Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2019

110 χρόνια από τη γέννηση του ποιητή Γιάννη Ρίτσου. Εκδήλωση του γυμνασίου Αμυνταίου που υποστηρίχθηκε από το 3ικαστικό 3ργαστήριο Σ.Κ.Τ Φλώρινας Π.Δ.Μ







Πραγματοποιήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2019, στο πνευματικό Κέντρο Αμυνταίου, η Βραδιά Ποίησης και Μουσικής για τα 110 χρόνια από τη γέννηση του ποιητή Γιάννη Ρίτσου.

Η εκδήλωση, η οποία συνδιοργανώθηκε από το Γυμνάσιο Αμυνταίου και το Ωδείο Φλώρινας -Παράρτημα Αμυνταίου, περιείχε παρουσίαση βίντεο από την μελοποιημένη συλλογή του μεγάλου ποιητή «Καπνισμένο Τσουκάλι», απαγγελία ποιημάτων του από μαθητές του Γυμνασίου Αμυνταίου, τον ιατρό –ποιητή Ρηγίνο Μέσιο και την φιλόλογο-συγγραφέα Πηνελόπη Βασιλειάδου, καθώς και μελοποιημένη μουσική του, από τους καθηγητές του ως άνω Ωδείου.

Στο χώρο της εκδήλωσης πραγματοποιήθηκε εικαστική Βίντεο παρέμβαση από το 3ικαστικό 3ργαστήριο ζωγραφικής της Σχολής Καλών τεχνών Φλώρινας, με τους φοιτητές, Βασίλη Σέντζα, Ηλία Μπαρκαλή, Ανδριανή Τζίμα, Αρσινόη- Σωτηρία Τσορμπάρη, Βάσια Ραβαζούλα, Δώρα Καρανάκη με αλληλεπιδραστή τον Χάρη Κοντοσφύρη.

Παρουσιάστηκε έκθεση φωτογραφίας σχετική με τη ζωή του λογοτέχνη και εκτέθηκαν βιβλία και περιοδικά σχετικά με τον τιμώμενο ποιητή.
Δείκτες 160 άτομα παρέστησαν στην εκδήλωση

Είκοσι άτομα εκδήλωσαν βλεμματικό ενδιαφέρον για την βιντεοεγκατάσταση. Τρία άτομα εκφράσανε λεκτικό ενδιαφέρον.














Τοῦτο τό σπίτι δέ μέ σηκώνει πιά.
Δέν ἀντέχω νά τό σηκώνω στή ράχη μου.
Πρέπει πάντα νά προσέχεις, νά προσέχεις,
 νά στεριώνεις τόν τοῖχο μέ τό μεγάλο μπουφέ
νά στεριώνεις τόν μπουφέ μέ τό πανάρχαιο σκαλιστό τραπέζι
νά στεριώνεις τό τραπέζι μέ τίς καρέκλες
νά στεριώνεις τίς καρέκλες μέ τά χέρια σου
νά βάζεις τόν ὦμο σου κάτω ἀπ' τό δοκάρι πού κρέμασε.
 Καί τό πιάνο, σά μαῦρο φέρετρο κλεισμένο. Δέν τολμᾶς νά τ' ἀνοίξεις.
Ὅλο νά προσέχεις, νά προσέχεις, μήν πέσουν, μήν πέσεις. Δἐν ἀντέχω.
Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου(Σονάτα του σεληνόφωτος Γιάννης Ρίτσος )
Η  βιντεο-εγκατάσταση αναπτύχθηκε πάνω σε ένα μακρόστενο  τραπέζι βιδωμένο στο πάτωμα και ένα "στεριωμένο" στον τοίχο του προθάλαμου του Πολιτιστικού κέντρου Αμυνταίου. Αποτελεί ένα αντιμνημείο για τον ποιητή Γιάννη Ρίτσο και ένα μνημείο για τους ποιητικούς στίχους  που συνέγραψε. Ένα τραπέζι, πολύ γραφική ύλη, πολλές  αναμόχλευσεις  σκέψεων του ποιητή  αιωρούμενες και εφαπτόμενες του αντεστραμμένου "στεριωμένου "τραπεζιού αποτέλεσαν πράξη μιας διαρκούς ενσάρκωσης  και μεταμόρφωσης για το ανείπωτο και το χιλιοειδωμένο.  Οι Βασίλης Σέντζας (βίντεο), Ηλίας Μπαρκαλής (Πορτραίτο του Γ.Ρίτσου ), Ανδριανή Τζίμα, Αρσινόη- Σωτηρία Τσορμπάρη, Βάσια Ραβαζούλα, Δώρα Καρανάκη (Σχεδιαστικοί αναστοχασμοί του ποιητή ):  εναπόθεσαν τον μηχανισμό γραφής της ποιήσεως στο κάτω μέρος ενός τραπεζίου που εμφανίζεται ως ένα κεκαλυμμένο σκηνικό, ένα θεατρικό παίγνιο σύλληψης και κατάκρυψης του  ασύλληπτου.
Ο ποιητής δύναται να ανασυντάξει την διαρκή φθορά σε σονάτα και οι εικαστικοί να πάρουν την μουσική απόδοση της μύησης τους σαν διαδραστική επικαιροποίηση τόσο της  μνήμης όσο και της λήθης. Ποιητικό πράττειν η μνημειοποίηση και η απομνημόνευση του  ρηξικέλευθου πνεύματος αποτελεί μια ακόμη βεβιασμένη πράξη, μια δημόσια θυσία προς χάριν των ακροατών που δυσκολεύονται να δουν. Αλληλεπιδραστική επί τόπου ανάπτυξη της βίντεοεγκατάστασης  Ανδριανή Τζίμα, Αρσινόη- Σωτηρία Τσορμπάρη,Χάρης Κοντοσφύρης και  Βασίλης Σέντζας










Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2019

ΟΡΕΙΒΑΣΙΑ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ

ΟΡΕΙΒΑΣΙΑ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ

Εμείς μια ομάδα αποτελούμενη από μία μουσικοσυνθέτρια, δύο εικαστικούς, δύο ποιητές και παιδιά Δημοτικών Σχολείων και Γυμνασίου, εφοδιασμένοι και εφοδιασμένες με χαρτιά, χρώματα, ποιητικές πένες, νότες μουσικές, σκέψεις και όραμα.
Συνεργαστήκαμε, συνταξιδεύσαμε μαζί με τους: Παναγιώτη Κοτρωνάρο και Νίκο Τόδουλο (ορειβάτες, αναρριχητές), για τη δημιουργία και υλοποίηση του project: ‘’Puzzle για την Ειρήνη’’.
Πρώτο μας ταξίδι στις Άνδεις, στην ψηλότερη κορφή του κόσμου. Η Aconcagua (6962μ. υψόμετρο), το όνομα της οποίας σημαίνει ‘’πέτρινος φρουρός’’ βρίσκεται στην Λατινική Αμερική στα σύνορα των χωρών Αργεντινής και Χιλής και η ανάβαση στην ψηλότερη της κορυφή τραβάει τα βλέμματα ορειβατών από όλο τον κόσμο καθώς αποτελεί μέρος του Secven Summits world tour, που περιλαμβάνει τις ψηλότερες κορυφές των ηπείρων της γης.
Σε αυτό το ‘’ταξίδι’’ η εικαστική γλώσσα εκφράστηκε από άτομα των οποίων η καθημερινότητα διαφέρει. Αυτό που τους συνδέει είναι η ενασχόληση τους με κάποια μορφή τέχνης.
Το ερώτημα που προέκυψε από αυτή τη διαδικασία, είναι το κατά πόσο η ορειβασία, η αναρρίχηση, εντάσσονται στη χώρο της εικαστικής φόρμας.

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2019

Πηνελόπη Γαίτη: «Moving Dialogues + art στην Αθήνα»


  



Ο χρόνος, ένα μεγάλο αίνιγμα, που κρύβει εντός του τα ερωτήματα της ύπαρξης, της αρχής και του τέλους. Μια πάλη ζωής και θανάτου, μια πάλη ορατού και αόρατου, μια αρχέγονη ροή που συνδέεται με την κίνηση, τη μεταβολή, τη μετάπλαση και τη μετουσίωση  της ανθρώπινης ζωής.  Ο χρόνος δονείται από την κίνηση, μα και η τέχνη το ίδιο είναι, γιατί μέσα στο κάθε έργο το φως, η φόρμα, το χρώμα, η γραμμή έχουν ενσωματώσει την κίνηση δημιουργώντας ροές αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον και τους ανθρώπους. 

Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2019

Η πριγκίπισσα και το μπιζέλι των νέων επαναλαμβανόμενων εποχών.




