέρες ζωής. Το χάος επικρατεί, η Άγνοια και η ματαιοδοξία, σε κάθε πτυχή της ύπαρξης σας. Μιλάτε και δεν λέτε τίποτα, ακούτε και καταλαβαίνετε τίποτα, κοιτάτε και βλέπετε ο,τι επιλέγετε να δείτε. Υπάρχετε και εκφυλίζετε. Σταυρώστε τον, ναι, εκείνον που δεν είναι κατανοητός, τον τρελό. Κάψτε τον και διαγράψτε τα κακώς κείμενα, ελαφρώστε το μαξιλάρι στο οποίο αράζει το κουτί του εγκεφάλου σας. Χύστε από οργασμό καθώς διασώζετε καθημερινά τη βιτρινά σας και με τα υγρά καθαρίστε τα γυαλιά σας. Είστε ευλογημένοι, και καλότυχοι, εσείς και όσοι.
Ξορκίστε τη κατάρα της συνείδησης. Σώστε το είδος μας, εξαφανίζοντας το.

=)

Είδωλα

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2020

Ατομική Έκθεση NWW (new wild world)- Χάρης Μαργαρίτης 

Ο κόσμος άλλαξε πια και μαζί με αυτόν εαυτός. Δεν αντικρίζεται  ο συνάνθρωπος όπως πριν. Η μοναχικότητα ενός φόβου πραγματικού φαντάσματος,  τρομάζει. Η εισπνοή κρύβει κίνδυνο και γίνεται πολύτιμη. Η όσφρηση δεν μυρίζει, αλλά γνωρίζει, ότι υπάρχει εκεί, κάπου. Η αφή κάνει άγγιγμα σκεπτόμενο. Η αγάπη και η αγκαλιά κρατάει απόσταση πια. Η όραση ψάχνει απεγνωσμένα το αόρατο. Βγάλε τα ρούχα, μεταφορά αρρώστιας. Τι θα ακουστεί σήμερα; Το χαμόγελο κρύβεται. 

 Καλώς ήρθες στον Καινούριο Άγριο Κόσμο. 

(Θα έχει χρώμα η μοναξιά και η σκέψη, για να φαίνεται πιο όμορφη.)



Κυριακή, 31 Μαΐου 2020

Ναυτικό ημερολόγιο – Τα δαχτυλίδια του βαφτιστή κι ο αβάφτιστος που κράτησε το όνομά του. Της Χριστίνας Κοντούλη





-Οι όμορφοι άνθρωποι είναι όμορφοι όπως και να ‘χει, δεν χρειάζονται στολίδια. Το μεγαλύτερο στολίδι σ’ ένα σώμα  ή ένα πρόσωπο είναι ο χαρακτήρας. Ναι τα σώματα είναι όμορφα, ναι τα πρόσωπα είναι όμορφα κι αυτό είναι κάτι ελκυστικό, σε έναν κόσμο όπου το διαφορετικό είναι άσχημο, μήπως είμαστε όλοι άσχημοι; Έτσι κι αλλιώς είμαστε όλοι διαφορετικοί.

