Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2020

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΚΑΡΥΟΘΡΑΥΣΤΙΣ

 


ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΚΑΡΥΟΘΡΑΥΣΤΙΣ

 

Το λογοτεχνικό περιοδικό καρυοθραύστις κυκλοφορεί κάθε τέσσερις μήνες από τις εκδόσεις ΡΩΜΗ και υπό τη διεύθυνση του Κ. Θ. Ριζάκη. Στις σελίδες του φιλοξενούνται αφιερώματα σε λογοτέχνες, δοκίμια, ποιήματα, πεζογραφήματα, βιβλιοκριτικές, αυτοσχόλια λογοτεχνών πάνω σε εκδοθέντα έργα τους, συνεντεύξεις, ενώ κάθε τεύχος κοσμείται από τα έργα ενός καλλιτέχνη.

Στο τέταρτο τεύχος (Απρίλιος 2020) φιλοξενήθηκε ένα πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα στο έργο του ποιητή και πεζογράφου Πρόδρομου Χ. Μάρκογλου, με τη συμμετοχή δεκαέξι πανεπιστημιακών, λογοτεχνών και βιβλιοκριτικών. Ο Συμεών Γρ. Σταμπουλού μετέφρασε τον κύκλο ποιημάτων «Παραλλαγή επί κανενός θέματος» του Ντουρς Γκρυνμπάιν (Durs Grünbein, 1962), ίσως του σημαντικότερου ποιητή της γενιάς του στη Γερμανία. Μεταφράσεις των Hugo, De Lisle, Bernstein και Joseph Kessel συμπληρώνουν την ύλη.

Σ’ αυτό το τεύχος ο εικαστικός και καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών Φλώρινας Χάρης Κοντοσφύρης συνομιλεί με τη Γλύκα Διονυσοπούλου πάνω σε ευρύτερα ζητήματα της Τέχνης, όπως για τον ρόλο του καλλιτέχνη και της Τέχνης σήμερα, για το εικαστικό γίγνεσθαι στο κέντρο και την περιφέρεια, για τη σχέση της Τέχνης με τον θεατή και του καλλιτέχνη με τα υλικά. Παράλληλα, έργα του κοσμούν τις σελίδες του τεύχους.

Περισσότερες πληροφορίες γύρω από το περιοδικό και τα περιεχόμενα των τευχών μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα των εκδόσεων ΡΩΜΗ, πατώντας  https://www.romipublications.com/blank-4

 













Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2020

Εικαστικός Χαρακτήρας του Χάρτη . Διάλεξη της Ευφροσύνης Τσακίρη. Τρίτη 1/12/ 2020 στις 10.30 πμ



 Ο εικαστικός χαρακτήρας του χάρτη

 Ομιλήτρια: Ευφροσύνη Τσακίρη, Δρ. Μηχ.ΕΜΠ

Φορέας: Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Πανεπιστήμιου Δυτικής Μακεδονίας

Υπεύθυνος Συντονισμού, οργανωτής: Χάρης Κοντοσφύρης

 Ο εικαστικός χαρακτήρας του χάρτη

Ο χάρτης συνδέεται τόσο με την επιστήμη, όσο και με την τέχνη. Αυτό γίνεται φανερό αν μελετήσει κάποιος την εξέλιξη και τις πολυ ποίκιλες εκδοχές του από την προϊστορία μέχρι σήμερα.Ο χάρτης αποτελεί μέσο αντικειμενικής αποτύπωσης της εξωτερικής πραγματικότητας και ως τούτου, τεκμηρίωσης των φαινομένων του χώρου.

Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2020

Διάλεξη του Δερματοστίκτη Ορέστη Κοτοπούλη


Την Τρίτη 24/11/2020 στις 10 πμ θα πραγματοποιηθεί διάλεξη του Δερματοστίκτη Ορέστη Κοτοπούλη για την ιστορία της "τέχνης " του Τατουάζ.Εικονική Αίθουσα 3 Σύνδεσμος Αίθουσας   https://zoom.us/my/uowm.eetf3   Meeting ID   680-447-7017

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2020

ΔΥΟ ΖΩΓΡΆΦΟΙ Ο ΛΑΣΚΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΔΑΜΟΥΛΑΚΗΣ ΣΤΟ 3ΡΓΑΣΤΗΡΙΟ - Τετάρτη 18 /11/2020 στις 10 πμ

Η φανταστική street art της Θεσσαλονίκης | LiFO

 Ανακοίνωση 3ικαστικού 3ργαστηρίου Ζωγραφικής ΤΕΕΤ ΠΔΜ / Κοινοποίηση - άπαντες

Την  Τετάρτη  18/11/2020 στην εικονική αίθουσα 3 του εικαστικού 3ργαστηρίου Ζωγραφικής της Σχολής καλών τεχνών Φλώρινας δύο ζωγράφοι του δρόμου και του τελάρου παρουσιάζουν την δουλειά τους. Οι δύο καλλιτέχνες Κωστής Δαμουλάκης και Σταμάτης Λάσκος  συναντήθηκαν πριν δέκα  χρόνια στους δρόμους ζωγραφίζοντας από κοινού με τέσσερα μάτια και με τέσσερα χέρια.

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2020

Διεθνές διαδικτυακό συνέδριο με θέμα "Ενισχύοντας την εκπαίδευση ενεργών πολιτών σε τοπικό επίπεδο".

Διεθνές διαδικτυακό συνέδριο με θέμα "Ενισχύοντας την εκπαίδευση ενεργών πολιτών σε τοπικό επίπεδο", θα πραγματοποιηθεί 12 & 13 Νοεμβρίου 2020.


Το συνέδριο συνδιοργανώνεται απο το Δήμο Λαρισαίων και το Δήμο Yeonsu-Gu (Δημοκρατία της Κορέας) με την υποστήριξη του Ινστιτούτου Δια Βίου Μάθησης (UIL) της UNESCO.


Εγγραφή στην ιστοσελίδα του συνεδρίου:
 

link για τo live steaming (youtube).

LiveYoutube

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2020

Βιωματικό Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα 400 ωρών Με Διαδραστικά Εικαστικά Εργαστήρια

Με Διαδραστικά Εικαστικά Εργαστήρια 

 Για το Δημοτικό και το Νηπιαγωγείο

(απόκτηση δεξιοτήτων μέσα από την Τέχνη)

Σκοπός

  • Αξιοποίηση στη διδασκαλία των μαθημάτων και σε καινοτόμες εκπαιδευτικές πρακτικές
  • Ανάπτυξη πολλαπλών τύπων νοημοσύνης των μαθητών/τριών
  • Ανάπτυξη Δημιουργικότητας – Κριτικής σκέψης – Αυτοσχεδιασμός 
  • Χρήση καθημερινών υλικών για πρακτική εφαρμογή

Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2020

Day dreaming / Θωμάς Μακινατζής


 

 Τι γυρεύει μια γάτα «gestalt» στην έκθεση του;

 Και το έτος 2020 έγινε το έτος συγκομιδής της ζωγραφικής δωματίου του Θωμά Μακινατζή. Πρώτα το χρώμα, ώχρες , ούλτρα μαρίν ηχητικού συνόλου για καθημερινές ονειροπολήσεις, δεύτερα γραμμές περιγραμμάτων για φευγαλέα εσάμπλ ίνσταγκραμ, έπειτα ασύνδετες εικόνες για μουσαμάδες, περιπλανήσεις με μικροσκελή θέματα φαντασίας, τα οποία παραλλάσσονται και αναδύονται πολυσχιδώς, διαλυμένα, χωρίς ποτέ να επανέρχονται ατόφια.

Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2020

Έκθεση της ΕΙΡΗΝΗΣ ΡΑΠΤΗ στον χώρο τέχνης ΕΤCΗ ΙΝΚ, Αθήνα

 Αγαπητοί, φίλες και φίλοι,


σας προσκαλούμε στην έκθεση της νεαρής  Ειρήνης Ράπτη που καταφέρνει να κρατήσει και να μας προτείνει το ίχνος του χορού σε μια εικόνα. Συνεχίζουμε με επιμονή το πρόγραμμα του χώρου τέχνης ΕΤCH INK για την χαρακτική και την τέχνη κι ελπίζουμε, ο χρόνος να μας δικαιώσει...


Το ΚΕΝΤΡΟ ΧΑΡΑΚΤΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ-PANDOLFINI & ΣΙΑΤΕΡΛΗ Α.Μ.Κ.Ε. εγκαινιάζει 

την Παρασκευή, 6 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2020 (17.30- 22.30) 

στον χώρο τέχνης ETCH INK, ( Αργυρουπόλεως 16, Λυκαβηττός)

την ατομική έκθεση χαρακτικής 

SHADOW DANCERS”  

της  

ΕΙΡΗΝΗΣ ΡΑΠΤΗ

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2020

Εικαστική δράση για τον Καρκίνο των μαστών στη Φλώρινα. Μαστεκτομησθείσες του κόσμου ενωθείτε. Δημαρχιακό μέγαρο Πέμπτη 29 /10/ 2020

Μαστεκτομησθείσες του κόσμου ενωθείτε

 Εικαστική δράση  για τον Καρκίνο των  μαστών στη Φλώρινα:

Συνδιοργάνωση: Σύλλογος καρκινοπαθών Φλώρινας

 Δήμος Φλώρινας

 Τρίτο εργαστήριο Ζωγραφικής ΤΕΕΤ, Π.Δ.Μ

 Εικαστικό project, με τρισδιάστατη  ροζ φωταγώγηση του κτηρίου του Δημαρχείο Φλώρινας.

Βιντεοεγκαταστάσεις, στον κήπο του Δημαρχείου, των προπτυχιακών καλλιτεχνών Βλάση Πεντεφούντα, Αλεξάνδρας Σαμπαλή και Φωτούλας Σούμα. Την εικαστική αλληλεπίδραση συντονίζει ο Χάρης Κοντοσφύρης.

 Οι άνθρωποι συνηθίζουν να οργανώνονται μεταξύ τους. Μια νέα πρωτοβουλία, αλληλέγγυα του φροντίζειν, θα προτρέπει δράσεις για την πρόληψη του καρκίνου. Πρόκειται για το Σύλλογο Καρκινοπαθών Φλώρινας. Σε ανθρώπινες, γραφειοκρατικές συλλογικότητες, όπως η πόλη ή ο Δήμος, που δίνουν έμφαση στον πολιτειακό συντονισμό, αναπτύσσεται η πολιτική προστασία πρόληψης και βιοϊατρικής ανάνηψης, με κοινωνικό και πολιτισμικό σθένος. Ο Δήμος Φλώρινας στέκεται αρωγός. Ο αποκλειστικός θηλασμός, η πρόληψη του καρκίνου των μαστών, η επανένταξη νοσούντων και η ψυχολογική υποστήριξη συνιστούν για τον Δήμο Φλώρινας προτεραιότητες. Η ουτοπική προνόηση για τη μέριμνα ενοποιεί τον νοσούντα με το υγιές πλήθος, επιτρέποντας την εμφάνιση της ανθρώπινης κοινωνίας ως συνόλου. Η έννοια της κοινωνίας δεν μπορεί να εννοηθεί χωρίς την προοπτικότητα και τη διάσταση της μελλοντικότητας.

Σχήματα Μνήμης, Πτυχιακή Εργασία Όλγας Μοναχού

 

 

ΣΧΗΜΑΤΑ ΜΝΗΜΗΣ

 

Έρευνα πάνω σε μια ιδέα

 Πρόκειται για μια ιδέα του περιλαμβάνει στοιχεία ημερολογίου, αρχείου, χάραξης και αναπαραγωγής της μνήμης και εντάσσεται στη μικρή χειρονομία, στην καθημερινότητα, σε μια ατομική πραγματικότητα. Η επιλογή του καφέ ως πρωτογενούς υλικού εδράζεται στην καθημερινή συνήθεια που γίνεται συχνά τόσο μηχανικά ώστε να θεωρείται ασήμαντη. Κι όμως αυτή η καθημερινή επανάληψη της διαδικασίας του καφέ καθίσταται σημαντική και ο καφεπότης ή ο λάτρης του καφέ δυσκολεύεται ή ακόμα και αδυνατεί να τη διακόψει ή να τη στερηθεί. 

