Τετάρτη 31 Αυγούστου 2022

ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2022

 

ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2022

Αγαπητοί φοιτητές,

Η αποστολή των εργασιών για την συμμετοχή στις εξετάσεις του 3ργαστήριου θα γίνει μέσωαποστολής emailκαι θα πρέπει να σταλεί την ημέρα των εξετάσεων.

Παρασκευή 2 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2022έως τις 23:00σε επισυναπτόμενο αρχείο,σε μορφή pdf και μέγεθος 20mbσταemail:

 thomzografos@yahoo.grKondosphyrisharris@gmail.com

Παρασκευή 24 Ιουνίου 2022

"5 ID's (Five Identities)", Διπλωματική Εργασία, Βάσια Ραβαζούλα- 21-23 Ιουνίου 22.

 






     Η διπλωματική μου εργασία πραγματεύεται την έννοια της ταυτότητας του έργου τέχνης και της σχέσης της με τον καλλιτέχνη ως πρόσωπο. Μετά από παρατήρηση της λειτουργίας και της διαδικασίας υλοποίησης έργων δικών μου αλλά και άλλων καλλιτεχνών, επέλεξα το φαινόμενο αυτό, γιατί συχνά παρουσιάζεται ως ζητούμενο και βασικό στοιχείο τους. Είναι πάρα πολλές οι περιπτώσεις όπου καλείται ο καλλιτέχνης να ακολουθήσει μια συγκεκριμένη νοοτροπία (ταυτότητα), με την οποία παράγει έργο, όπως για παράδειγμα κοινή θεματική/ιδέα, τεχνική, σύνθεση, χώρος, κ.ά. Δηλαδή συνήθως στο σύνολό τους τα έργα ακολουθούν μια κοινή θεματική και έναν κοινό τρόπο παραγωγής. 

Τετάρτη 22 Ιουνίου 2022

"Ένα υπέροχα φρικαλέο γλωσσικό τοπίο" Έκθεση διπλωματικής εργασίας Ανδριανή Τζίμα




«Την μεν ζωγραφίαν ποίησιν σιωπώσαν,

την δε ποίησιν ζωγραφίαν λαλούσαν»

Σιμωνίδης ο Κείος


Εισαγωγή

Η δημιουργία «λεκτικών τοπίων», στη βάση της οπτικής ποίησης, αποτελεί τον άξονα της πτυχιακής εργασίας, η οποία αναπτύσσεται σε τρία επίπεδα στον χώρο, στα παράθυρα, στις φωτοτράπεζες και στο «το ψωμί». Ως πρώτη ύλη αξιοποιούνται κείμενα ποιητών, στιχουργών και προσωπικής γραφής που μετουσιώνονται σε εικόνα, μέσα από ψηφιακές συνθέσεις.

Με εστίαση στον διακαλλιτεχνικό χαρακτήρα  της οπτικής ποίησης, προτείνεται μια διαφορετική  ανάγνωση της εικόνας και του κειμένου. Τα κείμενα των δημιουργών, ως «λεκτικές ψηφίδες», μετασχηματίζονται σε γλωσσικό τοπίο.

Δευτέρα 20 Ιουνίου 2022

Πτυχιακή εργασία -μεταβατική πρόταση- Ιουν.2022- Δεληγιάννη Ραφαέλα





 Εισαγωγή

 Η πτυχιακή εργασία με τίτλο μεταβατική πρόταση συναντά τους χαρακτήρες του Luigi Pirandello στα Έξι πρόσωπα αναζητούν συγγραφέα, εκείνους του Samuel Beckett στο Περιμένοντας τον Γκοντό και συνάπτει συνομιλίες στα πλαίσια μιας εικαστικής εγκατάστασης. Το πρώτο μέρος διακρίνεται από μια σειρά αντικειμένων, readymade και ζωγραφικών-ψηφιακών τυπωμάτων με κοινό παρονομαστή την κειμενική προέκταση, τη χρήση του λόγου. Το δεύτερο μέρος συνιστά μια ηχητική ιστορία που εξάγεται μέσω εικόνων που προκύπτουν από τους θεματικούς άξονες των παραπάνω θεατρικών έργων.

Σάββατο 18 Ιουνίου 2022

MATTER_OF_THE_MATTER] .ΓΕΩΡΓΙΑ_ΜΑΝΤΑΛΙΑ. 21, 22&23_ΙΟΥΝΙΟΥ_2022. ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

 



00_ΣΥΝΟΨΗ

Η πρόταση, πραγματεύεται σε πρώτο στάδιο την φαινομενική σχέση των μορφών με το χώρο. Ως προέκταση μελετάται η σύσταση τους. Όλα τα στοιχεία γύρω μας αποτελούνται από ύλη. Μέσω διάφορων μεταβολών της ύλης, η υπόσταση των μορφών αλλάζει ακολουθώντας μία επαναλαμβανόμενη διαδικασία.  Η επανάληψη γίνεται αντιληπτή μέσω του εσωτερικού της ρυθμού ως σύνθεση, αποσύνθεση, επανασύνθεση και αντίστροφα. Σχηματίζονται έτσι διαφοροποιημένες εκδοχές μορφών με κοινή αφετηρία. Αυτές συγκροτούνται μέσω μίας εγκατάστασης η οποία περιλαμβάνει μια γλυπτική σύνθεση και μία βιντεοπροβολή. Με αφετηρία την υλικότητα, του εδώ και τώρα, του χώρου και των κατασκευών που συνδιαλέγονται με αυτόν και στη συνέχεια, με την βιντεοπροβολή,  προσεγγίζεται ένα αποϋλοποιημένο ομοιωματικό περιβάλλον. Στόχος είναι να παρατηρηθεί ο μετασχηματισμός της υλικότητας του χώρου  σε διάφορα στάδια μέχρι την πλήρη μεταβολή της. Σε τελικό στάδιο, με την ψηφιακότητα, οδηγούμαστε στην αποϋλοποίηση όπου εκεί παρατηρείται η μεταβαλλόμενη σχέση αναλογικού-ψηφιακού ως μετατροπή (κατάργηση) της ύλης του χώρου.

Τετάρτη 4 Μαΐου 2022

Κεφάλαιο δέκατο τέταρτο-συνέχεια....της Χριστίνας Κοντούλη

 Κεφάλαιο δέκατο τέταρτο-συνέχεια....


"Όταν διηγούνταν του ήταν εύκολη η δημιουργία από το μηδέν, μα στη ζωή δεν είχε ιδέα πως να κάνει το λεμόνι πέτρα κι ούτε ήταν σίγουρος πως η φόδρα θα έλαμπε το ίδιο με το μετάξι, κι αν το έκανε, θα ήταν τάχα καλό;" 

της Χριστίνας Κοντούλη

Παρασκευή 29 Απριλίου 2022

...της Χριστίνας Κοντούλη

 Τι είναι τέχνη; Ποια ταξίδια μπορεί να μας προσφέρει η ερώτηση αυτή; Κάθε πότε διεκδικεί από εμάς, από πριν, από μετά μας, την απάντησή της; Ας σκεφτούμε τον ορισμό της ως την εικόνα μια παραλίας, κι ας τρέξουμε, ας παίξουμε κι ας εξερευνήσουμε , αφήνοντας την φαντασία μας να κάνει το σκουπίδι αστρόπλοιο και τη μορφοποίηση , συνέντευξή μας, αναίρεση, σκοπό και καταφύγιο μιας άψογα ατελούς φύσης.

της Χριστίνας Κοντούλη

Κυριακή 24 Απριλίου 2022

  Η συνέχεια του κεφαλαίου 13 και το τέλος του.

 Οι πρωινές σκέψεις άλλοτε περιορίζονται σε ένα μυρωδάτο πρωινό κι άλλοτε σε μια αλληλουχία σκέψεων όπου η μια οδηγεί την άλλη, σκουντουφλώντας στο αρχέγονο ερώτημα, "τι συμβαίνει;" Κι ύστερα χάνεται στο πρώτο κρακ της φρυγανιάς...

της Χριστίνας Κοντούλη


Ένα θολό πλάνο της κάμερας σε μια εποχή που ακόμη δεν είχε φτάσει, κακά μπάσα και πουαντιγιστική εικόνα, υπερβολές στα κοστούμια και σκηνοθετημένα βλέμματα, λάθος γλώσσες σε λάθος χείλια, παραδώσεις που έσπαζαν και μια λαμπύριζέ τσάκιση, που γύριζε την σελίδα…; Ίσως πάλι να ήταν και μια θολή ανάμνηση, μια φωνή που πέταγε μέσα στο φάσμα του χρόνου με την ταχύτητα του φωτός και καθιστούσε το αντικείμενο ακίνητο, ακλόνητο κι αγέραστο σύμφωνα με την γωνία που στέκονταν ο παρατηρητής ή σύμφωνα με εκείνη που στέκονταν η σκέψη του. Η αντίληψη, θα μπορούσε να είναι κι ο πρώτος αντιρατσιστικός κανόνας, όποιος την έχει ξέρει πως υπάρχουν κι άλλες ακριβώς απέναντι, ξέρει πως δεν είναι ο μόνος και δεν μπορεί παρά να δεχτεί πως είναι ένας από τους πολλούς, καθώς βαδίζει μέσα στην προσωπική του αγωνία αναγάγωντας εκείνη των ξένων σαν πιθανή λύση στη δική του εξίσωση.

