Κυριακή, 31 Μαΐου 2020

Ναυτικό ημερολόγιο – Τα δαχτυλίδια του βαφτιστή κι ο αβάφτιστος που κράτησε το όνομά του.

Της Χριστίνας Κοντούλη











-Οι όμορφοι άνθρωποι είναι όμορφοι όπως και να ‘χει, δεν χρειάζονται στολίδια. Το μεγαλύτερο στολίδι σ’ ένα σώμα  ή ένα πρόσωπο είναι ο χαρακτήρας. Ναι τα σώματα είναι όμορφα, ναι τα πρόσωπα είναι όμορφα κι αυτό είναι κάτι ελκυστικό, σε έναν κόσμο όπου το διαφορετικό είναι άσχημο, μήπως είμαστε όλοι άσχημοι; Έτσι κι αλλιώς είμαστε όλοι διαφορετικοί.



Πάνω στη γαλάζια ερημιά γράψαμε το όνομά της, από όταν γεννήθηκε μας έμαθαν να τη λέμε θάλασσα, εμείς την λέγαμε ελευθερία. Όταν μιλούσαμε για εκείνη κι όταν τη φανταζόμασταν, όταν τη σιχτιρίζαμε κι όταν κλαίγαμε να την μεγαλώσουμε κι άλλο, πάντα τότε μόνο της δίναμε το πρόσωπό της. Κυρά με τα χίλια πρόσωπα, τα χίλια φύλλα, χίλια έθνη και μια γλώσσα συρτή γεμάτη υγρασία, σκληρή κι αμείλικτη, υπομονετική, χρόνια έγλυφε την πέτρα μέχρι να λιώσει να περάσει κι άλλες φορές ανυπόμονη κι άγρια ανέβαινε πάνω από τα βράχια να ηρεμήσει τα δίκια της. Εμείς θυσιάζαμε σ’ εκείνη πριν το ταξίδι και τη γεμίζαμε με άχρηστα δώρα και φυλακτά, άλλοι φορώντας το πρόσωπο της Αγαύης κι άλλοι σοφότεροι κέρδιζαν την εύνοια της δένοντας τα μάτια τους μ’ ένα μαντίλι κι αποτυφλώνονταν, παραδίνονταν στη θέλησή της και περπατούσαν στο κύμα αφήνοντας πίσω τους πατημασιές χρησμούς για τους μύστες. Κάποιοι στάθηκαν μπροστά της ντυμένοι αλαζονικοί Πενθέες μα σαν το ρούχο τους, σχίστηκαν κι εκείνοι κι έμεινε μονάχα το θλιβερό, το κακόηχο προσωπείο…
Κι εμείς νεοσσοί κι ασχημάτιστοι, αφύλαχτοι, ανεβήκαμε στο καράβι, με σώματα τρυφερά κι ανέγγιχτα, γυμνά, ντροπιασμένα για την άγνοιά μας, να κάνουμε την πρώτη μας θυσία.
-Αφήστε τα γούρια των γονιών σας, τα πορτοφόλια σας κι όσα έχετε ντυθεί, αφήστε ό,τι κουβαλάτε μαζί σας, αφήστε τις φωτογραφίες των φίλων και των ερώτων σας, αφήστε τους λογαριασμούς σας, άμα θα συναντήσετε την θάλασσα , άμα θα συναντήσετε την ελευθερία θα’ χετε μαζί ό,τι θα είχατε στο θάνατο. Τίποτα από όλα αυτά δεν θα ’ρθει μαζί σας στην ελευθερία παρά μόνο ό,τι χωράει στο κεφάλι σας, ακόμα και το ίδιο σας το σώμα, σήμερα μένει εδώ.
Ένας ψηλός γέρος βγήκε από την καμπίνα. Τα μάτια του ήταν παράξενα, θολά. Το πρόσωπό του είχε κάτι ακόμη πιο περίεργο, σε κάθε έναν μας έμοιαζε αλλιώς, κανένας δεν μπορούσε να τον περιγράψει κι όμως για όλους είχε κάτι γνώριμο. Στα δάχτυλά του φορούσε δώδεκα δαχτυλίδια. Κάποια από αυτά ήταν γυρισμένα ανάποδα κι είχανε πάνω μια μικρή σκαλιστή άγκυρα, τα άλλα δεν μπορούσα να τα δω καλά μα είχα την αίσθηση πως κάποιο από αυτά έγραφε τα ονόματά μας… Ο καπετάνιος ήρθε προς το μέρος μας και πιάνοντας έναν από το σβέρκο του βούτηξε το κεφάλι στο νερό.
Έπειτα από λίγο κι ενώ εμείς κοιτούσαμε με αγωνία, ο άνθρωπος έπαψε να κουνιέται. Τότε ο καπετάνιος τράβηξε τα χέρια του κι ο άνθρωπος σηκώθηκε με το νέο του δέρμα. Στο σώμα του είχαν σχηματιστεί τα όπλα του. Ένα ασημένιο μελάνι έβγαινε από τη θάλασσα κι απλώνονταν απάνω του παίρνοντας σχήματα που έμοιαζαν με αστερισμούς.
-Τώρα ανήκεις στη σκέψη σου, τώρα ανήκεις στην κρίση σου, τώρα ανήκεις σ’ εσένα. Πάνω σου να γράφονται οι επιλογές σου, πάνω σου να γράφονται οι πράξεις σου, βαφτίζεται ελεύθερο το σώμα σου, πάρε τα χρώματα και το όνομα που διάλεξες, ας είναι δυνατά τα μάτια σου να βλέπουν την αλήθεια, ας είναι δυνατά τα αυτιά σου να την βρίσκουν μέσα στα ψέματα, ας είναι δυνατή η μύτη σου να βρίσκεις τα χνάρια της, ας είναι δυνατή η γλώσσα κι ας είναι δυνατά τα χέρια σου να την πουν, να την κρατήσουν, σε παραδίνω στην σκέψη σου, ας σε παραδώσει κι η ελευθερία σ’ εσένα. Είπε ο καπετάνιος και ντύνοντας τον άνθρωπο με πορφυρά και μοβ του ψιθύρισε το όνομά του. 
Όταν έφταναν οι βαφτίσεις στους τελευταίους, στο κατάστρωμα είχαν συγκεντρωθεί λογιών λογιών πλάσματα και μας κοιτούσαν από ψηλά, κάθε βαφτισμένος είχε πάρει τη θέση του ανάμεσα στις κάστες, τη μορφή, τα αστέρια και το όνομά του. Κάποτε έφτασε και σ’ εμάς η ώρα. Πήγα πρώτος μπροστά στον καπετάνιο και του έδηξα τα υπάρχοντά μου. Δεν είχα φωτογραφίες αγαπημένων, ούτε φυλαχτά, δεν είχα χρήματα, ούτε λογαριασμούς, δεν είχα τίποτα. Ο καπετάνιος με κοίταξε καλά από πάνω μέχρι κάτω.
-Πως σε λένε;
-Όπως θέλεις, του είπα χωρίς να ξέρω γιατί, κάτι μέσα μου με έσπρωχνε να αντιδράσω. Ο καπετάνιος με κοίταξε ξανά κι ύστερα έστρεψε τα μάτια του στα δικά μου. Το βλέμμα του είχε και πάλι κάτι απροσδιόριστα παράξενο, διαφορετικό αυτή τη φορά, σαν μια μικρή φλεγόμενη ύπαρξη να μου χαμογελούσε μέσα από τα ομιχλώδη του μάτια.
-Μισός στεριανός… μισός θαλασσινός…. Το όνομα που θα έχεις είναι αυτό που έχεις ήδη. Εσύ δε θα βαφτιστείς σήμερα. Ή  θα κρατήσεις το όνομά που έχεις σε όλο το ταξίδι ή θα διαλέξεις το καινούργιο σου όνομα μονάχος σου, εμείς δε θα σου δώσουμε κανένα. Ούτε ρούχο θα πάρεις ούτε χρώμα, αν θέλεις ρούχα θα τα φτιάξεις μόνος σου κι αν θέλεις χρώμα θα δημιουργήσεις ένα καινούργιο, ούτε όπλα θα σου δώσουμε , ούτε αστέρια να προσευχηθείς. Δεν έφερες πρόσφορο για την ελευθερία, το πρόσφορο θα είσαι εσύ. Μα θα έχεις μια επιλογή κι αυτή θα είναι η προσφορά μας, κανείς από όσους βαφτίστηκαν σήμερα δεν θα κατέβει από το πλοίο, εσύ όμως θα μπορείς, μα αν κατέβεις δε θα ξαναγυρίσεις. Έκανε ο καπετάνιος κι έπειτα στάθηκε σιωπηλός απέναντί μου περιμένοντας την απάντηση. Αισθάνθηκα ξαφνικά μια δυσφορία, όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα πάνω μου κι ήταν παράξενο πως όλοι περίμεναν την απάντησή μου, άλλοι έβλεπαν ήδη την πλάτη μου καθώς έβγαινα από τη θάλασσα και εξαφανιζόμουν ανάμεσα στα χορτάρια κι άλλοι περίμεναν να βάλω τα κλάματα και να ικετέψω. Κοίταξα δίπλα εκείνους που ακόμη περίμεναν τη βάφτιση κι εκείνους που είχαν βαφτιστεί, ένας από τη σειρά μας χαμογέλασε κι έστρεψε τα μάτια του προς τα πάνω. Τότε γύρισα και κοίταξα τον ουρανό, πίσω από την αχνή πάχνη  των σύννεφων ξεχώριζε ο αστερισμός του Ωρίωνα…
Ανάμεσα στους βαφτισμένους και σ’ εκείνους που περίμεναν , υπήρχε μια πλωτή ξύλινη  γέφυρα που ένωνε τη στεριά με το πλοίο. Χτύπησα τη χούφτα μου όσο πιο δυνατά μπορούσα κι ύστερα παίρνοντας ένα από τα σανίδια της γέφυρας χάραξα στο χέρι μου τ’ αστέρια της ζώνης. Όταν τελείωσα το άφησα στα χέρια του βαφτιστή.