Η αναπαραγωγή της μνήμης αναφέρεται στην ανάκληση στη μνήμη εικόνων και περιστατικών που έχουν ταξινομημένα αποθηκευτεί στον εγκέφαλο και τα οποία κάθε φορά που επανέρχονται ως εικόνες ή ως δρώμενα είναι πάντα ελαφρώς παραποιημένα, λαμβάνοντας υπόψη τη νευρο-φυσιολογική διαδικασία των συνάψεων μεταξύ των νευρώνων στον εγκέφαλο και το συναπτικό δίκτυο όπου η εμπειρία αφήνει το ίχνος της. (Τα ίχνη της Εμπειρίας 2017, 87).

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2020

«Οι εκ γενετής νεκροί και το ένα » εικαστική παρέμβαση αντιγραφειοκρατίας και αντιρουτίνας στον προθάλαμο του Δημαρχιακού κτηρίου Αμυνταίου. 26/10 /20220


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο μήνας Οκτώβρης είναι παγκόσμια αφιερωμένος στην υγεία του μαστού και συνοδεύεται από πλήθος εκδηλώσεων, με σκοπό την αφύπνιση των γυναικών για τη σπουδαιότητα της πρόληψης. Ο Σύλλογος Καρκινοπαθών Αμυνταίου και Περιχώρων «Μαζί για τη Ζωή» σε συνεργασία με τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Αμυνταίου, το 3ικαστικό 3ργαστήριο της Σχολής Καλών και Εφαρμοσμένων Τεχνών Φλώρινας, τον Αθλητικό Πολιτιστικό Σύλλογο Ελπίδες Χάντμπολ Αμυνταίου, τις Μαίες του Κέντρου Υγείας Αμυνταίου, το Δ.Τ. Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός- Περιφερειακό Τμήμα Φλώρινας και την υποστήριξη του Δήμου Αμυνταίου συμμετέχουν ενεργά στις παρακάτω συμβολικές δράσεις τη Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2020

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2020

"Στὴν ὕλη εἰσχώρησα ουρλιάζοντας". Εικαστικό project για την διαβατήρια τέλεση ενός θανατηφόρου ρίσκου, σε δύο πράξεις και τρεις εκθέσεις Ελλάδα- Ρουμανία - Σουηδία.

 

Στὴν ὕλη εἰσχώρησα ουρλιάζοντας[1].

 

Εικαστικό project για την διαβατήρια τέλεση ενός θανατηφόρου  ρίσκου, σε δύο πράξεις.

 

 

Πράξη πρώτη

Ουδείς ευτυχής έχει διακόψει ευτυχία για να γράφει ποιήματα[2].

Ουδείς νεκρός έχει διακόψει την θανάτια  ζωή για να ξαναζήσει το υπόλοιπο της ζωής του[3].

 

Το ανάθημα μπορεί να είναι μια μικρή όρθια πέτρα, ένα αγκωνάρι ή μια πλάκα που σηματοδοτεί την ενθύμηση των νεκρών,  στην άκρη του μυαλού των ζωντανών. Μπορεί να είναι και ένα τάμα, μια εκπλήρωση, μια επιθυμία, ένα αναθημάτισμα υποσχετικό, ένα ανιμιστικό στοιχείο, μια αφιέρωση. Το ομόριζο ανάθεμα είναι το  αίτιο που πρέπει να ξορκιστεί στην αμνησία του μυαλού, ένα πρόσωπο, ένα γεγονός, μια απειλή, το μιαρό, ο φόβος.