-Άτιμε Καββαδία, συλλογίστηκε καθώς ο μπούσουλας και το καράβι παραπέαν ανάμεσα στις πορείες σηκώνοντας μπαϊράκι ταυτόχρονα, έτσι που να ξορκίζουν τον δρόμο αφήνοντας στην τρέλα του, εκείνον που ξεστόμιζε την ερώτηση και θαρρούσε πως είχε τη δύναμη να χαράξει τον χάρτη.  Όχι, όχι δεν ήταν όνειρο τα γέλια της, η υπόσταση που μας όριζε και μας γεννούσε, η τύχη που είχε φερθεί καλά στη σύσταση της της ενσάρκωσης κι οι πενιχρές φιλοσοφίες που κατέρρεαν και ξαναχτίζονταν μπροστά της. Μπροστά σε τι; Σε ένα πλάσμα όπως όλα τα άλλα, σε μια τυχαία συνάρτηση που έμοιαζε να ορίζει το σύμπαν.

Οι δικοί του , καλοδέχτηκαν την Νηνεμία κι ο άνεμος κόπασε για λίγο στα ανατολικά. Όπως είχε προβλέψει, η αιτία ήταν ένα ψέμα μα άξιζε τον κόπο εκείνο το πρωινό κατάστρωμα, η βόλτα στην παραλία όπως και το ταπεινό άγγιγμα του σεντονιού πάνω στο πρόσωπο. Σαν να μην είχε περάσει μια μέρα , μόνο που έβλεπε τώρα στον καθρέφτη ένα καινούργιο στοιχείο. Ανήσυχο, γεμάτο απορίες  και σκαμπανεβάσματα, απομακρυσμένο από την πρώτη νιότη, ένα στοιχείο που έδινε μια τάση ασυνάρτητου χορού στο φρύδι του και μια μικρή ρυτίδα στο μάγουλό του, που σκιαγραφούσε τον χώρο. Μα ο χρόνος, παγωμένος σε ένα διαγαλξιακό ταξίδι,  στεγνός από άνεμο, αφαιρούσε από την εξίσωση τον ίδιο αριθμό που είχε προσθέσει, φέροντας ξανά το παιδικό είδωλο στην αντανάκλαση  οραματιζόμενος μονάχα μια υγρή εφηβεία και μια έξαψη που ξεπερνούσε ατάραχη ,τις φοβίες των άλλων ανθρώπων. Το ζενίθ της δόξας του απρόσκλητου, του παλιού, ορίζονταν με τις φλέβες του ήλιου. Εκεί που ο Νείλος, μυστηριώδης κι απροσάρμοστα πραγματικός, διηγούνταν τις λεπτομέρειες, προσθέτοντας ό,τι έλειπε, με το αλάτι. Κι ήταν παράξενο τούτη τη φορά οι αφηγήσεις της μέρα, οι εντροπίες του μεσημεριού να ξεπερνούν κατά πολύ εκείνες της ονειρικής νύχτας , που έμοιαζε  τώρα με κουρασμένο δημόσιο υπάλληλο που είχε έρθει η ώρα της σύνταξής του.

-«Εμείς τη νύχτα κοιμόμαστε, τη μέρα φτιάχνουμε έργα…»* ψιθύρισε λίγο πριν τον πάρει ο ύπνος στον καναπέ του σαλονιού, ξεχνώντας εκείνη την παράφραση με την εναλλαγή της ώρας, που έκανε στα μικράτα του.  Η Σωτηρία τράβηξε το σάλι του καναπέ μέχρι τους ώμους του κι αφήνοντάς τον στο μεταίχμιο της αναπόλησης πήρε το βιβλίο από τα χέρια του και ρίχνοντας γύρω μια ματιά, κάθισε στην πολυθρόνα απλώνοντας τα πόδια της προς το μέρος του. Ύστερα από λίγο κοιμήθηκε κι εκείνη. Στα όνειρά της οι ψαράδες του ποταμού τραγουδούσαν σε υπέροχες άριες το ταξίδι καθώς πελώρια γυαλιστερά ψάρια έβγαιναν από τα κύματα σαν πουλιά και κούρνιαζαν ανάμεσα στα απομεινάρια αρχαίων ναών και μελλοντικών ήλιων που ακόμη δεν είχαν γεννηθεί για να ανατείλουν το βράδυ τους. Τα τείχη της Αρράντης χαμήλωναν αφήνοντας μονάχα τους μενεξέδες να φυτρώνουν στην άμμο, καθώς γύρω τους υψώνονταν οι Αλεξανδρινοί ήρωες που κάποτε ,κοιμόταν σαν όλους τους άλλους κι όλους τους επόμενους…. Ίσως να ροχάλιζαν σε πρίμο σεκόντο, ίσως να σφύριζαν απαλά με την ακολουθία του φλοίσβου , ίσως να έξυναν τη μύτη τους και να αλλάζαν κάθε τόσο πλευρό , ίσως και να μην κινήθηκαν καθόλου, όμοιοι με αγάλματα του παρελθόντος να άφησαν το μέλλον τους, να καλπάσει μέσα στο όνειρο, ορίζοντας με κόκκινες κλωστές τα επίπεδα της φυσικής ακολουθίας. Ίσως πάλι να έγιναν ξανά παιδιά και να έπαιξαν αμέριμνα με την άμμο, επιτρέποντάς  της να τρέξει στα γόνατα και να λασπώσει στα χέρια καθώς εκείνοι ενήλικες πια προσπερνούσαν χαμογελώντας, το παράδοξο. Το όνειρο έρεε ανάμεσα στα δάχτυλα, συνοψίζονταν κι αφιερώνονταν  στην επιθυμία, χτίζοντας το νέο σινικό εκεί που θα κατέρρεαν γερές πέτρες αιώνων, αφομοιώνοντας την πραγματικότητα ως άλλη επιδρομή, ως λαίλαπα κι ως νέα γη κι αρχέγονη κουλτούρα.

*Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι

 

 

Η πραγματικότητα ταυτίζονταν με την συνοχή, την αλληλουχία ή μήπως τελικά με ένα παζλ αμφίρροπων ισορροπιών όπου η επιλογή ήταν μονόδρομος κι ο έρωτας ως καθρέφτης των ταλαντεύσεων η μόνη σύνδεση με την αντίληψη κι εν τέλη την ανέλπιστη ισορροπία; Ήταν ο έρωτας η θέση που ορίζει την ταχύτητα της χρονική διαδρομής άρα και τη λύση της εξίσωσης ή έστω την πορεία; Ή μήπως μια τυχαία συνιστώσα που δημιουργούσε το νέο πρόβλημα ; Ερώτηση ή απάντηση  και γιατί όχι και τα δυο; Πάντα ανάλογα , οπωσδήποτε σχετικά, Ωστόσο ήταν σίγουρα αστείο, η ανυπαρξία της τέλειας εξίσωσης κι όμως η μόνη στιγμή τελειότητας μας, είναι εκείνη που είμαστε πιο ατελείς από ποτέ, η στιγμή που είμαστε ερωτευμένοι, η στιγμή που είμαστε τέλειοι…. Χημικές ενώσεις, απελευθερώσεις και επεξεργασίες, επανεκκίνηση. Κι ένα βαρύγδουπο «γνώθι σαυτόν» που άρχιζε πια να μοιάζει με γνέθω εαυτόν…καθώς νομίζοντας πως γνωρίζουμε ξεκινούσαμε να πλέκουμε εκείνο που τελικά πιστεύαμε πως είμασταν, μια αυτοεκπληρώμενη προφητεία έκλεβε τα φώτα της γέννησής μας κι άκουγε το τραγουδάκι των γενέθλιων της διακόπτοντας την πιθανότητα στη μέση. Η απάτη της αυτογνωσίας, ήταν κι εκείνη μια εκδοχή ή μια τυποποιημένη κατεύθυνση που χρόνια τώρα οριοθετούσε την εξελικτική πορεία; Πόσες φορές συνεχίζαμε να επαναλαμβάνουμε ή να διατηρούμε μια κατάσταση απλά και μόνο επειδή υπήρξε αρχικά ή επειδή συγκρατούσαμε την θεωρία της επιβεβαίωσης εαυτού; Θέλαμε απλά να έχουμε δίκαιο; Ακόμη κι αν γινόμασταν άδικοι απέναντί σε εμάς τους ίδιους; Η ανακαλούσαμε τάχα μια τυχαία αυθεντία που κατάφερε να τσαλακώσει ή να εξυψώσει το εγώ μας τόσο ώστε να θέσει εκ νέου τις ταλαντευόμενες βάσεις μας; Μήπως εν τέλη το σύστημα ήταν γερά θεμέλια ναι, πάνω σε ευπροσάρμοστες βάσεις δε; Το μυστικό βρίσκονταν άραγε στην διατήρηση μιας ανοιχτής πόρτας και όχι μιας σταθερής πορείας; Μπορεί ποτέ η πορεία να διατηρηθεί σταθερή τη στιγμή που ο κόσμος παραμένει εύπλαστος κι αν ναι, , τι χάνεις προσπερνώντας τις γωνίες; Με την παραδοχή της άγνοιας διατηρούμε την πιθανότητα της γνώσης; Με την αποδοχή του μετέωρου ισορροπούμε στον ανισόρροπο κόσμο; Κάπου ο Σωκράτης έκλεινε το μάτι μασουλώντας χουρμάδες στον ήλιο καθώς ένας νέος πλανήτης αποκτούσε την πρώτη του μορφή μέσω της επανάστασης. Ο κολυμβητής βγήκε στη στεριά κι έχτισε την κοινωνία. Η κοινωνία λάτρεψε ετεροχρονισμένα τον κολυμβητή και φορώντας του το στέμμα του ανόητου πορεύτηκε αυτοφυής κι ανόητη γιορτάζοντας μέσα στο τσόφλι την πνευματική της προέλευση που απομάκρυνε τον φόβο του τέλους. Όμως το λάθος στον κώδικα δεν βρίσκονταν εκεί , όχι, όχι, το λάθος ήταν η αποκοπή από την ανακυκλωτική πορεία της φύσης  κι η αναγωγή της ανθρώπινης στασιμότητας σε κέντρο του σύμπαντος και εξελικτική πορεία. Αν ο κόσμος άλλαζε συνεχώς τότε πως ήταν δυνατή η στάση σε μια γενική αλήθεια; Θα μπορούσε εκείνος ο μικροοργανισμός που βγήκε από το νερό πριν εκατομμύρια χρόνια να μας είχε νικήσει με μια απλή κίνηση, η ανθρώπινη ευφυία ανταγωνίζονταν υπογείως την επαναστατικότητα μιας αμοιβάδας , αγνοώντας μια εκπληκτική κίνηση μάτ πάνω στο στρόγγυλο ταμπλό; Είχαμε είδη νικηθεί όταν σταματήσαμε να εξελισσόμαστε; Κι αν ναι, τότε αυτά τα λίγα λεπτά ύπαρξής μας στον κόσμο, δεν ήταν παρά ο απόηχος ενός κακού αστείου που κανένας δεν γέλασε. Είχαμε γίνει παρελθόν τη στιγμή που εγκατασταθήκαμε στην υπόνοια του μέλλοντος;