-Αφού το πρόσφορο είμαι εγώ, δίνω σαν πρόσφορο τον πόνο μου, το ξύλο σας και την επιλογή μου. Κι από δω και μπρος αυτά θα είναι τα όπλα μου στο ταξίδι. Κι αν θέλω να ταξιδέψω στη στεριά θα το κάνω κι αν θέλω να ταξιδέψω στη θάλασσα θα πάρω ξύλα από τη γη και θα φτιάξω καράβι κι αν το όνομά μου είναι σήμερα Δούλος κι αύριο Δούλος θα’ ναι μα θα ‘με ελεύθερος όχι γιατί με βάφτισαν έτσι, όχι γιατί εσύ επέλεξες να μου δώσεις την ελευθερία μου αλλά γιατί την έχτισα με τον πόνο μου, το ξύλο σας και την επιλογή μου. Είπα και πηγαίνοντας κοντά στον βαφτιστή πήρα το ξύλο από τα χέρια του και το έμπηξα στην άμμο εκεί που συναντιόνταν η ξηρά κι η θάλασσα.
-Το χρώμα μου θα ‘ναι το χρώμα του αίματος κι αυτό το ξύλο θα ‘ναι το πρώτο κομμάτι του καραβιού μου. Δεν τάζω στη γη ούτε στη θάλασσα τίποτα, δεν τάζω τίποτα στην ελευθερία, παρά μονάχα τάζω αυτά τα τρία πράγματα σ’ εμένα κι αυτά ας με περάσουν στη γη, στη θάλασσα και στην ελευθερία.
Οι βαφτιστές ψιθύριζαν μεταξύ τους ρίχνοντας μου άγριες ματιές, μπροστά στη φωτιά της θυσίας που πάλλονταν από τον άνεμο οι μορφές τους άρχιζαν να αλλοιώνονται κι οι περίτεχνες στολές τους να θυμίζουν φτερά από μαύρες κότες ενώ μικρές τσιριχτές αποδοκιμασίες  έπεφταν από τις γλώσσες τους. Οι βαφτισμένοι τώρα άρχιζαν κι εκείνοι να τους μοιάζουν. Κοίταξα ψηλά: Η απαλή πάχνη που σέρνονταν νωχελικά στον ουρανό είχε δώσει τη θέση της σε γκρίζα παραφουσκωμένα σφουγγάρια   ενώ η θάλασσα ακολουθούσε το παράδειγμα τους χτυπώντας ολοένα και πιο δυνατά το αραγμένο σκαρί. Τα κύματα έρχονταν σε τριάδες που όσο πήγαινε και δυνάμωναν ορμώντας με μανία πάνω στο κατάστρωμα ξεπλένοντας τα στολίδια από τους ανόητους βαφτιστικούς.
Οι βαφτιστές στρίγκλιζαν ανάμεσα στα δόντια τους τις λέξεις «ύβρης», «βλασφημία» , «τιμωρία». Κι οι «απελευθερωμένοι δούλοι» έτρεχαν τώρα πάνω κάτω στο κατάστρωμα ψάχνοντας τους ψιθύρους με τα ονόματά τους που είχαν πέσει στις τρύπες του ξύλου. Ο άνεμος έκανε τα κύματα να ψηλώνουν όλο και πιο πολύ γλείφοντας βιαστικά το καράβι ενώ η φωτιά τίναζε τη χαίτη της παραμιλώντας νανουρίσματα για τους ναυαγιστές που έσερναν τα βήματά τους στη βυθισμένη έρημο. Οι αβάφτιστοι  ανάμεσα σε στεριά και θάλασσα τραβούσαμε όσους από τους βαφτισμένους προλαβαίναμε, μα τα ρούχα τους ήταν βαριά και οι ψίθυροι τριγύριζαν σαν σφήκες πάνω από τα κεφάλια τους κάνοντας όλο και πιο δύσκολο να τους τραβήξουμε έξω. Κάποιοι πάλι ξεγυμνώνονταν για άλλη μια φορά κι έτσι γυμνοί κι ανώνυμοι ήταν πιο εύκολο να κολυμπήσουν.
Ξάφνου  το βλέμμα μου έπεσε στο γέρο καπετάνιο. Στέκονταν καταμεσής του  χάους κοιτώντας πότε γύρω του πότε τα ρούχα του. Έμοιαζε σκεπτικός. Πήγα προς το μέρος του πιστεύοντας πως είχε σοκαριστεί από την καταιγίδα, εκείνη τη στιγμή όμως πρόσεξα πως δεν ήταν η καταιγίδα ούτε οι βαφτιστές , ούτε οι βαφτιστικοί , ούτε κι εγώ αυτό που είχε προκαλέσει το σοκ. Ήταν η αντανάκλαση του. Τώρα φορούσε δυο πρόσωπα, κι είχε χάσει τα μάτια της Κασσάνδρας. Ο Πενθέας έριξε τις εντολές κι Αγαύη τις μάζεψε με κακή πίστη. Μέσα στα νερά δέκα μικροί Πενθέες και Αγαύες φώναζαν ντυμένοι με ψιθυριστά ονόματα, πολύχρωμους χιτώνες και μπαλωμένα μεσοφόρια γεμάτα πρόσφορα ανόητων δούλων που πίστευαν πως πλήρωναν αντίτιμο για την ελευθερία τους μα στην ουσία πλήρωναν ενοικίαση έξτρα χεριών κι αιώνια υποταγή. Κι εμένα που δεν ήμουν διόλου εξυπνότερος , ούτε ομορφότερος, ούτε δυνατότερος, ούτε πιο ικανός με είχε γλιτώσει αυτή η μικρή μέλισσα μέσα στο κεφάλι μου που αντιδρούσε στους προκάτ όρκους. Τώρα αυτή η μέλισσα τσιμπούσε τον γέρο βαφτιστή που νόμιζε ή που ήθελε να νομίζει πως υπηρετούσε την μεγάλη ιδέα.
Εκείνη τη στιγμή κάτι μέσα μου με έκανε να σηκώσω το χέρι και να χώσω ένα γερό πάτημα στον βαφτιστή μέσα στην κολυμπήθρα. Όταν έβγαλε το κεφάλι του από το νερό το πρόσωπό του είχε καθαρίσει.
-Είσαι ακόμα καπετάνιος, τι θα γίνει με το καράβι, πρέπει να το βγάλουμε έξω.
-Όχι, πρέπει να το σπάσουμε, έκανε και μπαίνοντας πιο βαθιά μέσα στα αγριεμένα νερά άρπαξε το πρώτο ξύλο.
-Εμπρός σύντροφοι! Φώναξε κάποιος μέσα στο πλήθος. Οι λέξεις όπλισαν τα χέρια κι όλοι έτρεξαν προς τη θάλασσα. Μα κάποιος άλλος είχε μια καλύτερη ιδέα. Την ίδια στιγμή που αβάφτιστοι κι ξεβαφτισμένοι ετοιμάζονταν να ρίξουν το άδειο σκαρί κάποιος στο βάθος σκέφτηκε να το γεμίσει. Κρατούσε στο χέρι μια φωτογραφία, την κράταγε από το πίσω μέρος χαμηλά κι έτσι δεν είδαμε τη έδειχνε μα καθώς περνούσε ανάμεσά μας κάτι μας έκανε να σταματήσουμε. Έφτασε κοντά στο τρύπιο σκαρί, που τώρα έμοιαζε περισσότερο με  Ελβετική γραβιέρα παρά με καράβι και βούλωσε μια τρύπα με τη φωτογραφία του.
-Δεν θα ξεχάσουμε, ούτε θα χαρίσουμε αυτό που μας κάνει να ζητάμε ελευθερία, δεν θα το θυσιάσουμε σε κανένα βωμό, ό,τι είχαμε το είχαμε για να μας θυμίζει κάποιο μέρος που λέγαμε σπίτι, κι ό,τι δεν είχαμε ήρθαμε να το βρούμε εδώ, είπε ρίχνοντας μου μια χαμογελαστή ματιά. Αυτό σημαίνει να είσαι ελεύθερος, να θυμάσαι, ό,τι σε έκανε να προχωράς, καλό ή κακό, ό,τι σε έκανε να είσαι αυτός που είσαι, ό,τι θα σαι κάνει αύριο αυτόν που θα γίνεις! Ελευθερία δεν είναι να ξεχνάς, είναι να θυμάσαι, σε πείσμα όσων ξεχνούν , σε πείσμα όσων θέλουν να ξεχάσουμε τους λόγους που παλεύουμε για την ελευθερία, αυτοί οι λόγοι δεν είναι πρόσφορο, αυτοί οι λόγοι είναι ο λόγος.  Γεννηθήκαμε γυμνοί μα σήμερα εδώ δεν ήρθαμε έτσι, ήρθαμε φορώντας τα βάρη μας, ήρθαμε φορώντας τα ρούχα του εαυτού μας, ήρθαμε για να επιλέξουμε όχι για να επιλέγουμε. Κι εσύ, γύρισε προς το μέρος μου, που δεν έφερες τίποτα, σήμερα έφερες την αλλαγή, έφερες την ελευθερία.
Οι άνθρωποι χαμογέλασαν. Κανείς δεν είχε προσέξει πως η καταιγίδα είχε περάσει. Τώρα κρατούσαν στα χέρια τους τα όπλα τους, τώρα κρατούσαν στα χέρια τους τους λόγους. Το πλαγκτόν που λαμπύριζε στα σώματά τους ζωγραφίζοντας τυχαίους αστερισμούς είχε κι εκείνο χαθεί μέσα στην ταραχή και τα νερά, τώρα λαμπύριζαν μόνο δυνατά βλέμματα. Τότε κατάλαβα τι εννοούσε εκείνο το παραμύθι που μας έλεγαν μικρούς γιατί εκείνο το ξημέρωμα είδα τα χίλια πρόσωπα της θάλασσας να χτίζουν την ελευθερία τους, κοιτάζοντας το μέλλον με χίλια λαμπερά μάτια.