   Οι διαβατήριες τελετουργίες κατανοούνται ως σύνοδοι ακολουθιών  που  συνδέουν  το πέρασμα από μια κατάσταση, μια σφαίρα -κοινωνική, κοσμική, πνευματική, σωματική- στην άλλη. Η μεθοριακότητά τους, ως αποχωρισμός, αλλά και ως ένταξη, ανασυντίθεται μέσα από  δρώμενα που συγκροτούνται κοινωνικά, ενοποιεί τον Χώρο και τον Χρόνο και αναδεικνύει το προσπελάσιμο των  ορίων, των συνόρων και των μεταβατικών   καταστάσεων. Η γέννηση, η εφηβεία, η μύηση, ο αρραβώνας, ο γάμος, ο θάνατος και άλλες ατομικές ή ομαδικές μεταβάσεις και αλλαγές στη ζωή των ανθρώπων, όπως η ανάληψη αξιωμάτων, η μετεγκατάσταση, η φιλοξενία αλλά και οι αλλαγές των εποχών, ο κύκλος του χρόνου και του βίου, τελικά, ορίζονται από συγκεκριμένες τελετουργίες. Οι τελετουργικές δράσεις αποτυπώνονται ως συνεκδοχές της ζωής και υποδηλώνουν την υποστασιακή δίψα  της αλληλουχίας ημών. Εκτυλίσσονται με τρόπο κανονιστικό κοινωνικά και οργανώνουν περιοδικότητες για συνευρέσεις, συνακροάσεις και συσσωματώσεις[4].

 

Χορό της νύχι ἂς ὦ φῶτα ἠχηρὰ[5].

Κατάρα κι ανθοδέσμη θανάτου στο ιερατείο/που καταρτίζει η μέλισσα/την αχαΐρευτη σφήκα περιφρονώντας[6].

 

Οι διαβατήριες τελέσεις για το θάνατο είναι εξόδιες, δείχνουν την έξοδο, αλλά και μια είσοδο, ταυτόχρονα. Ο τελετούμενος κι ο τελεστής  ως ζων, εύθραυστο και διαρκώς μετακινούμενο και μεταβαλλόμενο ενσώματο υποκείμενο, κατά τον van Gennep[7], στους αποχαιρετισμούς του Θανάτου υπόκεινται σε μια μεθοριακότητα της οριστικής(;) μετεγκατάστασης, με ρίσκο θανάσιμο,  «βιώνουν» την απένταξη από τον κόσμο των ζώντων και την εισχώρηση στους  νεκρούς. Οι διαβατήριες αυτές λειτουργίες προσεγγίζονται, τελικά, σαν κοινή, αναλογικά, εμπειρία.

 

Η εικαστική πλατφόρμα Μακρύ Όχημα επιχειρεί να λειτουργήσει με ένα ανάθημα, σχηματοποιημένο σε πλωτό μέσο, που σε περνά στην όποια «αντίπερα όχθη», αλλά και στον άλλο κόσμο. Το ανάθημα θα ξορκιστεί, με αναθέματα ταγμένα. Τα μικρά τάματα θα αποτελούν μικρογλυπτά, ζωγραφικές  μινιατούρες, μικροσκοπικοί διάκοσμοι, QR-code, συγκρατημένα με παραμάνες στο πλωτό.  Αυτή η διαδικαστική εικαστική ανάπτυξη  θα συνδημιουργεί μια μεταβλητών διαστάσεων εγκατάσταση, προσεγγίζοντας την μεταβατικότητα   της κοινωνίας ως εν εξελίξει δράμα, ως μια  προσπελάσιμη αφύλακτη διάβαση προς μια άγνωστη κατεύθυνση.