Κυριακή, 24 Μαΐου 2020

20 Χαϊκού από τον Γιώργο Πανταζή

Οι ιστορίες του μπλε λαγού: "Ο κύριος άτυχος " της Χριστίνας Κοντούλη


Ο κύριος άτυχος φορούσε πάντα καφέ παπούτσια με κορδόνια που έφταναν την έκταση των χεριών του στην ανάταση. Στα μάτια του είχε ένα ζευγάρι τριανταφυλλί γυαλιά ηλίου και γύριζε από σπίτι σε σπίτι πουλώντας εγκυκλοπαίδειες για τραίνα. Ήταν κρίμα θα έλεγε κανείς πως ποτέ δεν είχε κάνει ένα ταξίδι μακρύτερα από την μικρή γειτονιά του. Όμως κάθε φορά που αποφάσιζε να φύγει κάποιο παράδοξο γεγονός του στοίχιζε ακόμη ένα αχρησιμοποίητο εισιτήριο και λίγο βάρος στη διάθεσή του. Σκέφτονταν μερικές φορές πως θα ήταν μέσα στο μικρό βαγονάκι, έχοντας κατεβάσει το παράθυρο για να χτυπάει ο αέρας το πρόσωπό του, καθώς θα άπλωνε τα πόδια του ευχαριστημένος στο απέναντι κάθισμα. Δίπλα του η γυάλα με το χρυσόψαρό του, τον Φέλιξ θα ήταν στερεωμένη στο παλιό σακάκι του και το νερό της θα τρεμούλιαζε πότε
άγρια πότε απαλά ανάλογα με την πορεία τους.
 Ο κύριος Φέλιξ Λεβί, όπως ήταν και το δικό του όνομα, δεν είχε φύγει ποτέ από την πόλη. Πάντοτε λαχταρούσε να δει όλα εκείνα τα μέρη που είχε μάθει στο σχολείο, να γευτεί τους ξενικούς καρπούς και να πιεί μια τεκίλα φραγκοστάφυλο πλάι σε μια ευγενική συντροφιά μιλώντας όχι πια για όνειρα μα για την πολυτάραχη ζωή του. Οι συγγραφείς και οι ζωγράφοι θα των ενημέρωναν για τις τελευταίες εξελίξεις στον κόσμο της τέχνης ενώ οι ηθοποιοί θα πόζαραν με στόμφο και αυταρέσκεια μπροστά στο ειδυλλιακό τοπίο κρατώντας στα χέρια τους τα αυριανά αριστουργήματα που ακόμη δεν είχαν γραφτεί. Το βράδυ θα πήγαινε σε κάποιο τοπικό μπαρ όπου θα τους εντυπωσίαζε όλους με τις άψογες δεξιοτεχνικές του κινήσεις πάνω στα πλήκτρα του παλιού του ακορντεόν. Δεν θα χρειάζονταν πια την βαλίτσα με τις εγκυκλοπαίδειες γιατί θα γέμιζε τα χέρια του με άγριες, ελεύθερες νότες.
Ο κύριος Φέλιξ Λεβί έπινε τον καφέ του στο μπαλκόνι. Ξάφνου ένα ηλίθιο παραθρεμένο περιστέρι πέταξε πάνω από το φρεσκολουσμένο του κεφάλι και μια χοντρή κουτσουλιά μαρκάρισε το ανυποψίαστο κρανίο του βγάζοντάς τον από τα όνειρά του. Γρήγορα έτρεξε στο μπάνιο. Η κουτσουλιά είχε κιόλας διασχίσει το μέτωπό του κάνοντάς τον ναμοιάζει με ξεβαμμένο κλόουν. Πάντα ευγενής και οπτιμιστής κύριος Φέλιξ σκούπισε την "εικαστική παρέμβαση" του περιστεριού από το πρόσωπό του και φόρεσε το πουκάμισό που είχε αφήσει να στεγνώνει από την χτεσινή βροχή.