Κυριακή, 24 Μαΐου 2020

20 Χαϊκού από τον Γιώργο Πανταζή

Οι ιστορίες του μπλε λαγού: "Ο κύριος  άτυχος "


της Χριστίνας Κοντούλη






Ο κύριος άτυχος φορούσε πάντα καφέ παπούτσια με κορδόνια που έφταναν την έκταση των χεριών του στην ανάταση. Στα μάτια του είχε ένα ζευγάρι τριανταφυλλί γυαλιά ηλίου και γύριζε από σπίτι σε σπίτι πουλώντας εγκυκλοπαίδειες για τραίνα. Ήταν κρίμα θα έλεγε κανείς πως ποτέ δεν είχε κάνει ένα ταξίδι μακρύτερα από την μικρή γειτονιά του. Όμως κάθε φορά που αποφάσιζε να φύγει κάποιο παράδοξο γεγονός του στοίχιζε ακόμη ένα αχρησιμοποίητο εισιτήριο και λίγο βάρος στη διάθεσή του. Σκέφτονταν μερικές φορές πως θα ήταν μέσα στο μικρό βαγονάκι, έχοντας κατεβάσει το παράθυρο για να χτυπάει ο αέρας το πρόσωπό του, καθώς θα άπλωνε τα πόδια του ευχαριστημένος στο απέναντι κάθισμα. Δίπλα του η γυάλα με το χρυσόψαρό του, τον Φέλιξ θα ήταν στερεωμένη στο παλιό σακάκι του και το νερό της θα τρεμούλιαζε πότε
άγρια πότε απαλά ανάλογα με την πορεία τους.
 Ο κύριος Φέλιξ Λεβί, όπως ήταν και το δικό του όνομα, δεν είχε φύγει ποτέ από την πόλη. Πάντοτε λαχταρούσε να δει όλα εκείνα τα μέρη που είχε μάθει στο σχολείο, να γευτεί τους ξενικούς καρπούς και να πιεί μια τεκίλα φραγκοστάφυλο πλάι σε μια ευγενική συντροφιά μιλώντας όχι πια για όνειρα μα για την πολυτάραχη ζωή του. Οι συγγραφείς και οι ζωγράφοι θα των ενημέρωναν για τις τελευταίες εξελίξεις στον κόσμο της τέχνης ενώ οι ηθοποιοί θα πόζαραν με στόμφο και αυταρέσκεια μπροστά στο ειδυλλιακό τοπίο κρατώντας στα χέρια τους τα αυριανά αριστουργήματα που ακόμη δεν είχαν γραφτεί. Το βράδυ θα πήγαινε σε κάποιο τοπικό μπαρ όπου θα τους εντυπωσίαζε όλους με τις άψογες δεξιοτεχνικές του κινήσεις πάνω στα πλήκτρα του παλιού του ακορντεόν. Δεν θα χρειάζονταν πια την βαλίτσα με τις εγκυκλοπαίδειες γιατί θα γέμιζε τα χέρια του με άγριες, ελεύθερες νότες.
Ο κύριος Φέλιξ Λεβί έπινε τον καφέ του στο μπαλκόνι. Ξάφνου ένα ηλίθιο παραθρεμένο περιστέρι πέταξε πάνω από το φρεσκολουσμένο του κεφάλι και μια χοντρή κουτσουλιά μαρκάρισε το ανυποψίαστο κρανίο του βγάζοντάς τον από τα όνειρά του. Γρήγορα έτρεξε στο μπάνιο. Η κουτσουλιά είχε κιόλας διασχίσει το μέτωπό του κάνοντάς τον να
μοιάζει με ξεβαμμένο κλόουν. Πάντα ευγενής και οπτιμιστής κύριος Φέλιξ σκούπισε την "εικαστική παρέμβαση" του περιστεριού από το πρόσωπό του και φόρεσε το πουκάμισό που είχε αφήσει να στεγνώνει από την χτεσινή βροχή.
-"Τι να γίνει.." είπε χαμογελαστά κι ετοιμάστηκε για την δουλειά του.
Κάθε πρωί περνούσε από τον σταθμό των τραίνων σιδερένιες ρόδες τους ηχούσαν σαν τη γλυκύτερη μουσική στα αυτιά του καθώς απομακρύνονταν αφήνοντας πίσω πολύχρωμα ρούχα, χαρούμενα ή νευρικά πρόσωπα, λογιών λογιών λέξεις και φράσεις που απλώνονταν
σε όλη την έκταση του σταθμού πλημμυρίζοντας τον αέρα με κάτι από εξωτικό πανηγύρι. Ύστερα οι "διασκεδαστές" του απομακρύνονταν σιγά σιγά κι έμενε πάλι μόνος.
-"Μια μέρα θα τα καταφέρω" σκέφτηκε, "όμως γιατί να μην είναι σήμερα αυτή η μέρα;"
συνέχισε και έχωσε το χέρι του βαθιά στην τσέπη. Δυστυχώς το μόνο που υπήρχε εκεί ήταν ένα λιωμένο μπισκότο, μια καραμέλα βουτύρου, ένα μεταναστευτικό κουμπί άγνωστης προελεύσεως και μερικά ψηλά που δεν έφταναν παρά για ένα πακέτο τσιγάρα από τα μικρά. Απογοητευμένος ο κύριος Φέλιξ ξεφύσησε ξανά και συνέχισε τον δρόμο του.
-"Τι να γίνει.."
Θα ήταν μεσημέρι όταν ο φίλος μας πήρε το δρόμο του γυρισμού. Οι σκονισμένες εγκυκλοπαίδειες του είχαν κερδίσει άλλη μια μέρα φαγητού κι ίσως μια φθηνή μπύρα. Ξάφνου ένα χαρτί κόλλησε στο παπούτσι του. Τα χρώματά του του τράβηξαν την προσοχή ."αύριο κληρώνει" αναγράφονταν στο μπροστινό μέρος με χοντρά γράμματα. Ωστόσο ο
κύριος Φέλιξ δεν έδωσε σημασία. Προχώρησε μερικά τετράγωνα ως που το χαρτί ξεκόλλησε από την σόλα του. Στάθηκε για ένα λεπτό να ξεκουμπώσει το σακάκι του. Έκανε ζέστη. Μπροστά του, στην βιτρίνα ενός ταξιδιωτικού γραφείου στέκονταν το όνειρο, μερικές διαφημιστικές αφίσες προορισμών φλέρταραν μαζί του επιδυκνείοντας τα κάλλη τους, καλώντας τον σε μέρη εξωτικά, είδη αν τέντωνε τα αυτιά του μπορούσε να ακούσει τις ισπανικές κιθάρες, να μυρίσει τα μπαχαρικά στις αγορές της Αλεξάνδρειας και να γευτεί το τσάι του στις γειτονιές της Πόλης ,ο αέρας στα Χάιλαντς ήταν παγωμένος τέτοια εποχή, τα πόδια του βούλιαζαν στα σοκάκια του Εδιμβούργου και τα ψηλά κάστρα περίμεναν να του φανερώσουν τα μυστικά τους περάσματα.