 

Καλούνται καλλιτέχνες να στείλουν, μέχρι τις 15 Νοέμβριου, μικρογραφικά τους κατορθώματα, για να αναρτηθούν στο πάνινο, πλωτό ανάθημα. Επίσης, θα έχουν τη δυνατότητα να τα αναρτήσουν και οι ίδιοι τους, μετά την έναρξη της  εκθεσιακής δραστηριότητας, στο Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας-Θράκης, ως μια δικιά τους διαβατήρια συνδήλωση, υπερβαίνοντας τα όρια της τάξης και της σειροθέτησης που διέπουν τις καθιερωμένες κοινωνικές σχέσεις και διαδικασίες αλλά και την εκθετική πρακτική ενός μουσείου. Οι τελετουργίες διάβασης δεν αναπαριστούν απλά, συμβολίζουν ή επικυρώνουν διαβάσεις, μέσα από την επιτέλεση και αυτό θα αποτελέσει την καλλιτεχνική συμβολή του καθενός.

 

Α/ δηλώνουμε συμμετοχή μέχρι τις 29 Οκτωβρίου.

 

Β / στέλνουμε τα αναθέματα – τάματα, όσα θέλουμε στον αριθμό τις 15 Νοέμβριου .

 

Γ/ Σε περίπτωση διαβατήριας παράδοσης στο μουσείο, δηλώνετε ημερομηνία άφιξης για την ανάρτηση του μικροέργου/τάματος, στο πλωτό ανάθημα.

 

Πράξη Δεύτερη

Επιτελεστική, βηματική δράση, στον άξονα του νυφιάτικου αποχαιρετισμού. Χορός με τη συνοδεία δύο οργάνων, σε αργό μέλος.  Παράλληλη, εικαστική παρέμβαση σε μαντήλια.  Τα ρούχα διπλωμένα εκτίθενται σε ενιαίο  σύνολο, με την ταυτόχρονη βιντεοκαταγραφή ή βιντεοπαρουσίαση του δρώμενου.

 

Α/ δηλώνουμε συμμετοχή μέχρι τις 29 Οκτωβρίου για την εικαστική παρέμβαση στο μαντήλι. Υλικό: λευκό πανί, διαστάσεων 50x50. Με παρέμβαση, επί το πλείστον, στη μια γωνιά, σε βάθος 15 πόντων.

 

Β / στέλνουμε τα αναθέματα μαντήλια ως τις 15 Νοέμβριου.

 

Γ/ Βιντεοκαταγραφή εκδήλωση ενδιαφέροντος.

 

Πληροφορίες και ενημέρωση στον Χάρη Κοντοσφύρη, τηλ.: 6974066236. 

 

Υστερόγραφο

[…]

Όσο αξίζει...

[…]

Απόψε πότισα τις ρίζες που ονειρεύτηκες

και τους καρπούς που εγκυμονούσε η τροχιά σου

κυρά, δε βρήκα μουσική που να σου άξιζε

πόνος στη γέννα προσκυνώ την αρχοντιά σου.

 

Θα χαραμίσω τη ζωή μου περιμένοντας

να ‘ναι πολύ αργά για να τη διορθώσω

και στα ρουθούνια του ουρανού θα μπω ουρλιάζοντας

τη μύτη του πριν ξεψυχήσω να ματώσω[8].

 

Ολοκλήρωση ανακοίνωσης πρόσκλησης για την συμμετοχή στο Balkan Art Festival της εικαστικής πλατφόρμας Μακρύ Όχημα, με την αλληλεπιδραστική συνέργεια των Χάρη Κοντοσφύρη και  Βασίλη Καβουρίδη.



[1] Καρούζος, Ν. (1980). Στὴν ὕλη εἰσχώρησα οὐρλιάζοντας. Ο ζήλος του μη-σχετικού με παροράματα. Αθήνα: Πολυπλάνο.

[2] Προβατάς, Ν. (2015). Η ευτυχία δεν βγάζει ποίηση. Το Βήμα (27/9).

[3] Στιγμιαίος αυτοσχεδιασμός του Σηράχ Σοβσέλ, στη Βόρεια Νήσο της Σοϊεγόσεμ Θάλασσας (21/10/2020).

[4] Van Gennep, A. (2016). Τελετουργίες διάβασης. Συστηματική μελέτη των τελετών. Θ. Παραδέλλης (μτφρ.). Αθήνα: Ηριδανός.