-"Τι να γίνει.." είπε χαμογελαστά κι ετοιμάστηκε για την δουλειά του.
Κάθε πρωί περνούσε από τον σταθμό των τραίνων σιδερένιες ρόδες τους ηχούσαν σαν τη γλυκύτερη μουσική στα αυτιά του καθώς απομακρύνονταν αφήνοντας πίσω πολύχρωμα ρούχα, χαρούμενα ή νευρικά πρόσωπα, λογιών λογιών λέξεις και φράσεις που απλώνονταν
σε όλη την έκταση του σταθμού πλημμυρίζοντας τον αέρα με κάτι από εξωτικό πανηγύρι. Ύστερα οι "διασκεδαστές" του απομακρύνονταν σιγά σιγά κι έμενε πάλι μόνος.
-"Μια μέρα θα τα καταφέρω" σκέφτηκε, "όμως γιατί να μην είναι σήμερα αυτή η μέρα;"
συνέχισε και έχωσε το χέρι του βαθιά στην τσέπη. Δυστυχώς το μόνο που υπήρχε εκεί ήταν ένα λιωμένο μπισκότο, μια καραμέλα βουτύρου, ένα μεταναστευτικό κουμπί άγνωστης προελεύσεως και μερικά ψηλά που δεν έφταναν παρά για ένα πακέτο τσιγάρα από τα μικρά. Απογοητευμένος ο κύριος Φέλιξ ξεφύσησε ξανά και συνέχισε τον δρόμο του.
-"Τι να γίνει.."
Θα ήταν μεσημέρι όταν ο φίλος μας πήρε το δρόμο του γυρισμού. Οι σκονισμένες εγκυκλοπαίδειες του είχαν κερδίσει άλλη μια μέρα φαγητού κι ίσως μια φθηνή μπύρα. Ξάφνου ένα χαρτί κόλλησε στο παπούτσι του. Τα χρώματά του του τράβηξαν την προσοχή ."αύριο κληρώνει" αναγράφονταν στο μπροστινό μέρος με χοντρά γράμματα. Ωστόσο ο
κύριος Φέλιξ δεν έδωσε σημασία. Προχώρησε μερικά τετράγωνα ως που το χαρτί ξεκόλλησε από την σόλα του. Στάθηκε για ένα λεπτό να ξεκουμπώσει το σακάκι του. Έκανε ζέστη. Μπροστά του, στην βιτρίνα ενός ταξιδιωτικού γραφείου στέκονταν το όνειρο, μερικές διαφημιστικές αφίσες προορισμών φλέρταραν μαζί του επιδυκνείοντας τα κάλλη τους, καλώντας τον σε μέρη εξωτικά, είδη αν τέντωνε τα αυτιά του μπορούσε να ακούσει τις ισπανικές κιθάρες, να μυρίσει τα μπαχαρικά στις αγορές της Αλεξάνδρειας και να γευτεί το τσάι του στις γειτονιές της Πόλης ,ο αέρας στα Χάιλαντς ήταν παγωμένος τέτοια εποχή, τα πόδια του βούλιαζαν στα σοκάκια του Εδιμβούργου και τα ψηλά κάστρα περίμεναν να του φανερώσουν τα μυστικά τους περάσματα.
Ξάφνου ένα χαριτωμένο χέρι ανασκάλεψε τις ονειροπολήσεις του. Μια χαμογελαστή κυρία με κόκκινο φουστάνι του έγνεψε μέσα από το τζάμι.
Ο κύριος Φέλιξ σήκωσε το χέρι του μα πριν προλάβει καλά καλά να επιστρέψει τον χαιρετισμό ένα αμάξι πέρασε δίπλα του και τον γέμισε με τα απομεινάρια της χτεσινής καταιγίδας. Όταν γύρισε το κεφάλι του
το όνειρο στο τζάμι είχε γεμίσει λάσπες και η χαμογελαστή κυρία είχε εξαφανιστεί.
-"Τι να γίνει...¨ είπε και συνέχισε τον δρόμο του.
Όταν έφτασε σπίτι κρέμασε το χαμόγελό του στην κρεμάστρα κι έβγαλε το σακάκι του. Ο Φέλιξ τον περίμενε μέσα στην ατάραχη γυάλα του, εξερευνώντας ξανά και ξανά το μικροσκοπικό κλουβί της μνήμης του, μέσα στο χρυσαφένιο μυαλό του σίγουρα η έκσταση  ήταν σταθερή αφού κάθε τρία λεπτά αντίκριζε το άγνωστο. Η καρδιά του θα χτυπούσε
κάθε συνεχώς από τη γλυκιά αγωνία της ανακάλυψης αφού μπορεί η σκέψη του να χάνονταν τόσο γρήγορα όμως οι χτύποι του ήταν είδη έτοιμοι να δεχτούν την περιπέτεια.
-"Τι παράξενο συλλογίστικε" ο κύριος Λεβί, "να έχεις μόλις δει τον κόσμο και να το ξεχνάς όμως η καρδιά να έχει τη δική της μνήμη".
-"3, 12, 22 , 7, 15..." Ο πρώτος αριθμός του λαχείου, "επαναλαμβάνω..." ο κύριος
Λεβί άπλωσε τον αφρό στο πρόσωπό του και γύρισε το κουμπί του ραδιοφώνου σφυρίζοντας ένα σκοπό που είχε ακούσει μικρός στα γενέθλια της Σάλι Μπέρκμαν.