Ξάφνου ένα χαριτωμένο χέρι ανασκάλεψε τις ονειροπολήσεις του. Μια χαμογελαστή κυρία με κόκκινο φουστάνι του έγνεψε μέσα από το τζάμι.
Ο κύριος Φέλιξ σήκωσε το χέρι του μα πριν προλάβει καλά καλά να επιστρέψει τον χαιρετισμό ένα αμάξι πέρασε δίπλα του και τον γέμισε με τα απομεινάρια της χτεσινής καταιγίδας. Όταν γύρισε το κεφάλι του
το όνειρο στο τζάμι είχε γεμίσει λάσπες και η χαμογελαστή κυρία είχε εξαφανιστεί.
-"Τι να γίνει...¨ είπε και συνέχισε τον δρόμο του.
Όταν έφτασε σπίτι κρέμασε το χαμόγελό του στην κρεμάστρα κι έβγαλε το σακάκι του. Ο Φέλιξ τον περίμενε μέσα στην ατάραχη γυάλα του, εξερευνώντας ξανά και ξανά το μικροσκοπικό κλουβί της μνήμης του, μέσα στο χρυσαφένιο μυαλό του σίγουρα η έκσταση  ήταν σταθερή αφού κάθε τρία λεπτά αντίκριζε το άγνωστο. Η καρδιά του θα χτυπούσε
κάθε συνεχώς από τη γλυκιά αγωνία της ανακάλυψης αφού μπορεί η σκέψη του να χάνονταν τόσο γρήγορα όμως οι χτύποι του ήταν είδη έτοιμοι να δεχτούν την περιπέτεια.
-"Τι παράξενο συλλογίστικε" ο κύριος Λεβί, "να έχεις μόλις δει τον κόσμο και να το ξεχνάς όμως η καρδιά να έχει τη δική της μνήμη".
-"3, 12, 22 , 7, 15..." Ο πρώτος αριθμός του λαχείου, "επαναλαμβάνω..." ο κύριος
Λεβί άπλωσε τον αφρό στο πρόσωπό του και γύρισε το κουμπί του ραδιοφώνου σφυρίζοντας ένα σκοπό που είχε ακούσει μικρός στα γενέθλια της Σάλι Μπέρκμαν.
Η κυρία Λόλα Μακφάρλαντ αγαπούσε τις μεσημεριανές ώρες, άπλωσε τα τρυφερά χεράκια της και τραβώντας τις τελευταίες πινελιές στο έργο της βγήκε να καπνίσει στο μπαλκόνι. Η δουλειά την είχε κουράσει σήμερα, θα'θελε τόσο να βρίσκονταν στο πατρικό της σπίτι, χωμένη στα απαλά σεντόνια που μύριζαν απορρυπαντικό λεμονιού. Η μαμά της
έφτιαχνε πάντοτε τάρτα λεμόνι τα καλοκαίρια... Είχε συνδυάσει την απαλή μυρωδιά, την άγρια γεύση με μια ήρεμη παιδική ανάμνηση. Σαν την ύστατη δοξαριά του ακριβότερου βιολιού της ορχήστρας, στέκονταν στον αέρα διασχίζοντας την τεντωμένη σιωπή ακόμη κι όταν το κονσέρτο είχε τελειώσει. Ξάφνου από το απέναντι παράθυρο
αναδύθηκε μια απαλή νότα της αγαπημένης της μελωδίας. Η κυρία Λόλα άπλωσε το χέρι να χαιρετήσει μα ο κύριος Λεβί είχε κιόλας κλείσει το μπουκαλάκι με την κολόνια. Τι παράξενο που τον έβλεπε για δεύτερη φορά σήμερα, ύστερα από τόσα χρόνια. Τον θυμόταν νέο. Είχε περάσει καιρός πια, τα α μαλλιά του αραίωσαν και θάμπωσαν και το
πρόσωπό του είχε σκαφτεί από βαθιές ρυτίδες όμως διατηρούσε πάντα την ίδια ευγενική όψη. Η κυρία Λόλα έτρεξε γρήγορα στην κρεβατοκάμαρά της κι αφήνοντας τα μαλλιά της να πέσουν λυτά στους ώμους της, τράβηξε ένα φουστάνι από την ντουλάπα. Το φόρεσε γρήγορα κι ετοιμάστηκε να βγει. Ένα ξαφνικό τηλεφώνημα όμως έκοψε τα σχέδιά της. Ο κύριος Λεβί κάθισε στο μπαλκόνι. Πήρε στα χέρια του τη σκούρα βαλίτσα κι έβγαλε από μέσα το ακορντεόν.
Η γειτονιά σιώπησε. Το ακορντεόν με τις πράσινες γιρλάντες ζητούσε την ακρόαση του κοινού. O κύριος Φέλιξ ήταν ένας καθημερινός άνθρωπος, δεν είχε τίποτα ιδιαίτερο ή αξιοπρόσεχτο, εύκολα τον μπέρδευες με κάποιον άλλο όμως όταν κρατούσε το ακορντεόν, το καλοκαίρι σταματούσε στο μπαλκόνι του και κάθονταν ανάμεσα στους ατροφικούς του πανσέδες, με ματωμένα γόνατα και ιδρωμένο μπλουζάκι, με το παγωτό να τρέχει στα δάχτυλα δίχως να το αγγίζει η γλώσσα και μάτια εκστατικά όπως του εφήβου, το καλοκαίρι φορούσε το πρόσωπο των σκονισμένων φωτογραφιών από τα παιδικά του χρόνια  κι ανέσυρε μέσα από το ασπρόμαυρο σκηνικό εκείνο το ριγέ μπλουζάκι τόσο του άρεσε. Ντύνονταν όλο εκείνον, τόσο που όποιος περνούσε εκείνη την ώρα από την γειτονιά, δεν ήξερε πως να μιλήσει για την εποχή και την φώναζε με το όνομα του κύριου Λεβί. Ο κόσμος ντύνονταν από Φέλιξ. Οι ρυτίδες του έσβηναν και τα μαλλιά του ξανάβρισκαν το νεανικό τους χρώμα, η πλάτη του ίσιωνε και τα δάχτυλά του έτρεχαν σαν καστανά άλογα σε μια ευλαβική κούρσα προς το άγνωστο. Ο κύριος Φέλιξ κατείχε το μυστικό της νεότητας και το φιλούσε ανάμεσα σε σκονισμένα πλήκτρα και σκούρα κουμπιά. Για λίγο ο χρόνος σταματούσε σ'εκείνη τη γειτονιά της Μονμάρτης κι ο Ντόριαν Γκρέυ σφάδαζε μέσα από τις σελίδες του ζηλεύοντας που δεν μπόρεσε να βρει το μυστικό.