Οι αναστάσιμες καμπάνες περιορίστηκαν σε μια προσδοκία, μια ανάγκη που βασίστηκε στον βίαιο σχισμό των ματιών μας από την εικόνα, στον βίαιο σχισμό των αυτιών μας από τον ήχο, στην βίαιη αποκοπή μας από την απάντηση, αφήνοντάς μας με μια ερώτηση μετέωρη, μια παρουσίαση δίχως κοινό που τελικά ανακυκλώναμε τις λέξεις στον εαυτό μας.  Προσδοκούσαμε την επιστροφή, την απάντηση που θα έκανε τον μονόλογο , διάλογο, την παγωμένη ηρεμία γλυκιά φασαρία. Μα περιοριζόμασταν στην εικόνα, σε ένα σύνολο αναμνήσεων που θα έπαιζαν σε ένα τοπικό θερινό σινεμά, μια φορά στις 8 και μια στις 10 κι εσύ με ένα εισιτήριο, αν περίμενες λίγο, θα έβλεπες το έργο ξανά, ελπίζοντας να απολαύσεις μαζί με τα γλυκά και τα pop corn  σου και την αίσθηση, αδιαφορώντας για την μοναδικότητα, αχ τι ωραία που θα ήταν ακόμη και μια φθηνή κόπια! Δεν αναρωτηθήκαμε ποτέ για το ταξίδι κι ούτε μπορέσαμε να σκεφτούμε αυτή τη λέξη δίπλα στο θάνατο, έρχονταν άσχημος, θλιβερός, σκληρός δάσκαλος τσίριζε στα μεγάφωνα, «εδώ που είσαι ήμουνα κι εδώ που είμαι θα’ρθεις» κι έτσι πάτησες παύση. Το ταξίδι περιορίστηκε σε συγκράματα ιδεαλιστών αλκοολικών και βασανισμένων σωμάτων. Το ταξίδι τελείωνε για την ανθρωπότητα κι έτσι τέλειωσε η ανθρωπότητα μαζί του. Κι εκεί νέοι κόσμοι δημιουργήθηκαν σε περιορισμένους κρεάτινους δρόμους. Το σώμα σταμάτησε, το πνεύμα άνθισε. Η ζυγαριά έγειρε κάνοντας κρότο.

Ο Χριστόφορος άνοιξε τα μάτια του και μύρισε τις πασχαλιές  δίχως να τις αγγίξει με την μύτη. Η άτιμη θνητότητα παραμόνευε διαταράσσοντας τις σκέψεις του στις ώρες της υποτιθέμενης ηρεμίας. Η ανάσταση σωμάτων έμοιαζε πάντα παράξενη, κρατούσε όμως την ανάσταση των σκέψεων και σε εκείνη είχε εναποθέσει όλες του τις ελπίδες. Μικρές αναλαμπές διαττόντων αστέρων που έπεφταν γρήγορα μέσα στη σιωπή κρατώντας μας για λίγο συντροφιά, λάμποντας μαζί με την ανθρωπότητα και χαμηλώνοντας μαζί της. Τι όμορφα παράξενο να μοιάζουμε τόσο με τα αστέρια, κι ίσως αδιάφορα και λυπητερά ρομαντικό μέσα στο πέρασμα του χρόνου να μην έχουμε καταφέρει να ζήσουμε όσο ζει ένας ήλιος..

-.. φτιαγμένοι από αστερόσκονη κι όμως ποτέ δε γίναμε πλανήτες…. Συλλογίστηκε χαμογελαστά και γύρισε πλευρό. Λαμπεροί διάδρομοι σκόνης εκτελώνιζαν σωματίδια και νεκρά κύτταρα αφήνοντας πίσω μια αίσθηση δυνατού θορύβου που χάνονταν σιωπηλός στην αιωνιότητα. Καμιά φορά τα μάτια άκουγαν καλύτερα και τα αυτιά έβλεπαν πιο μακριά, τα λόγια ένιωθαν περισσότερο και το σώμα μιλούσε με άγνωστους διφθόγγους….

Η μέρα προβλέπονταν ηλιόλουστη, ανέφελη και ανώφελη , ζεστή, παραδεισένια.. Γεμάτη εαυτούς που νόμιζαν πως ήξεραν τα πρόσωπά τους και πρόσωπα που γνώριζαν την τέχνη του μακιγιάζ κι ως καμουφλάζ χρησιμοποιούσαν τις ολοκαίνουργιες μέρες των νέοσυσταθέντων  γενέθλιων τους  για να μαγέψουν ένα κοινό που θα ζούσε μόνο για απόψε. Οι μικροσκοπικές κι ασήμαντες μέρες μας είχαν την τάση να μοιάζουν αιώνες ατέλειωτοι, έτσι που να αντιλαμβανόμαστε την πρόσκαιρη συμβολή μας στο ευρύτερο “ψηφιδωτό” μονάχα από παλιά φιλμ και εικόνες που διατηρούνταν στο άσπρο-μαύρο. Το χρώμα άλλωστε είχε τη συνήθεια να ξεφτίζει γρήγορα, αλλά στην ώρα της ακμής του, ήταν πάντοτε έντονο.




https://bluerabbit26.blogspot.com/2022/

Κυριακή 10 Απριλίου 2022

Επόμενο κεφάλαιο. Οι φίλοι μας βρίσκονται πια στην Αλεξάνδρεια. Της Χριστίνα Κοντούλη

 Επόμενο κεφάλαιο. Οι φίλοι μας βρίσκονται πια στην Αλεξάνδρεια. Ο Χριστόφορος  πρόκειται να επισκεφτεί το πατρικό του σπίτι καθώς το όνειρο ανασυντίθεται και αναπλάθετε. Δεν πειράζει αν δεν καταλαμβάνεται ή αν δυσκολεύστε με την ροή, άλλωστε οι μισές ιστορίες, η μισή αλήθεια δηλαδή, δημιουργεί την υπόλοιπη μέσα μας. Το νερό πάντα ρέει με τον τρόπο του μα και με εκείνον που νομίσαμε ήδη.......


Κεφάλαιο δέκατο τρίτο

Πέμπτη 7 Απριλίου 2022

Η εικαστικός περφόρμερ Χαρά Κολαΐτη , θα παρουσιάσει το έργο της, την Τρίτη 12-04-2022, στις 11:00 στα πλαίσια του κύκλου διαλέξεων του 3ικαστικού 3ργαστηρίου

 






Στα πλαίσια του κύκλου διαλέξεων  του 3ικαστικού 3ργαστηρίου του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών, η εικαστικός περφόρμερ    Χαρά Κολαΐτη, θα παρουσιάσει το έργο της, την Τρίτη 12-04-2022, στις 11:00 σε ανοιχτό κάλεσμα για το κοινό δια ζώσης και εξ αποστάσεως .

Σάββατο 2 Απριλίου 2022

 


Στα πλαίσια του κύκλου διαλέξεων  του 3ικαστικού 3ργαστηρίου του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών, η εικαστικός   Θεανώ Γιαννέζη , θα παρουσιάσει το έργο της, την Τρίτη 05-04-2022, στις 11:00 σε ανοιχτό κάλεσμα για το κοινό.

Η παρουσίαση θα γίνει  διαδικτυακά στην εικονική αίθουσα 3 του ΤΕΕΤ Σχολή καλών τεχνών Φλώρινας ΠΔΜ και δια ζώσης στην αίθουσα Μέγας Αλέξανδρος του κεντρικού κτηρίου. Η διάλεξη είναι ανοιχτή στο κοινό στον σύνδεσμο  https://zoom.us/my/uowm.eetf3, Meeting ID: 680-447-7017.