Της Χριστίνας Κοντούλη








…Κι έβλεπα τον κόσμο να πεθαίνει στα πεζοδρόμια, διάβαζα για συλλήψεις που ο νους μου δε μπορούσε να συλλάβει, κυνηγητά, σε ένα τόπο που διατυμπάνιζαν καθημερινά την ελευθερία του. Μια αιματοβαμμένη ελευθερία, μια ελευθερία που θα έπρεπε να θυμάται να κρατά σφιχτά, μα ήξερε μονάχα να την κοιμίζει… Στους άλλους, τους απ’ έξω είχαμε γίνει γραφικοί , αρκούσαν μερικά πλουμιστά αντίτυπα του Ζορμπά σε κάποιο περίπτερο κι ο Antony Quinn να στρίβει τους γοφούς  και να υψώνει τα χέρια σε ασπρόμαυρα καρέ παράθυρα κι άλλοι νόμιζαν, οι «δικοί μας» νόμιζαν πως μας βλέπουν. Κοψίδια, πανηγύρια με ήχο κακής ποιότητας, χοροί  και παραδόσεις που μιλούσαν πίσω από το τζάμι, κανένας πολιτισμός, καμιά παιδεία, μονάχα μια cultίλα  να σε ψυχαγωγήσει φθηνά πριν να σε κάνει να κλάψεις. Πέτρες που ποτέ δεν αγγίξαμε, ιστορίες που δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε, επαναστάσεις που αγνοήσαμε κι άγιος ο θεός. Ζορμπάδες που περιπαίξαμε, Ζορμπάδες που στειρώσαμε για μια μεζούρα τάξης. Τα άλλα, εκείνα, τα άσχημα, εκείνα που φώναζαν τα βράδια στον ύπνο, εκείνα που έτρεχαν στις ταράτσες με κομμένη ανάσα να γλυτώσουν από τα μικροσκοπικά κατασκοπικά αεροπλανάκια της νέας γενιάς, εκείνους που εξευτελίζονταν μέσα στη μέση του δρόμου για μια στιγμή αγαλλίασης της εξουσίας, τα μανιασμένα τραγούδια στα μπαλκόνια και τα βασανισμένα βλέμματα, το παιδί που πάτησε το Δεκέμβρη με γυμνά πόδια το χαλί της μεγάλης εκκλησίας και την παπαδιά που έβριζε για τα λασπωμένα χνάρια του, το μακαρόνι που σ’ έκαμε να χέζεις τα άντερά σου από την πολύκαιρη χρήση του  μα ευχόσουν να έφτανε την άλλη μέρα, εκείνα, εκείνα πονούσαν κι έτσι τα αφήναμε απ’ έξω. Πόσα ξυπόλητα πόδια αφήσαμε στο χιόνι φοβούμενοι πως θα λερώσουν την μικροσκοπική “ευτυχία” μας;
Όπως μας έμαθαν οι μανάδες μας ανοίγαμε αργά και σταθερά το κουτί πρώτων βοηθειών μα δεν βάζαμε το τσιρότο στην πληγή, δεν καθαρίζαμε το αίμα, μονάχα το τραβούσαμε και το επεκτείναμε εντέλει κι ύστερα το μοιράζαμε σε φέτες και κλείναμε στόματα, κλείναμε μάτια κι αυτιά και προσποιούμασταν πως βρισκόμασταν σ’ ένα γάμο την ώρα που το φέρετρο έμπαινε στο χώμα.
Αδέρφια από σάρκα και πνεύμα, ολοζώντανα, να αναπνέουν, με μάτια ολοστρόγγυλα, κατατρομαγμένα, αδέρφια από νερό και θειάφι, αδέρφια από πολύβουα χαρτιά, προκηρύξεις της καινούργιας τάξης, αναλώσιμα , τσαλακώσιμα χαρτιά στις χοντρές πνιγηρές παλάμες της εξουσίας. Γνέφαμε το κεφάλι μπροστά τους τάχα με συμπόνια κι ύστερα παίρναμε στο τηλέφωνο να καταγγείλουμε τον γείτονα, τον όμοιο, τον “συμπαθή πολίτη” τώρα που ήταν ευκαιρία κι η ρουφιανιά ήταν της μόδας. Παραδέξου το, πάντοτε βλέπαμε δίπλα στη λέξη Εδέμ τη λέξη ΜΟΝΟΣ. Kαι το παράξενο;  Τη βλέπαμε με ανακούφιση. Εμείς δεν είχαμε κανένα αδερφό, παρά μονάχα αυτόν που μας υποδείκνυε το κράτος, εκείνον που η εξουσία θέλησε, ο μόνος αδερφός μας ήταν μια υπόσχεση για τον ερχομό ενός άδικου, θλιβερού μεσσία που θα επανέφερε μια εξουσία που ποτέ δεν είχαμε. Οι πόλεις βαρούσαν προσοχή όταν βαρούσαν οι μπάτσοι, κι έντιμοι κυρ Παντελίδες, έβγαζαν από την ντουλάπα τον χιτώνα του Νέρωνα καθώς στερέωναν την περούκα του δικαστή στα διαμπερή πληγιασμένα μυαλά τους… Η Ρώμη καίγεται εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Τώρα ο Νέρωνας δεν έμοιαζε τόσο κακός αφού είχες την αφελή πίστη πως θα γλίτωνε το δικό σου σπίτι. Τώρα ο δικαστής είχε φιλικό πρόσωπο αφού δε καταδίκαζε το δικό σου παιδί. Τώρα έβρισκες όμορφη την εξουσία αφού κατάλαβες πως εσύ είσαι αυτός που τη συντηρεί.
Πίσω από τα συρματοπλέγματα τα αδέρφια μας κοιτούσαν. Πίσω από τη μοναξιά των ευλογημένων μας τοίχων τους κοιτούσαμε κι εμείς. Εμείς που σκύβαμε το κεφάλι το βράδυ και σούρναμε τα γόνατα στους ναούς το πρωί, εμείς που βάζαμε το χέρι κρυφά κάτω από τη φούστα της σερβιτόρας κι υγραίναμε την πίνα μας μέσα στα δάκρυά της καθώς την φτύναμε και την μισούσαμε που ήμασταν τόσο λίγοι για να μας ποθήσει. Εμείς που μισούσαμε τον εργάτη και τον χλευάζαμε, εμείς που ύστερα μισούσαμε το αφεντικό που δε μας έδωσε την υπερωρία. Εμείς που μισούσαμε τη γυναίκα και την περιγελούσαμε που δεν έκαμε παιδιά, εθνοφρουρούς δήθεν μεγαλείων που μας ανήκαν, κι όταν εκείνα τα παιδιά ζητούσαν το δίκιο τους, το μερίδιό τους στον κόσμο τους είπαμε κοφτά πως είναι μικροί για να θέλουν να υπάρξουνε, μικροί για να θέσουν τους όρους τους για το δικό τους μέλλον, εμείς που μισούσαμε τους πούστιδες γιατί δεν είχαμε τα κότσια είτε να ανοίξουμε την πόρτα της σκληρής ντουλάπας είτε να αποδεχτούμε πως δε θα μας έπλαθαν νέα στρατιωτάκια από μπαγιάτικη ζύμη, εμείς που καταδικάσαμε το ίδιο μας το κορμί  γιατί ακούσαμε ανθρώπους ανέραστους, ανθρώπους που κήρυτταν ευλογία κι η μεγαλύτερη ευλογία δεν ήταν στο πλευρό τους ,η ευλογία του πόθου, του έρωτα. Εμείς που λέγαμε πως ξέρουμε το καλό του ανθρώπου, εμείς που αδυνατούσαμε να δούμε το δικό μας καλό. Εμείς ήμασταν, ακόμη κι αν γεννηθήκαμε τώρα, το παρελθόν μας είχε καταδικάσει στην επανάληψη, τα λάθη των γονέων δεν παίδευαν πλέον τα τέκνα γιατί το μεγαλύτερο λάθος τους ήταν τα ίδια τα τέκνα, νεοσσοί που έμαθαν να μισούν τα