Ύστερα ο κύριος Λεβί έκλεινε πάλι το ακορντεόν στη βαλίτσα και το καλοκαίρι ξανάβρισκε το όνομά του .Η κυρία Λόλα άπλωσε και πάλι το χέρι της σαστισμένη. Έκανε να φωνάξει το όνομά του όμως η ζέστη της μπούκωνε το λάρυγγα, αφήνοντας μονάχα έναν αναστεναγμό. Ο κύριος Λεβί γύρισε παραξενεμένος, πρώτη φορά άκουγε κάποια αντίδραση στη μουσική του... ή μάλλον όχι ,δε ήταν η πρώτη φορά, κάποτε, όταν ήταν νέος θυμόταν να είχε ακούσει έναν τέτοιο αναστεναγμό. Έκανε να γυρίσει τους ώμους του όμως σκούντηξε το τραπεζάκι κι έχυσε όλη την κούπα με τον καφέ πάνω του.
-"Τι να γίνει.." συλλογίστικε χαμογελαστά και σηκώθηκε να φέρει μια πετσέτα.
Όμως η μαγική του φράση δεν ήταν πια και τόσο μαγική, κάτι είχε καθίσει στο κορμί του σαν πυρετός κι έκαιγε λίγο λίγο τις άκρες της."Τι να γίνει..”.Ο κύριος Φέλιξ έτρεξε στο παράθυρο, ήθελε να ξανακούσει αυτόν το αναστεναγμό, τα μάτια του καρφώθηκαν στον έξω κόσμο, ένιωθε τη γυάλα να σπάει. Το σούρουπο χόρευε στα γέλια των περαστικών και τις παλιές κεραίες στις ταράτσες, οι λάμπες του δρόμου είχαν ανάψει και στο απέναντι μπαλκόνι μια κυρία τάιζε την γάτα της φορώντας μια ημιδιάφανη γαλάζια ρόμπα. Ο κύριος Φέλιξ σήκωσε το χέρι του μα
ξαφνικά μια πολύχρωμη διαφήμιση προσγειώθηκε στο πρόσωπό του.
-"3,12,22,7,15... επαναλαμβάνω, ο τυχερός μας ακόμη δεν έχει βρεθεί..."
Ο κύριος Φέλιξ άλλαξε το σταθμό. Τώρα ένα βαλς απλώνονταν χρωματίζοντας πορτοκαλί του τοίχους του σπιτιού του καθώς το φως της λάμπας είχε αποφασίσει να σκηνογραφήσει το σκηνικό μέχρι την τελευταία γωνία των τοίχων. Έσφιξε στα χέρια του το διαφημιστικό φυλλάδιο καθώς η Πράγα τσαλακώνονταν ανάμεσα στα δάχτυλά του και τέντωσε το αυτί του να ακούσει.
Η κυρία με την γαλάζια ρόμπα τραγουδούσε ένα τραγούδι που ήξερε καλά. Εκείνο το βράδυ έμοιαζε με όλα τα άλλα, παρέες ξεπηδούσαν στους δρόμους χαχανίζοντας, πειράγματα και φθηνές μπύρες έστηναν το σκηνικό του, οι μαθήτριες σχολούσαν σε λίγο από το φροντιστήριο κι οι μαγαζάτορες έκλειναν βιαστικά τα ρολά χώνοντας το χέρι στην τσέπη με νωχελικά πρόσωπα, αγχωμένοι υπάλληλοι μιλούσαν στο τηλέφωνο 
κλείνοντας σοβαρές δουλειές και ραντεβού κι οι γέροι μονοπωλούσαν το καφενείο από κάτω. Όμως ήξερε εκείνο το τραγούδι κι η σκηνή είχε κιόλας στηθεί .Ο κύριος Φέλιξ άνοιξε την βαλιτσούλα του και παίρνοντας στα χέρια του το ακορντεόν έγνεψε στη δική του γλώσσα. Η κυρία Λόλα σήκωσε το βλέμμα της ανοιγοκλείνοντας τα χείλια. Για πρώτη φορά συναντήθηκαν. Ένα άρωμα λεμονιού χώθηκε επιτακτικά στις
μύτες και η μουσική πλημμύρισε τη σκηνή. Οι περαστικοί σήκωσαν τα μάτια προς τα πάνω και το καλοκαίρι έχασε το όνομά του για τα καλά.
Όταν σταμάτησε η μουσική ήταν είδη τρεις το ξημέρωμα. Ο δάσκαλος έκλεισε το ράδιο και πήγε να κοιμηθεί. Η Σιμόν κοιμόταν ήσυχα στο κρεβάτι, είχε τρεις βδομάδες ακόμη προθεσμία να παραδώσει τον πίνακα. Τράβηξε το σεντόνι από το πρόσωπό της και την φίλησε, έπειτα έβγαλε τα ρούχα του κι αφού ξάπλωσε δίπλα της έκλεισε τα μάτια. Αύριο
άνοιγαν τα σχολεία κι αυτή η ζέστη ήταν βασανιστική. Το μόνο που δεν μπορούσε να καταλάβει ήταν αυτή η σπασμένη γυάλα στο δρόμο κι εκείνη η χαζή γάτα που αντί να φάει το ψάρι, το κράταγε αγκαλιά. Καθώς τα μάτια του έκλειναν από τη νύστα, το μόνο που είχε μείνει στο μυαλό του ήταν εκείνο το βαλσάκι, ο ήχος του ακορντεόν και πως θα ήταν αν δεν ήταν άνθρωπος, πόσο ξένοιαστη θα ήταν η ζωή του αν ήταν κάποιο ζώο. Κι ύστερα, τι περίεργη εικόνα! Αυτό το ψάρι θα πρέπει να ήταν πολύ τυχερό, να βρεθεί στην αγκαλιά μιας γάτας που δεν ήθελε να το φάει..Μα να το κρατάει με τόση στοργή.
-Ελπίζω η γαμημένη να βγάλει το σκασμό γιατί νυστάζω.
Είπε κι αποκοιμήθηκε καθώς η γάτα τραγουδούσε αυτό το παράξενο νιαούρισμα. Έμοιαζε λίγο με το τραγούδι του ραδιοφώνου.
-"3,12,22,7,15..., αύριο μπορεί να σταθώ τυχερός όπως αυτό το χαζοψάρι, θα΄πρεπε να το λένε Φέλιξ το ηλίθιο..αλλά τι ξέρει αυτό, αν ήταν άνθρωπος θα είχε σίγουρα κερδίσει το λαχείο!"