Η κυρία Λόλα Μακφάρλαντ αγαπούσε τις μεσημεριανές ώρες, άπλωσε τα τρυφερά χεράκια της και τραβώντας τις τελευταίες πινελιές στο έργο της βγήκε να καπνίσει στο μπαλκόνι. Η δουλειά την είχε κουράσει σήμερα, θα'θελε τόσο να βρίσκονταν στο πατρικό της σπίτι, χωμένη στα απαλά σεντόνια που μύριζαν απορρυπαντικό λεμονιού. Η μαμά της
έφτιαχνε πάντοτε τάρτα λεμόνι τα καλοκαίρια... Είχε συνδυάσει την απαλή μυρωδιά, την άγρια γεύση με μια ήρεμη παιδική ανάμνηση. Σαν την ύστατη δοξαριά του ακριβότερου βιολιού της ορχήστρας, στέκονταν στον αέρα διασχίζοντας την τεντωμένη σιωπή ακόμη κι όταν το κονσέρτο είχε τελειώσει. Ξάφνου από το απέναντι παράθυρο
αναδύθηκε μια απαλή νότα της αγαπημένης της μελωδίας. Η κυρία Λόλα άπλωσε το χέρι να χαιρετήσει μα ο κύριος Λεβί είχε κιόλας κλείσει το μπουκαλάκι με την κολόνια. Τι παράξενο που τον έβλεπε για δεύτερη φορά σήμερα, ύστερα από τόσα χρόνια. Τον θυμόταν νέο. Είχε περάσει καιρός πια, τα α μαλλιά του αραίωσαν και θάμπωσαν και το
πρόσωπό του είχε σκαφτεί από βαθιές ρυτίδες όμως διατηρούσε πάντα την ίδια ευγενική όψη. Η κυρία Λόλα έτρεξε γρήγορα στην κρεβατοκάμαρά της κι αφήνοντας τα μαλλιά της να πέσουν λυτά στους ώμους της, τράβηξε ένα φουστάνι από την ντουλάπα. Το φόρεσε γρήγορα κι ετοιμάστηκε να βγει. Ένα ξαφνικό τηλεφώνημα όμως έκοψε τα σχέδιά της. Ο κύριος Λεβί κάθισε στο μπαλκόνι. Πήρε στα χέρια του τη σκούρα βαλίτσα κι έβγαλε από μέσα το ακορντεόν.
Η γειτονιά σιώπησε. Το ακορντεόν με τις πράσινες γιρλάντες ζητούσε την ακρόαση του κοινού. O κύριος Φέλιξ ήταν ένας καθημερινός άνθρωπος, δεν είχε τίποτα ιδιαίτερο ή αξιοπρόσεχτο, εύκολα τον μπέρδευες με κάποιον άλλο όμως όταν κρατούσε το ακορντεόν, το καλοκαίρι σταματούσε στο μπαλκόνι του και κάθονταν ανάμεσα στους ατροφικούς του πανσέδες, με ματωμένα γόνατα και ιδρωμένο μπλουζάκι, με το παγωτό να τρέχει στα δάχτυλα δίχως να το αγγίζει η γλώσσα και μάτια εκστατικά όπως του εφήβου, το καλοκαίρι φορούσε το πρόσωπο των σκονισμένων φωτογραφιών από τα παιδικά του χρόνια  κι ανέσυρε μέσα από το ασπρόμαυρο σκηνικό εκείνο το ριγέ μπλουζάκι τόσο του άρεσε. Ντύνονταν όλο εκείνον, τόσο που όποιος περνούσε εκείνη την ώρα από την γειτονιά, δεν ήξερε πως να μιλήσει για την εποχή και την φώναζε με το όνομα του κύριου Λεβί. Ο κόσμος ντύνονταν από Φέλιξ. Οι ρυτίδες του έσβηναν και τα μαλλιά του ξανάβρισκαν το νεανικό τους χρώμα, η πλάτη του ίσιωνε και τα δάχτυλά του έτρεχαν σαν καστανά άλογα σε μια ευλαβική κούρσα προς το άγνωστο. Ο κύριος Φέλιξ κατείχε το μυστικό της νεότητας και το φιλούσε ανάμεσα σε σκονισμένα πλήκτρα και σκούρα κουμπιά. Για λίγο ο χρόνος σταματούσε σ'εκείνη τη γειτονιά της Μονμάρτης κι ο Ντόριαν Γκρέυ σφάδαζε μέσα από τις σελίδες του ζηλεύοντας που δεν μπόρεσε να βρει το μυστικό.
Ύστερα ο κύριος Λεβί έκλεινε πάλι το ακορντεόν στη βαλίτσα και το καλοκαίρι ξανάβρισκε το όνομά του .Η κυρία Λόλα άπλωσε και πάλι το χέρι της σαστισμένη. Έκανε να φωνάξει το όνομά του όμως η ζέστη της μπούκωνε το λάρυγγα, αφήνοντας μονάχα έναν αναστεναγμό. Ο κύριος Λεβί γύρισε παραξενεμένος, πρώτη φορά άκουγε κάποια αντίδραση στη μουσική του... ή μάλλον όχι ,δε ήταν η πρώτη φορά, κάποτε, όταν ήταν νέος θυμόταν να είχε ακούσει έναν τέτοιο αναστεναγμό. Έκανε να γυρίσει τους ώμους του όμως σκούντηξε το τραπεζάκι κι έχυσε όλη την κούπα με τον καφέ πάνω του.