Παρουσίαση Θεανώ Γιαννέζη:
Τίτλος: “Η ευθραυστότητα καταλαμβάνει το χώρο”
Ένα υλικό ευαίσθητο όπως το χαρτί, πώς μπορεί να διατηρήσει μια κυριαρχία στο χώρο; Είναι η απούσα κατάσταση στοιχείων και μορφών, η δύναμη που αντλείται από την ευθραυστότητα της ύλης; Μέσα από την παρουσίαση χαρτοκοπτικών έργων και τη διαδικασία υλοποίησή τους, η καλλιτέχνης θα αναλύσει το προσωπικό της ταξίδι εξερεύνησης και εμβάθυνσης στην έννοια του εύθραυστου σε πραγματικο και φαντασιακό πλαίσιο.
Βιογραφικό:
Η Θεανώ Γιαννέζη είναι εικαστικός, γεννημένη στη Θεσσαλονίκη το 1991. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της στο τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολή Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης το 2016, παρουσίασε τις πρώτες τις επαγγελματικές δουλειές στη Γκαλερί Ζίνα Αθανασσιάδου, στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και στο ίδρυμα Glo’Art του Βελγίου. Το 2019 κέρδισε την υποτρoφία Darmasiswa για σπουδές στην τέχνη και τον πολιτισμό της Ινδονησίας και αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο ISI της Γιογκιακάρτας. Ακολούθησαν εκθέσεις στη National Gallery της Τζακάρτας, στο πολιτιστικό κέντρο Taman Budaya, καλλιτεχνική φιλοξενία στο θέατρο Paper Moon Puppet και ατομική έκθεση στο στούντιο Krack. Το 2021 γύρισε στην Ελλάδα και συνεχίζει να έχει ενεργή παρουσία και διάδραση σε εκθέσεις, σε γκαλερί και πολιτιστικά ινστιτούτα στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Καλλιτεχνικό σημείωμα:
Το σύνολο της δουλειάς της επικεντρώνεται στην τρισδιάστατη απεικόνιση ζωγραφικών μορφών μέσω χαρτοκοπτικών εγκαταστάσεων όπου διερευνάται η σχέση του ανθρώπου με το φυσικό και εσωτερικό του περιβάλλον. H έννοια του ανθρώπου στο σύνολο των έργων έχει κυρίαρχο ρόλο, με μια πρόθεση εξιδανίκευσής που σχετίζεται άμεσα με την αρμονική του συνύπαρξη με τη φύση.

έμπνευση από φωτογράφους, εικαστικούς, σχεδιαστές μόδας και μουσικούς συνθέτες : Laura Makabresku , Rogan Brown , Iris Van Herpenjohann johannsson , Roberto Musci , Rully ShabaraΤάσος Μισούρας

Δευτέρα 28 Μαρτίου 2022

Ο εικαστικός Κωστής Σταφυλάκης , θα παρουσιάσει το έργο του, την Τρίτη 29-03-2022, στις 11:00

 


Στα πλαίσια του κύκλου διαλέξεων  του 3ικαστικού 3ργαστηρίου του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών, ο εικαστικός  Κωστής Σταφυλάκης , θα παρουσιάσει το έργο του, την Τρίτη 29-03-2022, στις 11:00 σε ανοιχτό κάλεσμα για το κοινό.

 

Η παρουσίαση θα γίνει  διαδικτυακά στην εικονική αίθουσα 3 του ΤΕΕΤ Σχολή καλών τεχνών Φλώρινας ΠΔΜ και δια ζώσης στην αίθουσα Μέγας Αλέξανδρος του κεντρικού κτηρίου. Η διάλεξη είναι ανοιχτή στο κοινό στον σύνδεσμο  https://zoom.us/my/uowm.eetf3, Meeting ID: 680-447-7017.

Πέμπτη 24 Μαρτίου 2022

 Κεφάλαιο δωδέκατο, δεύτερη πράξη... κάθε αρχή και δύσκολη. Μια σκέψη πάνω στην αρχή του επόμενου κεφαλαίου, τα γεγονότα σιωπούν για λίγο , οι σκέψεις συναντιόνται μες την σιωπή και οι θνητοί αναρωτιόνται πως θα μπορούσαν να συντηρήσουν την αθανασία της νιότης.

της Χριστίνας Κοντούλη




Κεφάλαιο δωδέκατο

 

Πόσο περίεργο ήταν να είσαι άνθρωπος…. Ένας μη έγκυρος κωδικός που σε πείσμα των νόμων απορροφώνταν από το σύστημα θαρρώντας πως αφομοιώνονταν, την στιγμή που εκείνος αφομοίωνέ τα πάντα. Εκείνος που θαρρούσε πως όλα τα όριζε την στιγμή που το άγνωστο όριζε εκείνον κι ο supervisor  καπνίζοντας το πούρο του ή ακούγοντας προσεχτικά κρατώντας ένα ποτήρι σφράγιζε κι έσχιζε δουλειές χρόνων, δρόμους και σχέδια αιώνων αφήνοντάς σε το ίδιο αβοήθητο, μικρό και τιποτένιο όσο  οι δικοί σου υφιστάμενοι., χαρίζοντάς σου παράλληλα τη δύναμη της καταστροφής και της αρχειοθέτησης όταν εσύ το μόνο που ήθελες ήταν σταυρόλεξα με δύσκολες λέξεις και διακοπές. Κι έτσι κατέβαινες για πρώτη φορά στην «εργατική τάξη» κι ασπαζόσουν το χάος ή τον κουμμουνισμό, τον χριστιανισμό ή την μοίρα, τον εαυτό σου ή τον δίπλα σου δίχως ποτέ να καταλάβεις ή να καταφέρεις να ζήσεις χωρίς την ευθηνή, του κόσμου που ναυάγησε κάποτε. Να ζήσεις. Κι εκεί επιλέχτηκε το άψογο κουμπί. Ο φόβος του θανάτου κι η αναγνώριση της θνητότητας. Ένα κουμπί στραμμένο προς τα εκεί που δεν ήξερες πως στρίβει για να σε προστατέψει  από μια συνειδητοποίηση που θα σε έκανε μη παραγωγικό ή μια που θα σε έκανε επαναστάτη. Χρόνια τώρα , οι καλλιτέχνες μιλούσαν , τραγουδούσαν για το κουμπί μα το μόνο που μπορούσες να ακούσεις, ευτυχισμένε, ζηλευτέ εαυτέ και φίλε ήταν η στροφή της στρόφιγγάς. Κι έκανες τα κρακ της, ζωή, έρωτα, καλοσύνη, βρίσκοντας χίλιους τρόπους να αποφεύγεις τον ήχο, κάποτε τον υιοθέτησες κιώλας κι είπες εγώ, ΕΓΩ τον ορίζω κι από μένα προέρχεται, για να τον εξηγήσεις. Τον έκανες παιδιά, τραγούδια, πρόσωπα, λέξεις κι εικόνες για να τον ξορκίσεις, συμφιλιώθηκες μα είχες πάντα πίσω την ουρά , πρόσεχες και την σκιά σου στα κλεφτά κι έτρωγες το μήλο αφήνοντας να τρέξουν τα ζουμιά, να πλημμυρίσει αυτό που λέμε στόμα. Κι ύστερα σκέφτηκες πόσες φορές του είχες σφίξει το χέρι, πόσες φορές τον συνάντησες και τον νίκησες με την αθανασία που χάραζες στον αέρα, την πιο μετέωρη οικοδομή, μια ασταθή αρχιτεκτονική πατέντα που παλάντζαρε, γκρεμίζονταν και ξαναχτιζόταν από το τίποτα. Πόσες φορές τον γκρέμισες από τον θρόνο με το γέλιο σου και πόσες τον χαιρέτησες τον ακούμπησες σα μόνη λύση κι ύστερα  άναψες το φως κι έκανες την συμφωνία. Του πρόσφερες την αθανασία σου κι εκείνος σου έδωσε έναν μικρό γυμνό και φτερωτό θεό στα χέρια, για αντάλλαγμα και σου ‘πε να τον μεγαλώσεις, να τον ταΐσεις να τον διδάξεις κι ύστερα να τον αφήσεις για να πετάξεις με τα φτερά του. Κι εσύ συμφώνησες. Κι ήταν η πρώτη φορά που έβλεπες τον κόσμο από ψηλά και δε φοβόσουν το ύψος γιατί δεν υπήρχε πια πέσιμο, δε φοβόσουν τον θάνατο, το άγνωστο, το παράξενο, την ένταση και την ηρεμία γιατί εκείνος τα είχε πάρει όλα από εσένα για σένα, γιατί εκείνος σήκωνε τα βάρη, του κόσμου κι αλάφρωνε το βράδυ τις πλάτες σου, σε πήγαινε διακοπές και αν το παραδεχόσουν θα έλεγες πως δε χρειάστηκες ποτέ σταυρόλεξα να περάσεις την ώρα σου. Θα έλεγες πως τα ήξερες όλα και δεν σε πείραζε που δεν ήξερες τίποτα. Ο ΕΡΩΤΑΣ, εκείνος που έκανε την ύπαρξή μας την αβάσταχτη να είναι εντάξει και να αξίζει τους επίγειους πόνους της. Εκείνος που μας έκανε όμορφους στον καθρέφτη, έξυπνους στις διαλέξεις , επιδέξιους κι ευχάριστους, εκείνος που μας έδινε ταυτότητα, φωνή και προσωπικότητα, εκείνος που άδειαζε το μυαλό μας και μας έκανε ανόητες μηχανές, εκείνος που έδιωχνε το φόβο του θανάτου. Κι από το τίποτα του μακρόκοσμου γινόμασταν το κέντρο του σύμπαντος και βασιλείς στον μικρόκοσμο του μυαλού μας. Ένα ανθισμένο παρτέρι δίπλα στο σκουπιδοτενεκέ κι εσύ να μυρίζεις την άνοιξη, να βλέπεις μόνο εκείνο. Να ανθίζεις μέσα στο χιόνι και να ψηλώνεις δημιουργώντας ουρανούς εκεί που χαμηλώνουν τα σύμπαντα. Ένα υπέροχο παράδοξο που ξεδιψούσε με αλάτι κι ανέπνεε στη άπνοια, που είχε φωνή τη στιγμή που κανείς δεν πρόσεχε κι όλοι κουβέντιαζαν τα μεγάλα και τα ατέλειωτα ενώ εσύ ένιωθες να τα ζεις. Αλήθεια, σοφούς ή ανόητους, τι μας κάνει ο έρωτας αν όχι απλά ζωντανούς αειθαλείς και πρωτοπόρους;