https://bluerabbit26.blogspot.com/2019/02/blog-post_15.html

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2020

Ανοικτό Κάλεσμα για συν-δημιουργία εικαστικού έργου


Αγαπητοί φίλοι και φίλες, γνωστοί και άγνωστοι,

Ονομάζομαι Ιουλία Χαραλάμπους και είμαι Εικαστικός καλλιτέχνης .
Αυτήν την περίοδο στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού προγράμματος «Τέχνη και Δημόσια Σφαίρα» έχω ξεκινήσει ένα project / έργο με συλλογικό χαρακτήρα, με στόχο να ακουστεί η «Φωνή μας».
Σας καλώ, εάν το επιθυμείτε, να συμμετάσχετε στην δημιουργία του έργου με τίτλο ''άτιτλο'', στέλνοντάς μου ένα βίντεο (τραβηγμένο με το κινητό), διάρκειας 5-10 δευτερολέπτων, μέσα στο οποίο θα διατυπώσετε ΜΟΝΟ μία λέξη (- όποια λέξη επιθυμείς και σε εκφράζει) .
Την λέξη που θα επιλέξετε μπορείτε να την διατυπώσετε όπως επιθυμείτε, για παράδειγμα σιγά, φωναχτά, αργά, συλλαβιστά, με χαρά ή με κυνισμό κτλ.
Στην εικόνα του βίντεο μπορείς να φαίνεσαι εσύ δηλαδή το πορτρέτο σου ή Βέβαια να δείχνεις κάτι άλλο ή και τίποτα το συγκεκριμένο, για παράδειγμα ένα χρώμα-το παράθυρο-το πάτωμα κτλ.
Αυτά τα βίντεο θα συλλεχθούν - θα μονταριστούν και τέλος θα τα συνθέσω-συνδέσω σε ένα βίντεο όπου θα είναι όλα μαζί με στόχο να σχηματιστεί ένα συλλογικό "Ποίημα".
Θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι υπάρχει η πρόθεση, ενδεχομένως, το έργο να παρουσιαστεί στο διαδίκτυο ή σε εικαστική έκθεση.
Για αυτό μαζί με το βίντεο σας παρακαλώ, οπωσδήποτε, να στείλετε το όνομα σας ή ένα ψευδώνυμο.
Τέλος είναι σημαντικό να σας ενημερώσω ότι θα συμπεριληφθείτε ως συν-δημιουργοί του έργου αυτού.
Μπορείτε να μου στείλετε τα βίντεο σας μέχρι και της 31 Μαΐου 2020.

Αναμένω με ανυπομονησία της λέξεις σας εδώ:
( facebook.com/iouliacharal) ή στο email: iuliachara@gmail.com
Ps1:Τα Βίντεο τα οποία θα στέλνονται χωρίς ονοματεπώνυμο ή ψευδώνυμο δεν θα περιληφθούν στο εν λόγο εγχείρημα - έργο.
Ps2: Η υλοποιήσει του έργου δεν θα γίνει για κερδοσκοπικούς σκοπούς.
Ps3: Για οποιαδήποτε διευκρινιστική ερώτηση ή απορία μπορείτε να με βρείτε εδώ: ( facebook.com/iouliacharal) ή στο mail: iuliachara@gmail.com
Ps4: Εάν επιθυμείτε να βοηθήσετε στην μεγαλύτερη συμμετοχή και συλλογή βίντεο μπορείτε να προωθήσετε το παρόν μήνυμα κάνοντας το κοινοποίηση στον τοίχο σας στο facebook είτε σε προσωπικό μήνυμα σε φίλες και φίλους .

Σας Ευχαριστώ πολύ για τον Χρόνο σας,
Φιλικά,
Ιουλία Χαραλάμπους
Εικαστικός

Κυριακή, 17 Μαΐου 2020

Η ΕΙΚΑΣΤΙΚΉ ΟΜΑΔΑ ΕΝ ΦΛΩ ΣΤΟ PLATFORMS PROJECT NET 2020 , ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΑΘΗΝΑΣ ,ΑΙΘΟΥΣΑ Ν. ΚΕΣΑΝΛΗΣ από τις 14 Μαΐου έως 31 Μαΐου 2020




   Ζωή Αντύπα"Note#1"


Η ατομικότητα ως ταυτότητα. Η ατομικότητα ως συνθήκη, το άτομο ως διακριτή οντότητα. Η ατομικότητα μέσα από τη συλλογικότητα, η ατομική έκφραση σε ένα συλλογικό δίκτυο. Η έμφυλη ταυτότητα για το άτομο και για το σύνολο. Αυτές είναι έννοιες τις οποίες επιχείρησε να προσεγγίσει φέτος η εικαστική ομάδα.

Τα έργα όλων των καλλιτεχνών είχαν τη μορφή του video και επρόκειται να προβληθούν στον χώρο με τον αριθμό 36 της αίθουσας Κεσσανλής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών στην Αθήνα.

ΕΝ ΕΤΕΙ covid 19 - Κατερίνα Κουνάβη



Κατερίνα Κουνάβη,

 Οι ιδέες δεν δημιουργούνται έρχονται σε μένα σαν τυχαίες συμπτώσεις. Μέσα μου, πραγματικά σαν από κάπου μέσα μου. Από ένα μικρό και σκοτεινό μέρος, τυφλό μέρος μέσα μου Αυτές τις δύσκολες μέρες συνεχίζεται αδιάκοπα ένα παιχνίδι με την Τέχνη. Τώρα ποια Τέχνη…… Ένας άλλος κόσμος που η ομορφιά του με συνεπαίρνει. παίρνει το θάρρος και με ξυπνά από τον βαθύ μου ύπνο δείχνοντας μου την παράσταση της πάνω σε μια ξύλινη σκηνή όπου πολύ εύκολα αν κάνω ένα βήμα χάνομαι στην αγεφύρωτη άβυσσο της Τέχνης. Μια ατέρμονη αναμέτρηση εν έτει  covid 19.

Πέμπτη, 7 Μαΐου 2020

Κάθε Μέρα LIVE μουσική μετάδοση από την ΣΟΝΕ

Κάθε μέρα από την σελίδα της ΣΟΝΕ στο Facebook στις 21:00, Live μουσική μετάδοση για εσάς!

Συνδεθείτε καθημερινά στις 21:00 με την σελίδα Συμφωνική Ορχήστρα Νέων Ελλάδος - Youth Symphony Orchestra of Greece

Η ΣΟΝΕ δίνει βήμα σε νέους καλλιτέχνες να παρουσιάσουν τη δουλειά τους.

Κάθε μέρα στις 21:00 εμφανίζεται ένας διαφορετικός καλλιτέχνης μέσα από την επίσημη σελίδα της ΣΟΝΕ στο Facebook. Καλή Θέαση!

Πηγή:
Με εκτίμηση: ΣΥΜΦΩΝΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΝΕΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΣΟΝΕ)

Σ.Ο.Ν.Ε. - Συμφωνική Ορχήστρα Νέων Ελλάδος : https://www.facebook.com/SymfonikiOrxistraNeonEllados/?eid=ARAo6WyIQ8_WBxTm9kbHVaA9UNB3ZR9Sb3yWBTuO6WeqyoslkgBWlwvUkI4EKk33xER5EV3x3-H1HujX&timeline_context_item_type=intro_card_work&timeline_context_item_source=100044183988420&fref=tag&idU=3

Ο Νικόλας Αντωνίου σε εξ αποστάσεως παρουσίαση την Παρασκευή 8/5/2020 στις 10πμ στην εικονική αίθουσα του 2 έτους




Ο Νικόλας Αντωνίου είναι απόφοιτος της Σχολής Καλών τεχνών Φλώρινας και του 3ικαστικού 3ργαστηρίου. Θα μας συστήσει  την εικαστική του διαδρομή των τελευταίων οχτώ χρόνων σε εξ αποστάσεως παρουσίαση την Παρασκευή 8/5/2020 στις 10πμ στην εικονική αίθουσα του 2 έτους. Έχει πραγματοποιήσει δέκα ατομικές εκθέσεις από το 2013.

Δευτέρα, 4 Μαΐου 2020

Ψήφισμα για την επαναφορά του μαθήματος της Ιστορίας της Τέχνης

Ψήφισμα για την επαναφορά του μαθήματος της Ιστορίας της Τέχνης.