-"Τι να γίνει.." συλλογίστικε χαμογελαστά και σηκώθηκε να φέρει μια πετσέτα.
Όμως η μαγική του φράση δεν ήταν πια και τόσο μαγική, κάτι είχε καθίσει στο κορμί του σαν πυρετός κι έκαιγε λίγο λίγο τις άκρες της."Τι να γίνει..”.Ο κύριος Φέλιξ έτρεξε στο παράθυρο, ήθελε να ξανακούσει αυτόν το αναστεναγμό, τα μάτια του καρφώθηκαν στον έξω κόσμο, ένιωθε τη γυάλα να σπάει. Το σούρουπο χόρευε στα γέλια των περαστικών και τις παλιές κεραίες στις ταράτσες, οι λάμπες του δρόμου είχαν ανάψει και στο απέναντι μπαλκόνι μια κυρία τάιζε την γάτα της φορώντας μια ημιδιάφανη γαλάζια ρόμπα. Ο κύριος Φέλιξ σήκωσε το χέρι του μα
ξαφνικά μια πολύχρωμη διαφήμιση προσγειώθηκε στο πρόσωπό του.
-"3,12,22,7,15... επαναλαμβάνω, ο τυχερός μας ακόμη δεν έχει βρεθεί..."
Ο κύριος Φέλιξ άλλαξε το σταθμό. Τώρα ένα βαλς απλώνονταν χρωματίζοντας πορτοκαλί του τοίχους του σπιτιού του καθώς το φως της λάμπας είχε αποφασίσει να σκηνογραφήσει το σκηνικό μέχρι την τελευταία γωνία των τοίχων. Έσφιξε στα χέρια του το διαφημιστικό φυλλάδιο καθώς η Πράγα τσαλακώνονταν ανάμεσα στα δάχτυλά του και τέντωσε το αυτί του να ακούσει.
Η κυρία με την γαλάζια ρόμπα τραγουδούσε ένα τραγούδι που ήξερε καλά. Εκείνο το βράδυ έμοιαζε με όλα τα άλλα, παρέες ξεπηδούσαν στους δρόμους χαχανίζοντας, πειράγματα και φθηνές μπύρες έστηναν το σκηνικό του, οι μαθήτριες σχολούσαν σε λίγο από το φροντιστήριο κι οι μαγαζάτορες έκλειναν βιαστικά τα ρολά χώνοντας το χέρι στην τσέπη με νωχελικά πρόσωπα, αγχωμένοι υπάλληλοι μιλούσαν στο τηλέφωνο 
κλείνοντας σοβαρές δουλειές και ραντεβού κι οι γέροι μονοπωλούσαν το καφενείο από κάτω. Όμως ήξερε εκείνο το τραγούδι κι η σκηνή είχε κιόλας στηθεί .Ο κύριος Φέλιξ άνοιξε την βαλιτσούλα του και παίρνοντας στα χέρια του το ακορντεόν έγνεψε στη δική του γλώσσα. Η κυρία Λόλα σήκωσε το βλέμμα της ανοιγοκλείνοντας τα χείλια. Για πρώτη φορά συναντήθηκαν. Ένα άρωμα λεμονιού χώθηκε επιτακτικά στις
μύτες και η μουσική πλημμύρισε τη σκηνή. Οι περαστικοί σήκωσαν τα μάτια προς τα πάνω και το καλοκαίρι έχασε το όνομά του για τα καλά.
Όταν σταμάτησε η μουσική ήταν είδη τρεις το ξημέρωμα. Ο δάσκαλος έκλεισε το ράδιο και πήγε να κοιμηθεί. Η Σιμόν κοιμόταν ήσυχα στο κρεβάτι, είχε τρεις βδομάδες ακόμη προθεσμία να παραδώσει τον πίνακα. Τράβηξε το σεντόνι από το πρόσωπό της και την φίλησε, έπειτα έβγαλε τα ρούχα του κι αφού ξάπλωσε δίπλα της έκλεισε τα μάτια. Αύριο
άνοιγαν τα σχολεία κι αυτή η ζέστη ήταν βασανιστική. Το μόνο που δεν μπορούσε να καταλάβει ήταν αυτή η σπασμένη γυάλα στο δρόμο κι εκείνη η χαζή γάτα που αντί να φάει το ψάρι, το κράταγε αγκαλιά. Καθώς τα μάτια του έκλειναν από τη νύστα, το μόνο που είχε μείνει στο μυαλό του ήταν εκείνο το βαλσάκι, ο ήχος του ακορντεόν και πως θα ήταν αν δεν ήταν άνθρωπος, πόσο ξένοιαστη θα ήταν η ζωή του αν ήταν κάποιο ζώο. Κι ύστερα, τι περίεργη εικόνα! Αυτό το ψάρι θα πρέπει να ήταν πολύ τυχερό, να βρεθεί στην αγκαλιά μιας γάτας που δεν ήθελε να το φάει..Μα να το κρατάει με τόση στοργή.
-Ελπίζω η γαμημένη να βγάλει το σκασμό γιατί νυστάζω.
Είπε κι αποκοιμήθηκε καθώς η γάτα τραγουδούσε αυτό το παράξενο νιαούρισμα. Έμοιαζε λίγο με το τραγούδι του ραδιοφώνου.
-"3,12,22,7,15..., αύριο μπορεί να σταθώ τυχερός όπως αυτό το χαζοψάρι, θα΄πρεπε να το λένε Φέλιξ το ηλίθιο..αλλά τι ξέρει αυτό, αν ήταν άνθρωπος θα είχε σίγουρα κερδίσει το λαχείο!"