Κι η απουσία του;

Ας μην πούμε άλλες βαρύγδουπες λέξεις, απλώς δοκιμάστε το φαγητό σας δίχως το αλάτι κι ύστερα σας προκαλώ να μου μηνήσετε κακό για την αρμύρα, να πιστέψετε πως μπορείτε δίχως αυτή κι έπειτα να ζήσετε έναν ανάλατο βίο.. Τι θα έχει η γλώσσα να θυμάται και τι η μνήμη να ανακαλεί; Πως θα ξεχωρίσουν οι μέρες και πως οι ώρες θα συνεχίζονται;



https://bluerabbit26.blogspot.com/2022/03/blog-post_23.html

Δευτέρα 21 Μαρτίου 2022

 Απόσπασμα από  το μυθιστόρημα πάνω στο οποίο δουλεύω. Πράξη δεύτερη, κεφάλαιο ενδέκατο.  Ο Χριστόφορος, η Σωτηρία και ο κύριος Φωτεινός βρίσκονται πια στην Αφρική, αναζητώντας έναν τρόπο να φτάσουν στην Αλεξάνδρεια., κάνοντας παρόλα αυτά μια μικρή στάση.  Ας τους ακολουθήσουμε εκεί που συνορεύει το όνειρο με την πραγματικότητα, η φαντασία με τον ρεαλισμό κι εμείς με εσάς και με' όλους...



Χριστίνα Κοντούλη.




Κεφάλαιο ενδέκατο

 

Οι ώρες στο καράβι πέρασαν γρήγορα. Ο κόκκινος ήλιος του αφρικάνικου πρωινού χρωστούσε στους ναύτες και τους επιβάτες των πλοίων τα σπαρταριστά ναύλα τους.  Δέχονταν μονάχα ενέχυρα, ενέχυρα ψευδαισθήσεων, φιλοσοφικών πεποιθήσεων και παραθέματα ανόητων Δον Κιχότιδων , ταξιδιωτών ανάμεσα σε θάλασσα και ξέρα. Η δίψα βρίσκονταν μονόδρομος….

Όταν έφτασε το καράβι ήταν κιόλας, σούρουπο… Η Σωτηρία με το γαλάζιο παλτό της στέκονταν στην πρύμνη σαν μοναδικό εκκρεμές που ταλαντεύονταν ανάμεσα στην ανάμνηση και στην εξόρυξη της πραγματοποιημένης διασταλτικότητας του χώρου καθώς ο Χριστόφορος σφίγγονταν στο παλτό του μη ξέροντας τι να προσμένει. Χωμένος στο ενδιάμεσο των αποχρώσεων της άμμου, καμωμένος από ζάχαρη και ζέστη περπατούσε με βήμα βαρύ και σκεφτικό καθώς ο κύριος Φωτεινός ακολουθούσε σε μια μικρή απόσταση, παρατηρώντας τα βήματά του. Τα φώτα της Αιγύπτου, νοσταλγικά, λασπωμένα και υγρά, φορούσαν όλα τα πρόσωπα, τις εκφάνσεις της πραγματικότητας και της πραγματοποίησης δημιουργώντας κίβδηλα κύμβαλα που αλαλάζοντα στον ρυθμό της ανάσας, αναζητούσαν μια ομαδοποίηση έτοιμη στη συμφωνία ως έτοιμο φρούτο. Τα αποκαμωμένα νεωτεριστικά κτήρια των φτωχών γειτονιών και τα στιβαρά απομεινάρια του χρόνου, σαν τεκμήρια της ύπαρξης συγχωνεύονταν με τα μοντέρνα αρχιτεκτονικά θηρία και τις λεπτεπίλεπτες εκφάνσεις των πλούσιων δρόμων καθώς η τέχνη συναντούσε με μάτια θολά την ατεχνία και κοιμόταν ευχαριστημένη μαζί της, πίσω από την έρημο. Στα γαλάζια μάρμαρα των τεκέδων με τα ζωγραφισμένα κλωνάρια  και τις ποικιλίες των τσαγιών, εκεί που όλα έμοιαζαν με τεράστια λουτρά, εκεί που φύτρωναν τα κλαριά του σφενδάμου, ποτισμένα με τζίντζερ, μυρωδικά και καυτερά γλυκά, οι φατρίες χαιρετιόνταν αναγνωρίζοντας τα σεμέν και τις ραφές στο ρούχο.  Καταρράχτες αλκοολούχων μύριζαν μαστίχα και κάρδαμο διατηρώντας διακριτικά τα φώτα και τα πατρόν εξεζητημένα και πολύχρωμα.  Τα πρόσωπα στέκονταν ακίνητα δυσδιάστατα κι αφηρημένα … Κι η μουσική…. Η μουσική γεννούσε αδιάκοπα προκαλώντας τον ξένο να ενσωματωθεί με τα ξωτικά και να χαλαρώσει την ταυτότητα που θα απαρνιόνταν.

 Ένας θηλυπρεπής νεαρός πέρασε διασχίζοντας απαλά την Νηνεμία και κουνώντας  ελαφρά τον αντίχειρα πίσω από τα καρβουνένια μάτια του, έγνεψε να τον ακολουθήσουν. Τα μάτια της Σωτηρίας απομνημόνευσαν τα βήματά του…. Ο σταθμός ήταν κατάμεστος.

-Δε θα μπορέσουμε να ταξιδέψουμε απόψε.

-Το περίμενα…. Απόψε, διανυκτερεύουμε στην πόλη. Είπε ο κύριος Φωτεινός ψαχουλεύοντας τις τσέπες του για ένα σπίρτο. Η Σωτηρία του πρόσφερε τον αναπτήρα της.

-Τότε… να τον ακολουθήσουμε.

-Θα θέλει να μας πάει στους τεκέδες. Έκανε αδιάφορα και γνωστικά ο Χριστόφορος.

- Έχεις να πας κάπου καλύτερα;

Ο κύριος Φωτεινός χαμογέλασε, καθώς ο Χριστόφορος υποκρινόταν.

-Όχι… έκανε αλλάζοντας ρώτα. Η Σωτηρία έγνεψε στην τυχαία ιχνηλάτηση.  Ο νεαρός ίσα που φαίνονταν πια. Ο κύριος Φωτεινός έγνεψε κι εκείνος κι ύστερα την ακολούθησε. Ο Χριστόφορος έσβησε το τσιγάρο του στο έδαφος και προχώρησε εκεί που κανείς Κρυιεζής δεν είχε πει πως έχει πάει….Τα ψεύτικα φώτα της πλατείας τους ακολούθησαν στο παλιό λιμάνι, χαμηλώνοντας όλο ένα και περισσότερο, αφήνοντας το φεγγάρι να χαράξει τον χώρο. Ο παράξενος νεαρός χαμογέλασε και χώθηκε σε ένα στενό. Η παρέα τον ακολούθησε. Μέσα σε λίγα λεπτά η ανατολή είχε είδη υφάνει το δώρο της κι ένα παράξενο δωμάτιο θα γίνονταν τόπος λατρείας….

Μια παλιά ταπετσαρία με ινδιάνικους ρούνους  και κρεμαστές κουρτίνες από ξύλο και ξευδοκαθρέφτη πρόβαλε μπροστά τους καθώς δυο μακριές κουρτίνες από κόκκινο βελούδο, έπεφταν βαριές πίσω από την σκηνή, διαχωρίζοντας σε βαλίτσα του μυστήριού τα backstage , αναπλάθοντας ένα θολό όνειρο του Ingres tτη στιγμή που αναιρούσαν το κεκτημένο.  Τα μικρά κυκλικά τραπέζια, ντυμένα από φθηνή τσόχα και στίξεις αστεριών , έμοιαζε να κατευθύνονται σιγά σιγά προς την σκηνή, τόσο κοντά που σε λίγο θα ανέβαιναν πάνω, ενώ οι λάμπες από ξύλο και χρωματιστό μετάξι άφηναν μύθους και θρύλους στο ταβάνι, δημιουργώντας μια αίσθηση ουρανού. Ο μυστηριώδης νεαρός με τα σκούρα μαλλιά και τον ψηλό λαιμό τους έγνεψε να καθίσουν σε ένα τραπέζι χαμογελώντας. Οι μεγάλες βλεφαρίδες του κάλυπταν εξαίσια δυο ολοστρόγγυλες καστανές ίριδες που γυάλιζαν τρυφερά και πονηρά συνάμα κάτω από τα φτιαχτά φώτα.. Η Σωτηρία πλησίασε πρώτη. Ύστερα ακολούθησε το υπόλοιπο πλήρωμα.  Ο Χριστόφορος τράβηξε την ξύλινη καρέκλα από τις ενώσεις της πλάτης της και βρέθηκε απρόθυμα απλωμένος στον περιορισμένο χώρο. Ο κύριος Φωτεινός κάθισε  κι εκείνος ανάβοντας την πίπα του.