φτερά γιατί φοβόνταν να πετάξουν. Τι μικροί που γίναμε, τι τιποτένιοι. Κι εσένα που στα λέω τώρα αυτά, πως είναι τόσο σίγουρο πως δε σε νοιάζει. Το μόνο που έχεις μέσα σου είναι ο κόσμος, έτσι πως με κοιτάς, που ανοίγεις τα όμορφα, τα νεανικά σου μάτια με τόση ευλάβεια και άγνοια… αχ…. Μοιάζεις σαν αποκούμπι, το μόνο σκληρό είναι το κορμί σου, καμιά σκληράδα πάνω σου, πόσο χαίρομαι που δεν ένιωσες ποτέ τη μπότα της κοινωνίας να σου σκληραίνει τα μάτια. Θα μπορούσε κανείς να πιστέψει στον παράδεισο κοντά σου, κίβδηλο πλάσμα που θα κληρονομήσεις τη βασιλεία των ουρανών την στιγμή που τα βασίλεια της γης θα τυλίγονται στο θάνατο και στη φλόγα. Μακάρι να είχα έστω και λίγο λίγη από αυτή την άγνοια, τόση που να μπορέσω να ευτυχίσω… Μα βλέπεις θα ήταν χάρτινη η ευτυχία μου, απαλή, απλή κι άνοστη σαν ένα κομμάτι χαρτί. Ένα κομμάτι χαρτί που κάποτε ήταν δέντρο. Αν θες να δεις η μνήμη πως χάνεται δε χρειάζεται να ανοίξεις το χαζοκούτι ούτε να ταξιδέψεις στα λόγια κάποιου έξυπνου ποιητή, σκέψου μονάχα ένα δέντρο που κατέρρευσε και τώρα η Δρυάδα του σου σκουπίζει των κώλο.  Έτσι είναι κι ο άνθρωπος, ενστερνίζεται το δέντρο για να δημιουργήσει κωλόχαρτο. Να πάρε ένα κομμάτι, τράβα το, σκίσε το, αν θες βάλτο στο όμορφό σου στόμα και μασούλησε το, έτσι χάνεται η μνήμη στον άνθρωπο, έτσι σβήνει το φως πριν τον ύπνο.
Όμορφε άνθρωπε, εσύ με το όμορφο κορμί σου, με τα ολοζώντανα χείλια σου, με μάτια που σπαρταράνε, εσύ που σαν μπιμπελό, σαν ακριβό έργο τέχνης ξαπλώνεις την απλότητά σου στο κρεβάτι μου έχοντας άγνοια κίνδυνου. Αν αύριο σου στηλιτέψουν το μυαλό και γίνεις κι εσύ μια φωνή μέσα στις άνοστες πια τόσες, αν αύριο βεβηλώσουν αυτή σου την άγνοια με σοφιστείες και τεχνάσματα, αν αύριο ο χρόνος παλέψει με την κοινωνία για το πρόσωπό σου κι αν βρεις τις χαρακιές της δεύτερης να σου γερνούν την όψη και να σου στερούν χρόνια που ο χρόνος δε σου στέρησε, να ξέρεις πως υπήρξες μια στιγμή αθάνατος, εκείνη τη στιγμή που πρέσβευες τη μεγαλύτερη ευτυχία για τον άνθρωπο, το μόνο παράδεισο που ποτέ θα γνωρίσει εκείνον που χτίζουν δυο χέρια καλά ενός ανθρώπου γύρω σ’ έναν άλλο.
Μα αυτή είναι μια ευτυχία ουτοπική, μια ευτυχία για λίγους, μια ευτυχία που απαιτεί απόλυτη ελευθερία, μια ουτοπία τέτοια απαιτεί το είναι σου και ποιος αν σε ρωτήσω, θα έδινε τον εαυτό του; Τις άλλες τις εκκωφαντικές, τις περίφημες, τις ευτυχίες που ξεθωριάζουν είναι εύκολο να τις βρεις, πωλούνται στα περίπτερα, πωλούνται στα σούπερ μάρκετ, τις παίρνεις με το κιλό, τις χάνεις ακόμη πιο εύκολα, τις ξεχνάς σαν τη γεύση της τσίχλας μετά από ώρα. Τότε σου μένει μόνο ένα ανιαρό λαστιχένιο φαγώσιμο που κολλάει στα δόντια σου… Χέρια.. πότε σκεφτήκαμε τη δύναμή τους; Μπορούν να τυλιχτούν γύρω σου σα καταφύγιο, μπορούν και να σε πνίξουν. Όταν ήθελα να με αγκαλιάσουν έμαθα να σφίγγονται γύρω από το λαιμό μου και να μου κόβουν τον αέρα, όταν ήθελα να με αγγίξουν, γλώσσες μου έγλυφαν τις χούφτες και σκορπούσαν τα αποτυπώματα μου στερώντας μου τον εαυτό, όταν ήθελα να με καθοδηγήσουν μου έπαιρναν τα μάτια και φορούσαν στο κεφάλι μου τα δικά τους σα φωτοστέφανα, όταν ήθελα να μιλήσω μου έσχιζαν τη γλώσσα .Κι ύστερα μου λέγαν, είσαι ελεύθερος. Κι εγώ σα γνήσιος “επαναστάτης” θα πούλαγα την επανάσταση για λίγη ευτυχία, θα έβγαζα τα μάτια μου να μη βλέπω, να γύμνωνα το σώμα μου και θα έκλεινα το στόμα μου κι ύστερα θα άλλαζα κανάλι. Κι εκεί κάπου στην ακίνδυνη επανάστασή μου κι αφού έχω νιώσει καλύτερα, θα προσπερνούσα τα ολόφρεσκα γεγονότα και θα έβαζα μια μπαγιάτικη σειρά στην οθόνη για να ξεκουραστώ μα ξέρεις κάτι δε με αφήνει τελευταία να χαλαρώσω, κάτι μου στερεί τον ύπνο μου, κι όχι δεν είσαι εσύ, θα’ θελα τόσο να ήσουν, όχι όμως, στις σκοτεινές επάλξεις του καναπέ, στο σύγχρονο κελί μου, κάτω από τον κώλο μου και το βολεμένο μου πνεύμα ένα μικρό μπιζέλι επαναστατεί καλύτερα από μένα. Ένα μικρό μπιζέλι απαιτεί και διεκδικεί την ηρεμία μου, ένα μικρό μπιζέλι μου στερεί τον παράδεισο ουρλιάζοντας  κάθε φορά που το συναντά το σώμα μου κι έχει πάντα την κραυγή του πολέμου. Φοβάμαι πως σε λίγο θα μεγαλώσει και δε θα μπορώ πια να κάθομαι, θα με αναγκάσει να σηκωθώ κι όταν σηκωθώ, τότε θα βρω τον δικό μου παράδεισο, μα αυτός είναι καρπός του φιδιού και του μήλου, αυτός θα μυρίζει βλέμματα καθαρά και θα έχει τη γεύση της φωνής που δε προσκυνά, πολύ φοβάμαι πως μια μέρα αυτό το άτιμο μπιζέλι δε θα με αφήσει να γονατίσω ξανά, θα μου στερήσει όλα τα προνόμια του δούλου και τότε η προσευχή μου θα αποχτήσει ονόματα και σάρκες, τότε ο θεός μου θα περπατά δίπλα μου κι ο μεσσίας του δε θα ταιριάζει σε κανένα υπέρτατο ον, δε θα υπόσχεται ανάσταση νεκρών παππούδων, ούτε θα κάνει θαύματα, ο μεσσίας μου θα είναι μια ανάμνηση ευτυχίας που θα σταυρώνεται με χέρια ανοιχτά και πλευρά αφύλαχτα, θα’ χει όνομα απροφήτευτο και σάρκινο πατέρα, κανένα αστέρι δε θα λάμψει γι’ αυτόν, παρά μονάχα μάτια, άγρια, εξουθενωμένα, εξαγριωμένα μάτια που θα διαπραγματεύονται την ομορφότερη κόλαση, την ελευθερία. Τότε εύχομαι να συναντηθούμε ξανά κι αλήθεια ελπίζω να’ χεις τη γεύση του μήλου ή το γέλιο του ήλιου κάτω από τη γλώσσα.