https://bluerabbit26.blogspot.com/2019/02/blog-post_15.html

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2020

Ανοικτό Κάλεσμα για συν-δημιουργία εικαστικού έργου


Αγαπητοί φίλοι και φίλες, γνωστοί και άγνωστοι,

Ονομάζομαι Ιουλία Χαραλάμπους και είμαι Εικαστικός καλλιτέχνης .
Αυτήν την περίοδο στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού προγράμματος «Τέχνη και Δημόσια Σφαίρα» έχω ξεκινήσει ένα project / έργο με συλλογικό χαρακτήρα, με στόχο να ακουστεί η «Φωνή μας».
Σας καλώ, εάν το επιθυμείτε, να συμμετάσχετε στην δημιουργία του έργου με τίτλο ''άτιτλο'', στέλνοντάς μου ένα βίντεο (τραβηγμένο με το κινητό), διάρκειας 5-10 δευτερολέπτων, μέσα στο οποίο θα διατυπώσετε ΜΟΝΟ μία λέξη (- όποια λέξη επιθυμείς και σε εκφράζει) .
Την λέξη που θα επιλέξετε μπορείτε να την διατυπώσετε όπως επιθυμείτε, για παράδειγμα σιγά, φωναχτά, αργά, συλλαβιστά, με χαρά ή με κυνισμό κτλ.
Στην εικόνα του βίντεο μπορείς να φαίνεσαι εσύ δηλαδή το πορτρέτο σου ή Βέβαια να δείχνεις κάτι άλλο ή και τίποτα το συγκεκριμένο, για παράδειγμα ένα χρώμα-το παράθυρο-το πάτωμα κτλ.
Αυτά τα βίντεο θα συλλεχθούν - θα μονταριστούν και τέλος θα τα συνθέσω-συνδέσω σε ένα βίντεο όπου θα είναι όλα μαζί με στόχο να σχηματιστεί ένα συλλογικό "Ποίημα".
Θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι υπάρχει η πρόθεση, ενδεχομένως, το έργο να παρουσιαστεί στο διαδίκτυο ή σε εικαστική έκθεση.
Για αυτό μαζί με το βίντεο σας παρακαλώ, οπωσδήποτε, να στείλετε το όνομα σας ή ένα ψευδώνυμο.
Τέλος είναι σημαντικό να σας ενημερώσω ότι θα συμπεριληφθείτε ως συν-δημιουργοί του έργου αυτού.
Μπορείτε να μου στείλετε τα βίντεο σας μέχρι και της 31 Μαΐου 2020.

Αναμένω με ανυπομονησία της λέξεις σας εδώ:
( facebook.com/iouliacharal) ή στο email: iuliachara@gmail.com
Ps1:Τα Βίντεο τα οποία θα στέλνονται χωρίς ονοματεπώνυμο ή ψευδώνυμο δεν θα περιληφθούν στο εν λόγο εγχείρημα - έργο.
Ps2: Η υλοποιήσει του έργου δεν θα γίνει για κερδοσκοπικούς σκοπούς.
Ps3: Για οποιαδήποτε διευκρινιστική ερώτηση ή απορία μπορείτε να με βρείτε εδώ: ( facebook.com/iouliacharal) ή στο mail: iuliachara@gmail.com
Ps4: Εάν επιθυμείτε να βοηθήσετε στην μεγαλύτερη συμμετοχή και συλλογή βίντεο μπορείτε να προωθήσετε το παρόν μήνυμα κάνοντας το κοινοποίηση στον τοίχο σας στο facebook είτε σε προσωπικό μήνυμα σε φίλες και φίλους .

Σας Ευχαριστώ πολύ για τον Χρόνο σας,
Φιλικά,
Ιουλία Χαραλάμπους
Εικαστικός

Κυριακή, 17 Μαΐου 2020

Η ΕΙΚΑΣΤΙΚΉ ΟΜΑΔΑ ΕΝ ΦΛΩ ΣΤΟ PLATFORMS PROJECT NET 2020 , ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΑΘΗΝΑΣ ,ΑΙΘΟΥΣΑ Ν. ΚΕΣΑΝΛΗΣ από τις 14 Μαΐου έως 31 Μαΐου 2020




   Ζωή Αντύπα"Note#1"


Η ατομικότητα ως ταυτότητα. Η ατομικότητα ως συνθήκη, το άτομο ως διακριτή οντότητα. Η ατομικότητα μέσα από τη συλλογικότητα, η ατομική έκφραση σε ένα συλλογικό δίκτυο. Η έμφυλη ταυτότητα για το άτομο και για το σύνολο. Αυτές είναι έννοιες τις οποίες επιχείρησε να προσεγγίσει φέτος η εικαστική ομάδα.