Το μικρό διασκεδαστήριο ήταν κατάμεστο από ανάσες που θόλωναν τα τζάμια των σκονισμένων παραθύρων. Η Σωτηρία έγειρε το κορμί της προς το παλιό μπαρ. Εκεί, εκτείνονταν στο μέσο μιας μπλε κουρτίνας, από σκούρο ύφασμα και μικρά χρυσαφένια φεγγάρια μια άλλη , διαφορετική σκηνή. Μια γυναίκα έγνεψε. Τα μαλλιά της ήταν ολόμαυρα και φουσκωτά, στο μέτωπό της κρέμονταν ένα χρυσίζον φυλαχτό και τα στήθη της ασφυχτικά ζουπιγμένα πίσω από ένα πολυκαιρισμένο μπεζ κορσέ έδιναν την εντύπωση πως κλάπηκαν από κάποιον αρχαίο μπαξέ που μύριζε πορτογαλικά σαγκουίνια. Στους ώμους της ήταν ριγμένο ένα πράσινο σάλι με κεντημένα λουλούδια καλύπτοντας  ένα βαθύ, μοβ πουκάμισο.  Το δέρμα της ήταν σκούρο και στολισμένο με διάφορα κρεμαστά κοσμήματα, στα χέρια, στο λαιμό ήταν ολόκληρη μια έκθεση σκαλιστών δημιουργημάτων, εξέπνεε έναν αέρα ονειρικής ανατολής σαν εκείνη που κυνηγούσαν κάποτε οι ζωγράφοι δυσαρεστημένοι από την σεμνοτυφία και τον συντηρητισμό. Τα μάτια της ήταν μπλε, όμοια με την κουρτίνα…

Η γυναίκα ετοίμασε τον δίσκο και το αγόρι περπάτησε θριαμβευτικά κι ευλύγιστα στην πασαρέλα κάνοντας σλάλομ ανάμεσα στους θαμώνες. Ακόμη κι η Νανά θα ζήλευε την κίνηση του κορμιού του αφήνοντας τον Ζολά να αναζητά την επίγεια Αφροδίτη του σε κάτι πιο προχωρημένο, πιο… αρσενικό….σε ένα τρίτο φύλλο που δεν του είχε αποδοθεί η απαιτούμενη προσοχή. Ο νεαρός άφησε την ανώνυμη μποτίλια στο τραπέζι, χαμογέλασε κι ύστερα άφησε κάθε ποτήρι μπροστά στον νεοφερμένο. Μέσα στο πανχρωμικό μικρό καταγώγι η ζωή έμοιαζε πιο πραγματική, οι ανάσες κόβονταν με το μαχαίρι και τα μάτια υψώνονταν όλο ένα και πιο πιστά, τραβώντας τα χέρια προς τα πάνω, καθώς όριζαν την ύπαρξη διατηρώντας το δυναμικό μιας «εκκλησίας». Αυτή τη φορά όμως η λατρεία διέθετε πρόσωπα πίσω από την ανωνυμία. Ο εξόφθαλμος τεκές που κρύβονταν πίσω από τα ψαράδικα και τα αρχαία, παράθετε μια έκφανση της ζωής διαφορετική από εκείνη που είχε μάθει χωμένος στα βιβλία και στις φιλοσοφίες του, μια ζωή που δεν κινούνταν μόνο γύρω από το περίγραμμα σε δυσδιάστατη μορφή και αέρινους όρκους, αλλά μια τόσο επίγεια, με εμβαδό και μάζα. Μια έμπρακτη φυσική εξίσωση που μετουσιώνονταν σε πραγματικό χρόνο κι αναζητούσε χώρο να επεκταθεί, να χαθεί και να ριζώσει. Εκεί μέσα , ο φίλος μας χώρεσε επιτέλους κάπου. Εκεί που έτριζαν τα πλίνθινα ντουβάρια και η ανθρωπότητα, γλένταγε υπόγεια και υδάτινη , επαναστατική ως προς τους περιορισμούς κι αυθεντική, πέρα από πενταγραμικούς μονολόγους ιερογλυφικών και επιτακτικούς παράγοντες “αναγκαίας” ψηλής μύτης.

Το κρασί έρεε… τα λόγια χάνονταν μέσα στην οχλοβοή   κι ο Όμηρος σκόρπιζε τα συγκράματά του σαν πετσετάκια, αγκαλιάζοντας τον Τειρεσία που έγνεφε λάγνα πίσω από τα θηλυκά βρακιά του και τα φουσκωμένα του στήθια. Στο πάλκο στέκονταν μια γυναίκα με μακριά μαλλιά βαμμένα στα χρώματα των Ιρλανδών και μια ημίγυμνή περσώνα με φλουριά δεμένα στην ποδιά της, αστέρια στους γοφούς της και μια βαριά μυρωδιά από ανατολίτικα λουλούδια. Οι θαμώνες κοινωνούσαν μυστικά την πιο αληθινή τους φύση κι αναστέναζαν παραδίνοντας τις πληροφορίες τους στον κόσμο , καθώς τον κύκλωναν με χέρια που έμοιαζε να ξεμακραίνουν και πόδια που λύγιζαν. Το θέμα της θνητότητας γυρνούσε μονάχα στα βάσανα και στον έρωτα, για πρώτη φορά συνειδητοποίησε πως γυρνούσε και στην άφεση , εκείνη που μόνο ο άνθρωπος σε άνθρωπο μπορούσε να δώσει με το άγγιγμά του.  Μια πολύ διαφορετική συνθήκη, τη στιγμή της ανελέητης εξάρτησης, εκείνη που μόνο στο χορό μπορούμε να βιώσουμε, μόνο στο τραγούδι μπορεί να ακουστεί, εκείνη που σωπαίνει και σωπαίνει πάνω στη γνώση της κοινωνικής ανάγκης του ανθρώπου και την αποσιώπηση της λέξης από Άλφα.

-Γινόμαστε ένα μόνο όταν γινόμαστε. Και γινόμαστε μόνο όταν είμαστε απόλυτα θνητοί μα δίχως την αντίληψη της θνητότητάς μας. Συλλογίστηκε ρουφώντας μια γουλιά από το ποτήρι του.  Τα αφρικάνικα τύμπανα λυγούσαν το σώμα της χορεύτριας με τρόπους που οι μύες διατυμπάνιζαν πως δεν μπορούσαν κι οι άνθρωποι λύγιζαν κι εκείνοι πάνω στο σώμα της, χτυπούσαν κάτω, σηκώνονταν και έμπλεκαν τα μαλλιά τους όπως τους δρόμους τους, σαν να ήταν η τελευταία, η πρώτη, η καμία κι επόμενη φορά που θα ξανασυναντιόταν.  Η Σωτηρία κοπάνισε το ποτήρι της στο τραπέζι. Οι θαμώνες σαν νύμφες, σαν ξωτικά την αγκάλιασαν και την έφεραν δίπλα τους δίχως κανείς να προλάβει να το αντιληφθεί , να επικροτήσει πριν από εκείνους ή να φέρει αντίρρηση Η χορεύτρια χαμογέλασε κι έπεσε πίσω σε ένα άλμα εμπιστοσύνης. Τα τύμπανα λάλησαν αργά κι η φωνή της πλημμύρισε τον χώρο καθώς ο κύριος Φωτεινός χαμογελούσε από το μπαρ σε μια ακολουθία συμφωνιών όμοια με την μουσική που γεννιόταν.

-Φεγγάρι…. Φεγγάρι

Φεγγαράκι μου, σαν γιασεμί

Σα γιασεμί

Σα γιασεμί στα χείλη, αμάν

Σου τραγουδάω την αυγή,

Να την κρατάς, να την κρατάς

Να την κρατάς στο δείλι,

Αμάν, να την κρατάς στο δείλι.

Μέλι πικρό, μελί γλυκό, μέλι μου πως το λένε

Μέλι βγάζουν οι μέλισσες από όσους δεν το λένε

Δεν το’ πα μια, δεν το’ πα δυο, καθόλου δεν το λέω

Μα με έχει πνίξει ο καημός, αμάν

Μα με έχει πνίξει ο καημός

Και στα κρυφά σου, κλαίω. Αμάν

Και στα κρυφά σου, κλαίω.

 Σύρε να πεις τη μέλισσα, λουλούδι να τρυγήσει

Να στάξει της αγάπης μου, το στόμα της να λύσει

Αμάν, το στόμα της να λύσει.

Και σα μελίσσι, μάτια μου μέλι να με γεμίσει

Αμάν,

Άνοιξη να μυρίσει.

 

Ο Χριστόφορος την κοίταζε, ανάμεσα στα ψεύτικα μαργαριτάρια στις εικόνες των τοίχων που σχημάτιζαν ξανά εκείνη την όαση στην παλάμη και τα ανατολίτικα όργανα. Κοφτές φόρμες με διακλαδώσεις πίσω από τα λόγια και κρουστές γλώσσες που σαν γάτες, έβρισκαν τις θέσεις τους εκεί που υποτίθεται πως βρίσκονταν η σιωπή… Οι μουσικοί άρχισαν να την ακολουθούνε. Ο Χριστόφορος ζαλισμένος ανέβηκε στην σκηνή και ψιθυρίζοντας στο αυτί του πιανίστα κάθισε στην θέση του διακριτικά. Τα χέρια του βρέθηκαν στην φυσική τους θέση.