[5] Καρούζος, Ν. (1969). Ποίημα στο μαγνητόφωνο. Πενθήματα. Αθήνα. (περιλαμβάνεται στην συγκεντρωτική έκδοση Νίκος Καρούζος - Τα ποιήματα Α΄ (1961-1978). (1993). Αθήνα: Ίκαρος.

[6] Καρούζος, Ν. (1979). Οι πιο μπροστινές αλήθειες. Δυνατότητες και χρήσεις ομιλίας. Αθήνα: Ερατώ.

[7] Van Gennep, A. (2016). ό.π.

[8] Θηβαίος, Χ. (Συνθέτης & Στιχουργός). (2000). Γυναίκα [τραγούδι]. Είμαι αυτό που κυνηγάω [Μουσικό άλμπουμ]. Αθήνα: LEGEND - MODERN TIMES.

Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2020

Η ψηφιακή Frieze του Λονδίνου 2020





Απο το 2003 και καθε φθινοπωρο εκτοτε το η εβδομάδα Frieze συγκεντρώνοντας την παγκοσμια καλλιτεχνική κοινότητα, παρουσιάζει έργα που κυμαίνονται από την αρχαία εποχή έως τους σημερινούς καθιερωμένους αλλα και αναδυώμενους καλλιτέχνες. 

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2020

Γεύσεις Σιωπής, ατομική έκθεση της Χριστίνας Τζάνη στην Art Gallery Μορφές

 


Η Γκαλερί Μορφές παρουσιάζει την έκθεση σύγχρονης τέχνης της Χριστίνας Τζάνη με τίτλο «Γεύσεις Σιωπής».
 
Η ζωγραφική της Χριστίνας Τζάνη, μια αυθεντική ζωγραφική, πυκνή και σε περιεχόμενο και σε γλώσσα, με όλες τις αντιφάσεις και τα επιτεύγματά της. Δεν ξεσηκώνει, δεν αντιγράφει κοινωνικές εντάσεις, μα διερμηνεύει τα φαινόμενα μέσα από το πινέλο της. 
 
Η ύπαρξη, έκρηξη θα λέγαμε των χρωμάτων και η συνεχής, ποικιλόμορφη εναλλαγή τους, προσθέτει στιγμές έντασης στο συνολικό αφηγηματικό σκηνικό. Ενδυναμώνει την αίσθηση της περισυλλογής κι εγρήγορσης της σκέψης. Λειτουργεί δε και συμβολικά διαλαλώντας την υπαρξιακή αγωνία και πάλη με τα καθημερινά αλλά και τα υπαρξιακά ζητήματα, που απασχολούν την σύγχρονη κοινωνία. 
 
Τα χρώματά της είναι ποιότητες και όχι ιδιότητες σωμάτων: Διότι δεν ζητά να αναπαραστήσει οντότητες απεικονίσιμες αλλά να αναδείξει ζωγραφικά το ίδιο το συμβάν ενός ανοίγματος που κάνει τα πράγματα να είναι. Δεν έχουμε να κάνουμε με συνθέσεις ή με αφαιρέσεις, που αντιγράφουν ή παραλλάσσουν έναν δεδομένο κόσμο, ο οποίος εξουδετερώνει την ύπαρξη των πραγμάτων, αλλά με το πλάσιμό τους ως παράδοσής τους στην άπιαστη αλήθεια τους. Αντί να κλείσει τα πράγματα σε μια τέλεια σύνθεση που, ορίζοντάς τα, θα τα απονέκρωνε εντός της και θα τα μετέβαλλε σε είδωλα, η ζωγράφος, τα εκθέτει σ’ αυτό που τα καίει και τα γεννάει συγχρόνως. 
 
Οι ανθρώπινες φιγούρες της, έχουν έντονα χαρακτηριστικά απελπισίας, απόγνωσης, σαν να θέλουν να αποδράσουν από το διαλυτικό περιβάλλον τους. Μα έχουν και παιγνιώδης εκφράσεις, σαν να θέλουν να κλείσουν το μάτι στον θεατή, ότι η ζωή, όσο δύσκολη και βασανιστική είναι, εξακολουθεί να είναι ένα παιγνίδι, που μπορεί να βγει νικητής. 
 