https://bluerabbit26.blogspot.com/2019/11/blog-post.html

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2019

Στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος(;) Της Χριστίνας Κοντούλη











Στον Δημήτρη

Υπάρχουν 2 είδη ανθρώπων: αυτοί που είναι εύκολο να είσαι μαζί τους, αλλά εξίσου εύκολο να είσαι χωρίς αυτούς και αυτοί που είναι δύσκολο να είσαι μαζί τους, αλλά αδύνατο να ζήσεις χωρίς αυτούς.
— Έρνεστ Χέμινγουεϊ

Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2019




Aids Εξομολογήσεις

Η 1η Δεκεμβρίου έχει θεσπιστεί ως Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS. Για την φετινή χρονιά, θα θέλαμε να ξεφύγουμε από την καθιερωμένη ενημέρωση για το τι είναι ο ιός, πως μεταδίδεται, ποια τα μέτρα προφύλαξης και να σταθούμε κυρίως  στα συναισθήματα αυτών των ανθρώπων που έχουν μολυνθεί και νοσούν από τον ιό HIV και στο  πώς βλέπουν τη ζωή μετά από τόσες αλλαγές στην καθημερινότητα τους.
Σήμερα δυστυχώς στην κοινωνία που ζούμε, οι ρυθμοί ζωής αποξενώνουν τον άνθρωπο και τα φαινόμενα κοινωνικού αποκλεισμού γίνονται εντονότερα, με αποτέλεσμα οι οροθετικοί να ζουν στιγματισμένοι, πολλές φορές απομονωμένοι, παρά το γεγονός ότι η αντιρετροϊκή  θεραπεία συνεχώς εξελίσσεται και μιλάμε πλέον  για  μία  χρόνια και όχι όπως παλαιότερα, θανατηφόρο νόσο. Λαμβάνοντας υπόψη ότι ο κύριος τρόπος αντιμετώπισης είναι η ευαισθητοποίηση, η σωστή ενημέρωση και η λήψη μέτρων προφύλαξης, σεβόμενοι πάντα και προασπιζόμενοι τα ανθρώπινα δικαιώματα, συνδράμουμε στον αγώνα για την ορθή και έγκαιρη αντιμετώπιση του προβλήματος.
Στα πλαίσια λοιπόν της ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης του κόσμου ο Μορφωτικός Σύλλογος «Μέγας Αλέξανδρος» του Παπαγιάννη Φλώρινας σε συνεργασία με μέλη των Φλώρων Εικαστικών παρουσιάζει το θεατρικό δρώμενο με θέμα «AIDS-ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ»  την Κυριακή 17 Νοεμβρίου 2019 και ώρα 6:30μ.μ. στον χώρο της Κοινότητας του Χωριού Παπαγιάννης (κεντρική πλατεία).
Συμμετέχουν: Βαγγέλης Τζημόπουλος, Γιώργος Δελιόπουλος, Γλύκα Διονυσοπούλου, Μιχαήλ Μπιμπάσης. 

Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2019

Άννα Καμπουρίδου - Το Θείο Σόλο του Τραγιού στο Ουλαλούμ

Άννα Καμπουρίδου, Το Θείο Σόλο του Τραγιού στο Ουλαλούμ, μελάνι σε καμβά, 8cm x 6cm



Ευρύνοντες τα όρια της τέχνης μέχρι σχεδόν του απρόσιτου, δεν έκτειναν  - μπορεί να πεί μολαταύτα κανείς – την ορθόδοξη αισθητική των πραγμάτων, παρά ανατρέψαντάς την, ξεκίνησαν απ’ την πρώτη ουσία της, απ’ αυτή την καταβολή του αιστήματος. Θάλεγε κανείς, παραμόρφωσαν την παραδεγμένη «ηθική» της , κάμαντας την υπόσταση: έκφραση, και την ουσία: μορφή.

Ήταν σαν να σε πρόσμενα κυρά,
απόψε που δεν έπνεε όξω ανάσα,
κι έλεγα: Θα 'ρθει απόψε απ' τα νερά, κι από τα δάσα!

Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2019

Πηνελόπη Γαίτη: The scape of thought in Art: Συναθροίσεις θεάσεων τέχνης...στην ΤΙΜΕ ΟF ART GALLERY στην Αθήνα (6-8/10/2019)



     Το βλέπειν της ψυχής...μπροστά σε ένα ανθρώπινο τοπίο από πάθη και λάθη που ζυμώθηκαν μέσα στο χρόνο ...η διαίσθηση πως η λύτρωση βγαίνει μόνο μέσα από την τέχνη ....η αναγκαιότητα ύπαρξης ενδοδραματικής όρασης που χαρίζει στον άνθρωπο τη δυνατότητα του οράν, τη δυνατότητα να θεάται τον εαυτό του, αλλά και να γίνεται ο ίδιος υποκείμενο θέασης αναστοχαζόμενος το παρελθόν ως ένα πρόσωπο πάσχων που λαλεί τη διαφορετικότητα του, τις εμμονές και τις αμφισημίες της ψυχής του γιατί:

Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2019

Η μεταβατική περίοδος μιας κοινωνίας και η διαφοροποίηση των συλλογικών πρακτικών στην τέχνη, μια κοινωνιολογική προσέγγιση







Τις τελευταίες δεκαετίες, έχουν καταγραφεί θεμελιώδεις αλλαγές στην κοινωνική σφαίρα, υπό την επίδραση των τεχνολογιών της πληροφορίας, την κατάργηση την άρνηση του ορθολογισμού, εν τούτοις σημειώνεται μια μετάβαση από τη νεωτερική περίοδο, σε μια διαφορετική συνθήκη. Ορισμένοι από μελετητές, μεταξύ των οποίων : οι Foucault (1972, 1973a, 1973b, 1979), Derrida (1976, 1978), Baudrillard (1994), Rotry (1989), Lyotard (1979) και Jameson (1983) επισημαίνουν τις ριζοσπαστικές, σύμφωνα με τα κριτήρια τους, αλλαγές και επικαλούνται με τον όρο‘’μετανεωτερικότητα’’ την περιγραφή μιας νέας περιόδου, που έπεται και αναχαιτίζει την προηγούμενη. Ο Giddens υποστηρίζει πως οι συνεχείς αλλαγές και το αντίκτυπο στο κοινωνικό μετασχηματισμό είναι οι φορείς της μετάβασης αυτής.1

Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2019

"Αγία Φωτεινή": Η Συνάντηση του αρχαίου κόσμου με τον χριστιανικό. Αγάπη Μαντζιώρη






Η πίστη σε κάποια ανώτερη δύναμη αποτελεί πανανθρώπινη και διαχρονική ανάγκη. Ανεξαρτήτως αν μια θρησκεία είναι πολυθεϊστική ή μονοθεϊστική, του χαρακτήρα και των αρχών που την διέπουν, αποτελεί δημιούργημα των ανθρώπων. Οι φαινομενικά αδύναμοι άνθρωποι κάποτε, στηριζόμενοι στην παρουσία κάποιας ύπαρξης, σε ιστορικές μαρτυρίες, αλλά και σε στοιχεία μυθοπλασίας, έπλασαν την λατρεία στους Θεούς τους, προσδοκώντας από αυτούς. Προσδοκία για στήριξη σε στιγμές αδυναμίας, αλλά και για κάλυψη συναισθηματικών, υπαρξιακών και οντολογικών κενών. Ελπίδα για την προοπτική μεταθανάτιας ζωής. Προϋπόθεση για την θετική έκβαση αυτής της μετάβασης άλλοτε η καλοσύνη και άλλοτε η αυτοπραγμάτωση. Φυσικά η δημιουργία μιας θρησκείας μπορεί να ερμηνευτεί και ως προσπάθεια κάποιων για χειραγώγηση του πλήθους. Ο φόβος, οι ενοχές, η εξάρτηση και η αίσθηση του εκ φύσεως ελλιπούς, λειτουργούν ανασταλτικά στην ολοκλήρωση του ατόμου, για την οποία ίσως το κυριότερο προαπαιτούμενο είναι ο αναστοχασμός  και η τόλμη.