Τα έργα όλων των καλλιτεχνών είχαν τη μορφή του video και επρόκειται να προβληθούν στον χώρο με τον αριθμό 36 της αίθουσας Κεσσανλής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών στην Αθήνα.

ΕΝ ΕΤΕΙ covid 19 - Κατερίνα Κουνάβη



Κατερίνα Κουνάβη,

 Οι ιδέες δεν δημιουργούνται έρχονται σε μένα σαν τυχαίες συμπτώσεις. Μέσα μου, πραγματικά σαν από κάπου μέσα μου. Από ένα μικρό και σκοτεινό μέρος, τυφλό μέρος μέσα μου Αυτές τις δύσκολες μέρες συνεχίζεται αδιάκοπα ένα παιχνίδι με την Τέχνη. Τώρα ποια Τέχνη…… Ένας άλλος κόσμος που η ομορφιά του με συνεπαίρνει. παίρνει το θάρρος και με ξυπνά από τον βαθύ μου ύπνο δείχνοντας μου την παράσταση της πάνω σε μια ξύλινη σκηνή όπου πολύ εύκολα αν κάνω ένα βήμα χάνομαι στην αγεφύρωτη άβυσσο της Τέχνης. Μια ατέρμονη αναμέτρηση εν έτει  covid 19.

Πέμπτη, 7 Μαΐου 2020

Κάθε Μέρα LIVE μουσική μετάδοση από την ΣΟΝΕ

Κάθε μέρα από την σελίδα της ΣΟΝΕ στο Facebook στις 21:00, Live μουσική μετάδοση για εσάς!

Συνδεθείτε καθημερινά στις 21:00 με την σελίδα Συμφωνική Ορχήστρα Νέων Ελλάδος - Youth Symphony Orchestra of Greece

Η ΣΟΝΕ δίνει βήμα σε νέους καλλιτέχνες να παρουσιάσουν τη δουλειά τους.

Κάθε μέρα στις 21:00 εμφανίζεται ένας διαφορετικός καλλιτέχνης μέσα από την επίσημη σελίδα της ΣΟΝΕ στο Facebook. Καλή Θέαση!

Πηγή:
Με εκτίμηση: ΣΥΜΦΩΝΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΝΕΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΣΟΝΕ)

Σ.Ο.Ν.Ε. - Συμφωνική Ορχήστρα Νέων Ελλάδος : https://www.facebook.com/SymfonikiOrxistraNeonEllados/?eid=ARAo6WyIQ8_WBxTm9kbHVaA9UNB3ZR9Sb3yWBTuO6WeqyoslkgBWlwvUkI4EKk33xER5EV3x3-H1HujX&timeline_context_item_type=intro_card_work&timeline_context_item_source=100044183988420&fref=tag&idU=3

Ο Νικόλας Αντωνίου σε εξ αποστάσεως παρουσίαση την Παρασκευή 8/5/2020 στις 10πμ στην εικονική αίθουσα του 2 έτους




Ο Νικόλας Αντωνίου είναι απόφοιτος της Σχολής Καλών τεχνών Φλώρινας και του 3ικαστικού 3ργαστηρίου. Θα μας συστήσει  την εικαστική του διαδρομή των τελευταίων οχτώ χρόνων σε εξ αποστάσεως παρουσίαση την Παρασκευή 8/5/2020 στις 10πμ στην εικονική αίθουσα του 2 έτους. Έχει πραγματοποιήσει δέκα ατομικές εκθέσεις από το 2013.

Δευτέρα, 4 Μαΐου 2020

Ψήφισμα για την επαναφορά του μαθήματος της Ιστορίας της Τέχνης

Ψήφισμα για την επαναφορά του μαθήματος της Ιστορίας της Τέχνης.

Παρακαλώ αν είναι δυνατόν να προωθήσετε αυτό το μήνυμα στον συνάδελφο των Εικαστικών του σχολείου σας.
Βεβαίως, εάν υπάρχουν και άλλοι συνάδελφοι ή γονείς που επιθυμούν να υποστηρίξουν το ψήφισμά μας, η υπογραφή τους είναι πολύ ευπρόσδεκτη, φτάνει να συμπληρώσουν στο πεδίο ‘Ιδιότητα’ την ιδιότητά τους (γονέας, εκπ/κός Χ/Ψ ειδικότητας κ.ο.κ.).
Το μάθημα της Ιστορίας της Τέχνης καταργήθηκε τον Απρίλιο και Μάιο του 2019. Έτσι, το 2019-2020 ήταν η

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2020

Stop-motion animation. Ιστορία-καλλιτέχνες-αγαπημένες ταινίες

Stop-motion animation
Ιστορία-καλλιτέχνες-αγαπημένες ταινίες

Το Stop-motion animation έχει μακρά ιστορία στον κινηματογράφο. Είναι μια τεχνική animation με
την οποία, ένα αντικείμενο μετακινείται και φωτογραφίζεται σταδιακά δημιουργώντας μία αλληλουχία
φωτογραφιών, η οποία στη συνέχεια μετατρέπεται σε βίντεο καρέ.
Έτσι το αντικείμενο φαίνεται να κινείται από μόνο του.

