“Education either functions as an instrument which is used to facilitate the integration of the younger generation into the logic of the present system and therefore bring about conformity to it, or it becomes the practice of freedom, the means by which men and women deal critically and creatively with reality and discover how to participate in the transformation of their world.”
— Paulo Freire, Pedagogy of the Oppressed
.jpg) |
| Έργο μαθητ(ρι)ών Δ και Ε τάξης, 2026, Χανιά |
Το πλαίσιο που επιλέγουμε για την ορατότητα της σχολικής τέχνης καθορίζει το νόημα αυτής της πράξης. Όταν η προβολή της σχολικής τέχνης μετατρέπεται σε μια βιτρίνα για την αυτοεπιβεβαίωση και τον ναρκισσισμό του εκπαιδευτικού-καλλιτέχνη, τότε το παιδί εργαλειοποιείται. Αν το κίνητρό μας είναι να δείξουμε «τι κατάφερα εγώ να τους κάνω να φτιάξουν», αναπαράγουμε μια αυθεντία που πνίγει την αυθεντικότητα.
Η πραγματική παιδαγωγική αξία της τέχνης δεν βρίσκεται σε ένα τελικό προϊόν που θα εισπράξει θαυμασμό, αλλά στην ίδια τη διαδικασία της δημιουργίας. Εκεί, όπου το παιδί ανακαλύπτει τη φωνή του, συνδιαλέγεται με τους/τις συμμαθητές/τριες του και αποκτά επίγνωση του εαυτού του μέσα στην ομάδα, σε σχέση με τον χώρο, τα υλικά και την ίδια την κοινωνία.
Αυτή τη διαδικασία έχουμε ίσως χρέος να τη μοιραζόμαστε με την κοινότητα. Όχι ως επίδειξη, αλλά ως μια πράξη αλληλεγγύης και διαλόγου. Η τέχνη στο σχολείο πρέπει να ανήκει ολοκληρωτικά στα παιδιά και στην κοινή τους πορεία.
Αναφορές
Freire, P. (1972). Pedagogy of the oppressed (M. B. Ramos, Trans.). Penguin Books.
_proc.jpg)