-Απάνεμο και στεναγμός είναι τα δικά σου μάτια,

Κορίτσι μου. Πρόφερε ζαλισμένος καθώς οι θαμώνες σε σπαστά ελληνικά ή σε ψιθυριστά αραβικά, επανέλαβαν.

Εγύρισα την Αφρική, εγύρισα την Χώρα, στην ξενιτιά τα μάτια μου,

Γυρεύαν μια ώρα

Μια ώρα μες στα στήθια σου, στις στήλες της Βαγδάτης, στης Βενετίας τα νερά, στους δρόμους της Αρράντης.

Εχώρεσα για να σου πω, φωνή μέσα στ’ αηδόνι , κοινώνησα με το ψωμί

Του κούκου, και του γκιώνη.

Κι ένα πουλί απόμενα, να κράζω μες στα χρόνια, πίσω απ’ το Σαρακήνικό μέσα στο φινιστρίνι

Μάταια προσμένω το θεό και μάτια δε μου δίνει,

Μόνο κρατά το βλέμμα του στραμμένο , λυπημένο,

στης ευταξίας τα νερά, σαν το’χουν καμωμένο

κι εγώ που τάξη ήθελα, που νόμισα πως ήξερα μα τίποτα δεν ξέρω,

 ό,τι είχα μπρος σου άφησα κι ό,τι έχω μπρος σου φέρω.

Των ξένων να’μαι παραγιός, θεός καλός της Σίβας, κι ανόητος στην κλίνη σου, έρμαιο κάθε μοίρας

Κορίτσι μου,

καθώς προσπαθώ να μεταφράσω τους δρόμους του φεγγαριού και τα σινιάλα των χτεσινών ψαράδων

εκεί χάνομαι ξαφνικά όταν βγαίνει ο ήλιος,

 θαρρώ πως ειρωνεύομαι ή ονειρέυομαι.

Πλημμυρίζουν,  τα δέλτα των ποταμών, γίνομαι σκόνη κι ακολουθώ,

Σε μια αρχαία γη , τα μάτια μου πάνω σου κι εγώ αναπνέω

Παραπαίω,

 ό,τι έγινα ξεγίνομαι ,παραδίνομαι.

Οι μοίρες με μοίραναν κι εγώ δε πήγα ποτέ στη γιορτή.

Σαν μι αρχαία πομπή

Ακολούθησα το σώμα σου,

τώρα είμαι άλλο ένα χρώμα σου,

Το ταξίδι προσπερνά, ένα βήμα μπροστά,

Βρίσκεται πάντοτε η λύση

Μα το νυχτερινό κουκούτσι καθώς περιμένει να απολύσει,

Σηκώνεται στον αέρα, αποχωρίζεται κι αναρωτιέται, αν δεν βρίσκει τον δρόμο γιατί το φεγγάρι έχρησε εσένα στη θέση σου

Κρατώ μια όαση και μια κόλαση στην παλάμη κι αποφασίζω την σκέψη σου,

Την εικόνα σου, σαν το άστρο της Ιερουσαλήμ , θα σε ακολουθήσω ελπίζοντας για μια απάντηση καθώς χαιρετίζω τις άλλες.

 Δίδαξε με καθώς βρέχομαι από τη ζωή, μάθε μου να τιθασεύω τις στάλες

Κι αν, αν κορίτσι μου δεν ξέρεις πως

Μάθε μου να μυρίζω την βροχή κι εγώ θα ιχνηλατήσω τους χάρτες του κόσμου

Στην άκρη του ώμου

Θα κρεμάσω τις σκέψεις μου, κάθε μέρα να διαλέγεις κι έναν.

Το μόνο που μπορώ να υποσχεθώ είναι το ξημέρωμα

Κορίτσι μου, ξάπλωσέ με, χάδεψέ με, κοίμισέ με, δώσε μου όνειρα αμέρωτα.

Κι εγώ θα σου φτιάξω όμορφες μέρες. Θα σου πλέξω ξημερώματα και θα γεννήσω ήλιους να δύουν στο ποτάμι, ήλιους να σβήνουν με μια κίνηση των βλεφάρων σου.

Άφησε μονάχα τους φάρους σου, γαλάζιους και διάφανους στο νερό

Κι άσε με στεριά να σε λέω..

 

-Βάλε τους δυο ποτήρια.

-Κόκκινο αφεντικό; Έκανε η γυναίκα αδιάφορα σκουπίζοντας ένα ποτήρι.

-Κόκκινο φίλη, έκανε ο κύριος Φωτεινός κι αφήνοντας τα χρήματα στη μπάρα άναψε την πίπα του και πήρε μια πιο όρθια στάση, έτοιμος να προχωρήσει. Η γυναίκα τον τράβηξε από το μπράτσο.

- Είσαι σίγουρος; Μου άφησες πολλά.

-Πες πως σου τα δίνω προίκα. Χαμογέλασε εκείνος. Φαίνεται να’ χεις καλό αυτί..

-Προίκα; Μη νόμισες πως θα σε πάρω; Αν και… όμορφος είσαι. Όμως μου πέφτεις κομματάκι μικρός…

-Θα εκπλαγείς τότε, αν σου πω, πως δεν είμαι.

- Πόσο είσαι δηλαδή;

-Να βγάλω τα καλοκαίρια;

-Βγάλε και τους χειμώνες και τα φθινόπωρα τότε.

-Κι η άνοιξη;

-Αυτή είναι πάντοτε μια, να μου πεις γι’ αυτή.

-Μμμ… ναι γι’ αυτή… αν και… τι άλλο μπορώ να πω για εκείνη, άκου… όλα ειπώθηκαν. Έκανε χαμογελώντας ελαφρά. Το πρόσωπό του έδειχνε ευχαριστημένο.

-Ερωτευμένοι ε;

- Ναι κατά πως φαίνεται και..

-αρκετά ηλίθιοι να κάνουν εύκολη τη ζωή τους;

-Είδες , δεν έχεις μόνο καλό αυτί αλλά και καλό μάτι.

Η γυναίκα γέλασε.

-Κι εσένα ποια είναι η ιστορία σου; Έκανε τεντώνοντας το κορμί της προς το μέρος του.

-Εγώ; Εγώ δεν είμαι κανένας, τίποτα ενδιαφέρον σε έναν δασκαλάκο. Υπάρχω κι εγώ , αυτό είναι όλο.

-Μάλιστα, κάποιος λοιπόν που έχει πολύ ενδιαφέρον και ξέρει πολλά για να πει.

-Πόσες ζωές σου φτάνουν;

-Πόσες έχεις φίλε μου;

-Θα εκπλαγείς αν σου πω.

-Είμαι σίγουρη. Κι αυτοί πως κόλλησαν μαζί σου;

- Εγώ κόλλησα. Μεγάλη η ζωή για να υπάρξεις χωρίς καλούς φίλους κι έχω την εντύπωση πως μαζί τους …μα για στάσου, εγώ ρωτώ ή εσύ;

- Έχει σημασία;

-Όχι, γι’ αυτό αποκτά πολύ. Είσαι έξυπνος άνθρωπος, κράτησε την προίκα μου, θα κρατήσω την δική σου. Ίσως να έχεις δίκιο και να’ ναι καλύτερα να αφήσουμε τις πιθανότητες να κυλίσουν και να διεκδικήσουν την θέση τους…. Ξέρουμε είδη πολλά για να παρέμβουμε με οποιονδήποτε τρόπο. Η άνοιξη θα κάνει τα κουμάντα της.

-Μιλάς παράξενα…μα συμπαθητικά. Θέλω να μάθω, πες μου κι άλλα…

- Αν ζητάς να μάθεις δε μπορώ να σου αρνηθώ.

-Αν θέλεις να μείνεις…κοιμάμαι μόνη, πίσω από το παραβάν στα παρασκήνια, η  κουβέρτα μου έχει κεντημένα αστέρια.

-Σου αρέσουν τα αστέρια;

-Ναι, νομίζω φαίνεται.. έκανε παρουσιάζοντας τον χώρο με μια κίνηση των χεριών της.

-Ναι… φαίνεται… φαντάζομαι πως έχεις συνηθίσει τις κλωστές τους, ίσως… ίσως πάμε να δούμε εκείνα που οι κλωστές τους δεν φαίνονται.  Θα μου περιγράψεις την ύφανση;

-Αν στην περιγράψω, εσύ τι θα βλέπεις;

-Ό,τι μπορούν να μου δώσουν τα μάτια σου.

-Τότε δάσκαλε να πάμε, να σε δασκαλέψω. Γέλασε η γυναίκα. Ο κύριος Φωτεινός χαμογέλασε κι εκείνος και προσφέροντας το μπράτσο του έκανε μια κίνηση αυθορμητισμού, τραγουδώντας με τον τρόπο του τα δικά του μυστήρια δίχως να παραθέσει νότα. Η γυναίκα έγνεψε στον νεαρό και ύστερα βγήκε από το μπαρ αφήνοντας την ποδιά της να πέσει κάτω. Το κατάμεστο μαγαζί έμοιαζε με ένα όνειρο, με έναν ιμπρεσιονιστικό πίνακα που επιτέλους κατάφερνε να αποδώσει την κίνηση του κόσμου με μια στατική εικόνα. Μια εικόνα που σμιλεύονταν κι ακινητοποιούταν σα φωτογραφία καθώς περιδιαβαίναν ανάμεσα στην ανάμνηση, αλά μπρατσέτα. Ο κύριος Φωτεινός έκλεισε το μάτι στον Χριστόφορο ενώ αποχωρούσε κι εκείνος χαμογέλασε μετουσιωμένος στο ανατολίτικο όνειρο. Η Σωτηρία έγνεψε κουνώντας το κεφάλι κι ύστερα γύρισε και κοίταξε ο ένας τον άλλο επαναφορτίζοντας την καλλιτεχνική απόδραση και την επίγεια λιτανεία. Ο αέρας ζεστός και δροσερός ταυτόχρονα , παρέσερνε τα λόγια σαν πουλιά και γέμιζε τον χώρο μια ευωδία νοσταλγικής ταυτοποίησης και αποσυγκρότησης. Όλα ήταν ρευστά και μέσα σε αυτή τη ρευστότητα, το μόνο που διέκρινε καθαρά ήταν τα μάτια της κι εκείνη τα δικά του.