Παρακαλώ αν είναι δυνατόν να προωθήσετε αυτό το μήνυμα στον συνάδελφο των Εικαστικών του σχολείου σας.
Βεβαίως, εάν υπάρχουν και άλλοι συνάδελφοι ή γονείς που επιθυμούν να υποστηρίξουν το ψήφισμά μας, η υπογραφή τους είναι πολύ ευπρόσδεκτη, φτάνει να συμπληρώσουν στο πεδίο ‘Ιδιότητα’ την ιδιότητά τους (γονέας, εκπ/κός Χ/Ψ ειδικότητας κ.ο.κ.).
Το μάθημα της Ιστορίας της Τέχνης καταργήθηκε τον Απρίλιο και Μάιο του 2019. Έτσι, το 2019-2020 ήταν η

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2020

Stop-motion animation. Ιστορία-καλλιτέχνες-αγαπημένες ταινίες

Stop-motion animation
Ιστορία-καλλιτέχνες-αγαπημένες ταινίες

Το Stop-motion animation έχει μακρά ιστορία στον κινηματογράφο. Είναι μια τεχνική animation με
την οποία, ένα αντικείμενο μετακινείται και φωτογραφίζεται σταδιακά δημιουργώντας μία αλληλουχία
φωτογραφιών, η οποία στη συνέχεια μετατρέπεται σε βίντεο καρέ.
Έτσι το αντικείμενο φαίνεται να κινείται από μόνο του.

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2020

Συνυφαίνοντας το έργο του Μπρέγκελ με το σύγχρονο υποκείμενο



         Pieter Bruegel the Elder, The Procession to Calvary, 124 cm × 170 cm (49 in × 67 in), Oil on panel, Kunsthistorisches Museum, Vienna, 1564


Αναζητώντας το Μίτο, στο λαβύρινθο των συνθέσεων του Μπρέγκελ, κατέληξα να αναλογίζομαι το ζήτημα της εγγύτητας του παρατηρητή. Μια δυνητική υπόσταση του σώματος, ως σημείο και ως σημαινόμενο του έργου. Ταυτίζοντας τη σύνθεση του Μπρέγκελ με τη σύνθεση της κοινωνίας, ανοίγουν νέοι ορίζοντες θέασης των συμβάντων. Καταργώντας την ιστορική έννοια του χρόνου, μπορούμε να επεξεργαστούμε στο φαντασιακό μας τη διπλοτυπία των τοπίων- θέτοντας ως αφετηρία την παραδοχή για την ποιητική του ζωγραφικού τοπίου, με εκείνη του ανθρώπινου.[1] 

Το έργο αυτό, ενθέτει τη μετάβαση -αποτελεί το σημείο καμπής- ανάμεσα στο δίπολο σταύρωσης-ανάστασης, τα οποία είθισται να χρησιμοποιούνται ως κυρίαρχο θέμα στα περισσότερα σχετικά έργα. Στην προσέγγιση του Μπρέγκελ αναδύεται η δυναμική της μετάβασης, το σώμα ως φορέας βιωμάτων σε μια ατέρμονη πορεία, καθίσταται ορατή η απομόνωση μέσα στο πλήθος και η πολυσημία των παράλληλων βίων. 

Πάνω στο κατασκεύασμα που φιλοξενείται στο έργο του Μπρέγκελ -ο οποίος μετασχηματίζει στο έργο του τις δυναμικές παραστάσεις του Μπος- έχτισα τη σύνδεση του ατομικά βιωμένου τραύματος, μέσα σε ένα πεδίο που φέρει διαφορετικά φορτία πολιτισμικού κεφαλαίου. Μια σύγχρονη εικόνα αποτελεί το βίωμα του εγκλεισμού που έχει πραγματωθεί ως χωρική πραγματικότητα και έχει νομιμοποιηθεί μέσα από τους κοινωνικούς θεσμούς, ωστόσο-ανέκαθεν- δυνητικά είχε ύπαρξη στον ατομικισμό.


Αθανασιάδου Ευαγγελία, εικαστικός 


Αναφορές
Berger, P. and Luckmann, T. (1967) The Social Construction of Reality. Harmondsworth: Penguin
Joseph Leo Koerner, (2016) Bosch and Bruegel, From Enemy Painting to Everyday Life [Bollingen Series XXXV, vol. 57] Princeton University Press: New Jersey, United States
Nathalie Heinich, La sociologie de l’art, Editions La Découverte, 2001, 2004 μτφρ.: Αγγελόπουλος, Π. (2014) Επιμ. Βασιλείου, Κ. Κοινωνιολογία της Τέχνης, Πλέθρον: Αθήνα
Ζιώγας Γ. επιμέλεια (2015), Εικαστική Πορεία προς τις Πρέσπες, Μια διαδικασία βίωσης του τοπίου, κατάλογος της έκθεσης της Εικαστικής Πορείας στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη: ΚΜΣΤ, ΠΔΜ.
Χτούρης, Σ., (2009), Η Χωρική διάσταση του Κοινωνικού και Πολιτισμικού Κεφαλαίου, Σύγχρονα Θέματα
Χτούρης, Σ. Η θεραπεία του κοινωνικού τραύματος. Τι μαθαίνουμε από τους μαθητές του Ιησού, στο huff post, δημοσίευση: 15/04/2017: https://www.huffingtonpost.gr/sotiris-xtouris/-_11118_b_15963142.html
Τελευταία πρόσβαση 29/3/2020
Τελευταία πρόσβαση 29/3/2020
Τελευταία πρόσβαση 29/3/2020


[1] Εδώ ακολουθώ το συλλογισμό των Μπέργκερ και Λούκμαν - κοινωνική κατασκευή της πραγματικότητας

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2020

Αθηνά Ράλλη "Θα το λάτρευα αν τα καταφέρναμε" Πασχαλινές ευχές για ένα ανώδυνο κόσμο

  "Θα το λάτρευα αν τα καταφέρναμε"

Ο Κορωνοϊός δεν αποκαθήλωσε   τα δεινά  αυτού του κόσμου. Η ζωή ξανά σταυρώνεται!

 Πασχαλινή Video-κάρτα "Θα το λάτρευα αν τα καταφέρναμε" της Αθηνάς Ράλλη με την τεχνική  υποστήριξη του Βασίλη Σέντζα, και την αρωγή των Άγη Ρόμπολα και Σάββα Παπαδόπουλο. Η κάρτα εύχεται την συνειδητοποίηση  και απεύχεται την γυμνή ζωή.

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2020

Τηλε-εικαστικά #5 / Φτιάξε ένα Zine !🌺



To πέμπτο βίντεο εικαστικής τηλεκπαίδευσης με θέμα την δημιουργία ενός απλού Zine και ενός Zine 16 σελίδων ! Εξοπλιστείτε με μπόλικη όρεξη για δημιουργικότητα και πάμε να δούμε τι είναι και πως να φτιάξουμε ένα zine !!!

Σάββατο, 11 Απριλίου 2020

Θυσία σε μέγεθος, της Κατερίνας Καρούλια








Ο εξαιρετικός «Εσταυρωμένος Χριστός» του ρομαντικού Ισπανού ζωγράφου Φρανσίσκο Γκόγια που σήμερα φυλάσσεται στο Μουσείο Πράδο της Μαδρίτης, ήταν το εισιτήριο να γίνει δεκτός ο καλλιτέχνης στην Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών του Σαν Φερνάντο, μετά από δύο αποτυχημένες προσπάθειες το 1780.
Ο σταυρός την εποχή του Χριστού ως προσφιλές όργανο εκτέλεσης της ποινής μελλοθάνατου, που αφορούσε ως επί το πλείστον δούλους και σκλάβους, ήταν ένα σύνθετο σχήμα καθέτου και οριζοντίου ξύλινου δοκού.

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2020

Τηλε-εικαστικά #4



Το τέταρτο βίντεο εικαστικής τηλεκπαίδευσης με θέμα την Ιαπωνική βιβλιοδεσία και πως την εφαρμόζουμε. Βρες σημειώσεις ή άδεια σκόρπια χαρτιά και μεταμόρφωσε τα σε ένα ωραίο minimal βιβλίο !

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2020

Τηλε-Εικαστικά #3



Το τρίτο βίντεο τηλεκπαίδευσης στα εικαστικά με θέμα την δημιουργία χαρτοπολτού χωρίς μπλέντερ ! Μένουμε σπίτι και μένουμε δημιουργικοί !