Κράτος, υπακοή, οικογένεια


Της Χριστίνας Κοντούλη






Οι γονείς….

-Όχι δεν έκαψα τις πατάτες, κλείσε το παράθυρο καλύτερα, απ’ έξω έρχεται αυτή η μυρωδιά, μυρίζει η χούντα….  Έχεις συνηθίσει, γι’ αυτό δεν τη γνώρισες με την πρώτη, πάντα μας τριγύριζε κάπως. Κλείστο το κωλοπαράθυρο, κοιμούνται τα παιδιά… θα τη συνηθίσουν κι εκείνα! Τότε να δεις που θα ‘ρθουν εναντίον μας, όχι γιατί τ’ αφήσαμε να ζήσουν στη βρωμιά, όχι γιατί τα μεγαλώσαμε μέσα στα σκουπίδια, θα έρθουν εναντίον μας γιατί μας μυρίζει άσχημα, και μόνη μυρωδιά της άνοιξης στα μάτια τους θα είναι αυτή η μπόχα. Κλείσε σε παρακαλώ το παράθυρο, κλείσ’ το μέχρι να προλάβω να τους πω, μέχρι να προλάβουν να μάθουν, έστω μέχρι να φανταστούν το άρωμα της ελεύθερης ύπαρξης κι ύστερα άνοιξέ το να μάθουν κι εκείνα πως μυρίζει το σκυμμένο κεφάλι.

Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2019

3η Προκήρυξη της Εμβληματικής Δράσης του ΕΛ.ΙΔ.Ε.Κ. «Επιστήμη και Κοινωνία» με τίτλο «Κόμβοι Έρευνας, Καινοτομίας & Διάχυσης»


 

 

Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2019
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

23 Οκτωβρίου 2019
η ημερομηνία έναρξης υποβολών μέσω της Διαδικτυακής Πύλης του ΕΛ.ΙΔ.Ε.Κ.
https://hfri.grnet.gr/

Ανακοινώθηκε σήμερα, Δευτέρα 14 Οκτωβρίου η 3η Προκήρυξη της Εμβληματικής Δράσης του ΕΛ.ΙΔ.Ε.Κ. «Επιστήμη και Κοινωνία» με τίτλο «Κόμβοι Έρευνας, Καινοτομίας & Διάχυσης» (http://www.elidek.gr/call/3i-prokiryxi-tis-drasis-epistimi-kai-koinonia-me-titlo-komvoi-ereynas-kainotomias-amp-diachysis/).

Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2019

"Το Κοντινό Υπερπέραν" Συμμετοχή στις Νυχτες Τέχνης 2019 του φεστιβάλ Δημητρίων Θεσσαλονίκης


ΝΥΧΤΑ ΤΕΧΝΗΣ 2019
Συμμετέχουμε με την έκθεση:
Το Κοντινό Υπερπέραν
Χάρης Κοντοσφύρης_Γιώργος Πανταζής
 Πέμπτη 17 Οκτωβρίου 2019, 12.00  22.30
Διοργάνωση: Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης και Φεστιβάλ Δημητρίων
ΓΚΑΛΕΡΙ ΛΟΛΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ | Τσιμισκή 52, Θεσσαλονίκη
t. +30 2310 240416, e-mail: lolanikolaouartgallery@gmail.com
http://lolanikolaougallery.blogspot.gr

Το Κοντινό Υπερπέραν
Χάρης Κοντοσφύρης_Γιώργος Πανταζής

Αν παρατηρήσουμε τον δρόμο, οι θόρυβοι φτάνουν εξασθενημένοι, οι κινήσεις του
μοιάζουν φαντάσματα και ο ίδιος ο δρόμος, εξαιτίας του τζαμιού που είναι
διαφανές μεν αλλά σκληρό και άκαμπτο, μοιάζει μ’ ένα ον απομονωμένο που
πάλλει κάπου στο «υπερπέραν», αναφέρει ο Καντίνσκι στο βιβλίο του Σημείο-
Γραμμή-Επίπεδο.

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2019

Πηνελόπη Γαίτη:«Μισοκρυμμένη φθινοπωρινή μνήμη-2019»


   

 Οι πρώτες σταγόνες βροχής σκάνε με ορμή στο παράθυρο σαν ρώγες σταφυλιού...ανακλήσεις μνήμης σαν θραύσματα από ρώγες σταφυλιού. Ζει ο Πενθέας ή δε ζει; Η Αγαύη ποιον θρηνεί ή δε θρηνεί. Χώρος δράσης; Μέσα σε ένα Χ δωμάτιο που λειτουργεί ως χώρος συνδυαστικών εμπειριών  και συμβάντων. Η μνήμη ξαναζεί μαζί με το χρόνο και τα σημεία του δημιουργώντας συνταυτίσεις και χροιές χρωμάτων...μέσα σε ένα ντουλάπι μιας αστικής κάμαρας ...