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2020

Συνυφαίνοντας το έργο του Μπρέγκελ με το σύγχρονο υποκείμενο



         Pieter Bruegel the Elder, The Procession to Calvary, 124 cm × 170 cm (49 in × 67 in), Oil on panel, Kunsthistorisches Museum, Vienna, 1564


Αναζητώντας το Μίτο, στο λαβύρινθο των συνθέσεων του Μπρέγκελ, κατέληξα να αναλογίζομαι το ζήτημα της εγγύτητας του παρατηρητή. Μια δυνητική υπόσταση του σώματος, ως σημείο και ως σημαινόμενο του έργου. Ταυτίζοντας τη σύνθεση του Μπρέγκελ με τη σύνθεση της κοινωνίας, ανοίγουν νέοι ορίζοντες θέασης των συμβάντων. Καταργώντας την ιστορική έννοια του χρόνου, μπορούμε να επεξεργαστούμε στο φαντασιακό μας τη διπλοτυπία των τοπίων- θέτοντας ως αφετηρία την παραδοχή για την ποιητική του ζωγραφικού τοπίου, με εκείνη του ανθρώπινου.[1] 

Το έργο αυτό, ενθέτει τη μετάβαση -αποτελεί το σημείο καμπής- ανάμεσα στο δίπολο σταύρωσης-ανάστασης, τα οποία είθισται να χρησιμοποιούνται ως κυρίαρχο θέμα στα περισσότερα σχετικά έργα. Στην προσέγγιση του Μπρέγκελ αναδύεται η δυναμική της μετάβασης, το σώμα ως φορέας βιωμάτων σε μια ατέρμονη πορεία, καθίσταται ορατή η απομόνωση μέσα στο πλήθος και η πολυσημία των παράλληλων βίων. 

Πάνω στο κατασκεύασμα που φιλοξενείται στο έργο του Μπρέγκελ -ο οποίος μετασχηματίζει στο έργο του τις δυναμικές παραστάσεις του Μπος- έχτισα τη σύνδεση του ατομικά βιωμένου τραύματος, μέσα σε ένα πεδίο που φέρει διαφορετικά φορτία πολιτισμικού κεφαλαίου. Μια σύγχρονη εικόνα αποτελεί το βίωμα του εγκλεισμού που έχει πραγματωθεί ως χωρική πραγματικότητα και έχει νομιμοποιηθεί μέσα από τους κοινωνικούς θεσμούς, ωστόσο-ανέκαθεν- δυνητικά είχε ύπαρξη στον ατομικισμό.


Αθανασιάδου Ευαγγελία, εικαστικός 


Αναφορές
Berger, P. and Luckmann, T. (1967) The Social Construction of Reality. Harmondsworth: Penguin
Joseph Leo Koerner, (2016) Bosch and Bruegel, From Enemy Painting to Everyday Life [Bollingen Series XXXV, vol. 57] Princeton University Press: New Jersey, United States
Nathalie Heinich, La sociologie de l’art, Editions La Découverte, 2001, 2004 μτφρ.: Αγγελόπουλος, Π. (2014) Επιμ. Βασιλείου, Κ. Κοινωνιολογία της Τέχνης, Πλέθρον: Αθήνα
Ζιώγας Γ. επιμέλεια (2015), Εικαστική Πορεία προς τις Πρέσπες, Μια διαδικασία βίωσης του τοπίου, κατάλογος της έκθεσης της Εικαστικής Πορείας στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη: ΚΜΣΤ, ΠΔΜ.
Χτούρης, Σ., (2009), Η Χωρική διάσταση του Κοινωνικού και Πολιτισμικού Κεφαλαίου, Σύγχρονα Θέματα
Χτούρης, Σ. Η θεραπεία του κοινωνικού τραύματος. Τι μαθαίνουμε από τους μαθητές του Ιησού, στο huff post, δημοσίευση: 15/04/2017: https://www.huffingtonpost.gr/sotiris-xtouris/-_11118_b_15963142.html
Τελευταία πρόσβαση 29/3/2020
Τελευταία πρόσβαση 29/3/2020
Τελευταία πρόσβαση 29/3/2020


[1] Εδώ ακολουθώ το συλλογισμό των Μπέργκερ και Λούκμαν - κοινωνική κατασκευή της πραγματικότητας