Η ζωή συνεχίζονταν, οι άνθρωποι χάραζαν τα μονοπάτια τους, ή έξυναν τον κώλο τους στον ύπνο, σιχτίριζαν τα άστρα ή  τα διέσχιζαν.. Κανείς δεν πρόσεξε τον έρωτα που απολάμβανε το ποτό του στα πίσω τραπέζια. Με κόκκινα μαλλιά και σκούρα μάτια, τυλιγμένος σε παρθένα χρώματα , φορούσε στο κεφάλι ανατολές που μόνο οι ερωτευμένοι μπορούσαν να διακρίνουν καθώς ξάπλωναν στην σκηνή κι εκτοξεύονταν, παγώνοντας για άλλη μια φορά τον χρόνο.

Τα δάχτυλα του Χριστόφορου έτρεχαν στα πλήκτρα διατηρώντας πάντα τον κορμό του ήρεμο και το πρόσωπό του ελαφρώς ροζέ είτε από το κρασί είτε από τη ζέστη της αρχαίας ηπείρου, είτε από την συγκίνηση της ενοποίησής του με τον κόσμο, σε ένα απλό μαγαζί, ανάμεσα σε τοίχους και φθηνές διακοσμήσεις, ένιωθε ξανά ελεύθερος, ελεύθερος και δυνατός καθώς η  Σωτηρία τύλιγε απαλά τα χέρια της γύρω του και χάιδευε με την ανάσα της τον λαιμό του. Ό,τι είχε να πει είχε ειπωθεί.  Δεν ήταν καν σίγουρο αν βγήκε ποτέ από την κρυψώνα της γλώσσας του ή αν τραγούδησε μέσα του, εκείνο το μυστήριο δυναμώνοντας, όχι πια για λύση μια για κάτι άλλο, κάτι γλυκό. Η μέλισσα ύφανε στα χείλια του το μέλι της και το τρύγησε μέσα από τα δυνατότερα θεμέλια της ύπαρξής του καθώς το εναπόθετε στον βωμό του παρεξηγημένου θεού. Η αλλεπάλληλη καθημερινότητα και η ηρεμία της, εκείνη η ασυγκίνητη κι αδιαπέραστη μοναξιά, μακρινές και καθησυχασμένες χαιρετούσαν εμπειρικά, από απόσταση, σαν ξεχασμένοι σταθμοί που κάποτε συγκέντρωναν τα βήματά του και σαν μανάδες πια, έγνεφαν τον απογαλακτισμό, περήφανες καθώς έβλεπαν το τέκνο να μεγαλώνει. Είχε χρόνια να τραγουδήσει.. την τελευταία φορά που το έκανε βρίσκονταν και πάλι στην παλιά ήπειρο των πρώτων ανθρώπων. Κι η Σωτηρία με την αστείρευτη ζωντάνια της και την δίψα της για περιπέτεια, με την σχεδόν δασκαλική της διάσταση και την  εύστοχη παρατηρητικότητα της, σε έναν καιρό που οι ρυθμοί εντείνονταν, του παρείχε εκείνο το εσωτερικό κι εξωτερικό καταφύγιο που τόσο είχε ανάγκη. Την υπόσχεση του αύριο και την υπόσταση του χτες με ένα κλείσιμο του ματιού, με ένα νεύμα, που έκανε το ακυβέρνητο καράβι χάρτινο παιχνίδι, και το χάος κήπο ατέλειωτο. Έμοιαζε σαν σταθερά, σαν μίτος της Αριάδνης, σαν θαύμα κι επιστημονικό διάγγελμα, σαν σφραγίδα για την ομορφιά του κόσμου, του επίγειου, του ακατανόητου, του πολύπλοκου χώρου και χρόνου. Το πρώτο φεγγάρι της άνοιξης ανέτειλε μέσα του ισορροπώντας τον ατέρμονο χειμώνα και το αποπνικτικό καλοκαίρι ορίζοντας τον καιρό σε αίθριο και τα μποφόρ σε δροσερό αεράκι.

Τα ποτά έρχονταν κι άφηναν άδεια τα ποτήρια σε κλάσματα των δευτερολέπτων, τα χέρια αντάμωναν κι οι αναμνήσεις έμοιαζε να παίζουν σε διαφορετικά πάνελ ειδήσεις περασμένων καιρών από το αρχείο. Παραγγέλματα νευρικών απολήξεων και συναισθηματικού πλούτου έρεαν γεμίζοντας τα ταμία άυλο χρυσό, αφήνοντας λίγο πιο πλούσια τη σκηνή και τους θαμώνες για απόψε. Οι ανώνυμοι διασκεδαστές, δίχως μάσκες, δίχως ονόματα, με θολά , ιμπρεσιονιστικά πρόσωπα σε pixels, καμωμένα από διαθλάσεις κι ανακλάσεις φωτός, χειροκρότησαν τους θεατές κι εκείνοι υποκλίθηκαν ευχαριστημένοι, επευφημώντας την διαδραστική παράσταση καθώς ο νεαρός αντάμωνε μια παρέα από φούξια περιστέρια και οι ταξιθέτριες σκούπιζαν την αυλή, την ώρα που ο Χριστόφορος και η Σωτηρία κρατώντας τα χέρια τους εξαφανίζονταν αργά μέσα στους διαδρόμους της πόλης. Στο μπαρ, ένα χαρτί στερεωμένο δίπλα στη ζάχαρη έγραφε τη διεύθυνση ενός ξενοδοχείου.  Ο έρωτας άφησε τελευταίος το διασκεδαστήριο κι αφού έκλεισε τα φώτα, αποσύρθηκε πεταρίζοντας το μάτι στη σερβιτόρα. Η ψυχή πέταξε τα ρούχα της κι έλαμψε διάφανη κι ακόμη ανθρώπινη μέσα στο σκοτάδι. Ύστερα πήρε στα χέρια της την διεύθυνση του ξενοδοχείου και χαμογέλασε στον Έρωτα. Απόψε θα γιόρταζαν την επέτειό τους μεταξύ των θνητών, επινοώντας βαλίτσες και ονόματα , ένα παιχνίδι μεταξύ αθανάτων.  





https://bluerabbit26.blogspot.com/2022/03/blog-post.html 

Κυριακή 20 Μαρτίου 2022

Ημερολόγιο αυτοαξιολόγησης 3ικαστικού 3ργαστηρίου. Εβδομαδιαίο πρόγραμμα συναντήσεων εαρινού εξαμήνου.


"Βγάζω τα πλυμένα μου στην φόρα" η εικαστική μπουγάδα που άλλαξε το πρόσωπο της οδού Γρηγορίου Παλαμά της Θεσσαλονίκης.Δράση 3ικαστικού 3ργαστηρίου 2014

Εβδομαδιαίο πρόγραμμα 3ικαστικού 3ργαστηρίου για το εαρινό εξάμηνο  

Δευτέρα: 09.00-13.00 Συναντήσεις και παρουσιάσεις στην αίθουσα Μέγας Αλέξανδρος στο κεντρικό κτήριο. Συντονισμός Χάρης Κοντοσφύρης. Προτεραιότητα στο 8ο και 10ο εξάμηνο. 13.00-14.00. Συνάντηση στο υπόγειο του 3ικαστικου 3ργαστηρίου στο κτήριο του Παιδαγωγικού

Διάλεξη του εικαστικού Δημήτρη Αμελαδιώτη με τίτλο: εντός εκτός και επί τα αυτά στις συναντήσεις του 3ικαστικού 3ργαστηρίου

ααααααααααα1 - Allowidiotisng Unpleasant States (part B), Installation, 2017

                                                        

Στα πλαίσια του κύκλου διαλέξεων  του 3ικαστικού 3ργαστηρίου του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών, ο εικαστικός   Δημήτρης Αμελαδιώτης , θα παρουσιάσει το έργο του, την Τρίτη 22-03-2022, στις 11:00΄ σε ανοιχτό κάλεσμα. Ο κύκλος διαλέξεων εντάσσεται  την διερεύνηση της εικαστικής σκηνής της Θεσσαλονίκης.

 

Η παρουσίαση θα γίνει  διαδικτυακά στην εικονική αίθουσα 3.ΤΕΕΤ Σχολή καλών τεχνών Φλώρινας ΠΔΜ. Η διάλεξη είναι ανοιχτή στο κοινό στον σύνδεσμο  https://zoom.us/my/uowm.eetf3 , Meeting ID: 680-447-7017.

Τίτλος Παρουσίασης:εντός εκτός και επί τα αυτά

Το έργο του Δημήτρη Αμελαδιώτη, μία πράξη συμπύκνωσης υλικών, εσωκλείει μία έκρηξη, αν και ενσωματώνει και μεταμορφώνει επίμονα και μεθοδικά την ύλη εν καιρώ.