Πηνελόπη Γαίτη: «Φθινοπωρινή σονάτα στην τέχνη»


  
  oooooooooooooo     



    Φθινόπωρο: η εποχή της πρώτης βροχής που τη ρουφάει με λαχτάρα το φρυγμένο από την κάψα του καλοκαιριού χώμα. Είναι που πέρασε το καλοκαίρι με το θόρυβο, την αχλή και τις φωνές των παραθεριστών στην παραλία. Είναι ίσως εκείνη η μικρή απροσδιόριστη μελαγχολία της αλλαγής και της ματαίωσης που δεν έχει πρόσωπο, λόγο κι αφορμές. Μοιάζει με τον καιρό που κομίζει: απροσδιόριστο, απρόβλεπτο, γλυκόπικρο, νοσταλγικό, φωτεινό, απόμακρο, μεταβατικό...

Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2019

Η τέχνη ως σκεπτόμενο σώμα





Η τέχνη ως σκεπτόμενο σώμα

Της Γλύκας Διονυσοπούλου
Εικαστικός – Υποψήφια Δρ. Ιστορίας της Τέχνης

Τι συμβαίνει όταν η τέχνη γίνεται «ζωντανή»; Όταν παύει η στατική σχέση με τον θεατή και μετατρέπεται σε άμεση και διαδραστική τέχνη με το κοινό; Πως αντιλαμβάνεται ο θεατής την αμεσότητα της επικοινωνίας και την ζωντανή εμπειρία που προσφέρει μια αντίστοιχα «ζωντανή» τέχνη; Πως μπορεί να ορίσει τόσο ο καλλιτέχνης, όσο και το καλλιτεχνικό κοινό μια τέχνη πολυδιάστατη όπως αυτή της performance;

Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2019

ΠολυΧρόνης Καραχάλιος - Πτυχιακή εργασία

ΠολυΧρόνης Καραχάλιος
ΑΜ: 815
Ακαδημαϊκό έτος: 2018-2019
Ι΄ χειμερινό εξάμηνο



«ΝΙΨΟΝ ΟΨΙΝ»

Με αφορμή την πτυχιακή μου εργασία ως φοιτητής του Τ.Ε.Ε.Τ. της Σχολής Καλών Τεχνών
του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.
Επιβλέποντες καθηγητές: κ.κ. Γιάννης Ζιώγας, Θωμάς Ζωγράφος, Νίκος Διονυσόπουλος
Φλώρινα, Ιούνιος 2019


Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2019

Εγκαίνια έκθεσης ΣΚΕΤΒΕ στο Μουσείο Τεχνών Κοζάνης




Το Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκαν με ιδιαίτερη επιτυχία στο Μουσείο Τεχνών Κοζάνης τα εγκαίνια της ομαδικής έκθεσης του Συλλόγου Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Βορείου Ελλάδος ΣΚΕΤΒΕ. Η έκθεση οργανώθηκε με αφορμή την ολοκλήρωση του 5ου Πανελλήνιου Διαγωνισμού Ποίησης 2019 που είχε θέμα ¨Ο ΕΡΩΤΑΣ¨ ο μικρός κι ο μέγας. Στα εγκαίνια πραγματοποιήθηκε μουσικοποιητικό δρώμενο σε απαγγελία ανέκδοτης ποίησης του Γιώργου Δελιόπουλου συνοδευόμενο από αργεντίνικο tango με τους Μιχαήλ Μπιμπάση και Γλύκα Διονυσοπούλου (Φλώροι Εικαστικοί).  

Στην έκθεση συμμετέχουν 47 καλλιτέχνες με έργα ζωγραφικής - χαρακτικής - γλυπτικής - ψηφιδωτού - VIDEO ART,  που είναι οι:

Voukalis Hanne, Kanji Rathindranath, Kllogjeri Fotis, Luigi Caroline, Αδαμαντίδης Γιάννης, Αναγνώστου Ανδρέας, Αναστασιάδου Όλγα, Αρφανάκη Θεώνη, Βυζοβίτου Ευφροσύνη, Γαληνού Γεωργία, Δαρβάδου Βασιλεία (Βάλια), Δελερή Βασιλική, Ζαχαριάδης Σώτος, Καραβίδα Γεσθημανή, Καραγιάννoς Δημήτρη, Καρώνης Θάνος, Κομπατσιάρη Μαρία, Κυριαζοπούλου Βικτωρία, Κυριαζοπούλου Μαίρη, Λιαλιαμπίδου Καίτη, Μαδεμλή Μάγδα, Μήχου Χριστίνα, Μιχαηλίδης Παύλος, Μιχαηλίδου Δέσποινα, Μονογυιος Ιωάννης, Μπεντίλας Νίκος, Μπιτζάνη Μαριλένα, Μποζίνη - Κεχαγιά Αμαλία, Μπουκουβάλα Ελευθερία, Μυρωνίδης Θωμάς, Παλιάν Κωνσταντίνος, Παπαδοπούλου Μαρία του Δημητρίου, Παπαδοπούλου Μαρία του Θωμά, Πατινιώτη Μαριάννα, Περδίκη Σοφία, Πετρόπουλος Δημήτρης, Πίτσιος Ιωάννης, Σύρου Μπέσσυ, Τάσιος Χρήστος, Τενεκετζής Δημήτρης, Τρούλη Γεωργία, Τσιρίκα Αθηνά, Φαρμακά Ηρώ, Φορίδης Χριστόφορος, Χαμιδιελή Φωτεινή, Χατζίδης Αθανάσιος, Χριστοδουλίδης Χάρης.

Επιμέλεια έκθεσης: Γλύκα Διονυσοπούλου – Εικαστικός, Υποψήφια Δρ. Ιστορίας της Τέχνης.

Ρεπορτάζ και φωτογραφικό υλικό μπορείτε να δείτε στην παρακάτω σελίδα της εφημερίδας Πρωινού Λόγου εδώ και στο kozan.gr εδώ