Σάββατο, 4 Απριλίου 2020

Της Χριστίνας Κοντούλη

Εταιρία Προμηθέας



















Με μια όψη θανάτου μέσα από το λάρυγγα χαιρετηθήκαμε. Ξέραμε πως δε θα ξαναϊδωθούμε.



Στάθηκε μπροστά στο απόσπασμα, με μάτια σκούρα, τα ρούχα της ήταν κουρελιασμένα και βρώμικα και τα χέρια της αδυνατισμένα, γεμάτα μελανιές. Κοίταξε γύρω της, άχνα, σιωπή, δεν έβγαινε από τα χείλια ούτε ανάσα.  Η τραγουδίστρια έκανε το πρώτο βήμα κι έπειτα τα πόδια της λύγισαν και σωριάστηκε λιπόθυμη στο χώμα. Οι άλλοι τη μάζεψαν γρήγορα γρήγορα μα οι στρατιώτες τους σταμάτησαν.
-Αφήστε την κάτω. Ούρλιαξε ένας από αυτούς.
Εμείς κοιτάξαμε σαστισμένοι.
-Αφήστε την ξαναφώναξε κι εμείς άυπνοι πεινασμένοι, ξεχασμένοι από το θεό υποκύψαμε στον άνθρωπο.

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2020

Φεστιβάλ Τέχνης "In 24 Hours" στο Εδιμβούργο της Σκωτίας


Συμμετοχή της Εικαστικού και αποφοίτου του ΤΕΕΤ Φλώρινας Γλύκας Διονυσοπούλου στο Φεστιβάλ "In 24 Hours" στο Εδιμβούργο της Σκωτίας και στην κατηγορία "Mattering Phaenomena".  Για πληροφορίες εδώ

ABOUT THE EXHIBITION:
 A live-streamed exhibition curated by Intermedia artist and curator Ayshia Taskin in association with [SHIFT:ibpcpa] at The Wall Space Gallery. The COVID-19 (Coronavirus) is one of the most terrible contemporary disasters to befall humanity on a global scale. People around the world are suffering. Either through being infected with the virus and require intense medical treatment or are in lock-down in their homes. Although this is a daunting moment in human history, art, culture and humanity mustn't be abandoned! Preserving a connection to the humanities is the main reason 'In 24-Hours' originated. This exhibition will bring together international artists working with a variety of materials to build a resilient, creative community during such harrowing times.
LOCATION:
 • The Wall Space is an independent gallery and non-profit art space based in central (near Edinburgh) Scotland / UK.

 • Facebook event link https://www.facebook.com/events/662711944512380



EXHIBITION GROUPS: APRIL 1ST – JUNE 1ST (CHECK http://ibpcpa.co.uk/in-24-hours/ FOR INFO)
1. Abstract Aeras
2. Anthro-Condition
3. Circadian Routines
4. Cultural Participation
5. Data Verve
6. Desirable Feelings
7. Environment/Ecology
8. Environment/Urban
9. Future Visions
10. Immaterial Figures
11. Indents
12. Mattering Phaenomena
13. Minimal Memoirs
14. Objective Contraptions
15. Pandemic Dwellings
16. Personal Terrain
17. Playful Absurd
18. Reveries
19. Shifting States
20. Temporal Bodies

ARTIST GROUPS
1. Abstract Aeras Alexia Martin (Painting) Analia Adorni (Painting) Kate Bortsova (Paintings) Ruthorn Rujianurak (Painting) Mekayla Dionne (Digital)
 2. Anthro-Condition Adi Ardiyansyah (Painting) Alisa Chunchue (Performance Video) Caroline McAleer (Text Art) Illia Prunenko (Painting) Sean Wheelen (Perform Video/Photo) Slavik Forkin (Performance Video)
3. Circadian Routines Alice and Aenny Jay Chung (Animation) Kesha Lagniappe (Sound) Paul Valentine (Prints) Vardit Goldner (Video)
 4. Cultural Participation Irena Paskali (Film) John KP (Film) Tosia BJ (Performance Video)
5. Data Verve Cameron Lings (Digital Art) Lilit Stepanyan (Video) Robin Mödder (Video) Sylvain Souklaye (Video) Tomek Jarolim (Digital Art) Toni Harrower (Painting)
6. Desirable Lines Alireza Mozafary (Performance Video) Axel Cuevaz (Photo) Kate Bortsova (Painting) Vicente Ortiz Cortez (Perform Video)
7. Environment/Natural Beings Angelene Perry (Drawing) Efrat Merin (Drawing) Espen Tversland (Video) Sarah Bilderstein (Painting) Tony Bowen (Photography) Yvonne Forster (Digital)
8. Environment/Urban Colin Priest (Video) Elena Grossi (Photo) Grant Lambie (Painting) Jessica Moritz (Performance Video) Kim Engelen (Performance Photo)
9. Future Visions Alisa Chunchue (Video) James McColl (Video) Joas Nebe (Video) Luciano Siqueira (Video) Salvatore Esposito (Painting
10. Immaterial Figures Elena Stelzer (Video) Ipung Purnomo (Drawing) Jack Kay (Sculpture Photo) Jacques Vartabedian (Painting) Puga Images (Painting) Tara Vatanpour (Drawing)
11. Indents Ana Jovanovska (Photo) Ciro di Fiore (Fabric) Ellie Day (Painting) Greg Rick (Painting) Svetlana (Video)
12. Mattering Phaenomena Aoife O'Connor (Drawing) Glyka Dionysopoulou (Drawing) Graham Park (Painting) Lim Yu Cheng (Painting) Oladejo Akande (Drawing) Robert Commey (Painting)
13. Minimal Memoirs Caroline Dranow (Painting) Daniele Bongiovanni (Painting) Hye Young Sin (Sound) Laura Gaiger (Painting)
14. Objective Contraptions Abhaya Rajani (Sculpture) Duncan Delatousche (Illustration) Kam Yew Chee (Drawing) Oscar Domingo (Drawing) Sims Died (Painting) Wania Mubsahir (Drawing) Zsolt Gyarmati (Painting)
15. Pandemic Dwellings Lanfranco Aceti (Photo/video) Lorina Speder (Drawing) Timo Ullman (Video) Trygve Skogrand (Painting)
16. Personal Terrain Jakub Pasierkiewicz (Photo Collage) Kadiejra O'Nea (Video) Kelly McGovern (Video) Lorna Smith (Painting) Piotr Szczur (Painting)
17. Playful Absurdum Eden Luke (Sound) Hernando (Video) Liza Berkutova (Video) Pere Ibanez (Photo) Ugo Oogo (Video)
18. Reveries Andrey Russanov (Painting) Kesha Lagniappe (Sound) Marcellina van der Grinten (Perform) Naz Başaran (Collage) Sergey Akopov (Painting)
19. Shifting States Alessandro Biaginia (Painting) Sandra Araujo (Video) Xiao Feng Chen (Photo) Ekaterina Bobina (Text) Nathan Jensen (Digital)
20. Temporal Bodies Esra Nesipoğulları (Drawing) Nicole Goodwin (Performance Video) Rosemary Taylor (Performance Video) Skye Carter (Photo) Susanne Buchheim (Painting)

DATES FOR SHOWS:
ABSTRACT AERAS 01/4/2020
ANTHRO-CONDITION 03/4/2020
CIRCADIAN ROUTINES 08/4/2020
CULTURAL PARTICIPATION 10/4/2020
DATA VERVE 15/4/2020
DESIRABLE FEELINGS 17/4/2020
ENVIRONMENT/ECOLOGY 22/4/2020
ENVIRONMENT/URBAN 24/4/2020
FUTURE VISIONS 29/4/2020
IMMATERIAL FIGURES 01/5/2020
INDENTS 06/5/2020
MATTERING PHAENOMENA 08/5/2020
MINIMAL MEMOIRS 09/5/2020
OBJECTIVE CONTRAPTIONS 13/5/2020
PANDEMIC DWELLINGS 15/5/2020
PERSONAL TERRAIN 20/5/2020
PLAYFUL ABSURD 22/5/2020
REVERIES 23/5/2020
SHIFTING STATES 27/5/2020
TEMPORAL BODIES 29/5/2020
JUNE 1ST,2020 CLOSING EVENT