Τα πρόσωπα διατηρούν το καθένα την ταυτότητά τους και μαγνητίζουν τον θεατή με την ένταση και το φως που ενσταλάζει η ζωή μέσα τους. Στα έργα της με τα ζωηρά χρώματα, μια αισθητική συγκίνηση από ήχους παραμυθιών, άγριων ίσως, μα παραμυθιών, πλανάται για κάποιο απροσδιόριστο παρελθόν, συνδυάζοντας την αντικειμενική παρατήρηση της φύσης και τη μελαγχολία του ρομαντισμού. Πρόσωπα στα όριά τους, πρόσωπα που κραυγάζουν σιωπές, που μυστικά γελάνε ή καγχάζουν υστερικά, πρόσωπα σε απόγνωση που γεύονται γεύσεις απαγορευμένες, πρόσωπα που πέφτουν, που καταρρέουν, μα βρίσκουν εκ θαύματος μια νέα ισορροπία. 
 
Opening: 15 Οκτωβρίου, 18:00 έως 22:00 μμ
Διάρκεια έκθεσης: 15 Οκτωβρίου με 10 Νοεμβρίου
Επιμέλεια έκθεσης: Ηλίας Ηλιάκης
Ανοικτά από Δευτέρα μέχρι Σάββατο 10:00-14:00 και Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 18:00-21:00 με ελεύθερη είσοδο.
«ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΕΧΝΗΣ ΜΟΡΦΕΣ» Γοβατζιδάκη 18, Παλιά Πόλη, Ρέθυμνο, Κρήτη
Τηλ: +30 28310 50271
E-mail: iliasmorfes@gmail.com
 
 
Θα τηρηθούν όλα τα υγειονομικά πρωτόκολλα και τα μέτρα προστασίας του ΕΟΔΥ.

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2020

                                                    Οι εκ γενετής νεκροί και το ένα

 

Της Χριστίνας Κοντούλη


 

  

 

-Βαρέθηκα Σιμόν, βαρέθηκα

-Θέλω να σταθείς στα πόδια σου

-Εύκολο νομίζει μου ’ναι;

-Όχι, θέλω όμως να μάθω να μου πεις

-Σιμόν, γεννήθηκα λίγος, ή πολύς δε  ξέρω, αλήθεια κουράζομαι. Μέσα σαυτό το κεφάλι τόσα γιατί, κι ούτε μία, τόσο δα απάντηση..

 

 

 

 

 

Ανοίγει η αυλαία, τα χέρια της σαν προέκταση των καλωδίων πίσω από τα παρασκήνια τεντώνονται στον αέρα φωνάζοντας καθώς η φωνή μικραίνει, απομακρύνεται, λιγοστεύει και τελικά χάνετε.

Δεν μάθαμε να περπατάμε, μόνοι μας, μόνοι μας ήταν πάντοτε αδύνατο, περπατούσαμε πάντα πάνω στα χνάρια των άλλων, στα βήματα που ήδη κάποιος άλλος άφηνε πίσω του, σηκωνόμασταν τινάζοντας λίγο το περίγραμμά μας κι ύστερα βιαστικά και προσεκτικά βάζαμε το ένα πόδι σε κάποιο σκονισμένο καρέ και μπαίναμε μέσα.

Το παλιό θέατρο ανακαινισμένο από τις διάφορες πολεμικές απόψεις τις εποχής μας περιβάλει σαν αγριεμένη μήτρα. Στα σπλάχνα της πονεμένης λύκαινας ξεφυσούσαμε όλοι μαζί κάρβουνο, απελπισία και μια ανεξήγητη τρέλα. Απόψε δεν ήταν η σειρά της, δεν ξέρω τι την έκανε να σηκωθεί.. ίσως έφταιγε που είχε μάθει στα μπουλούκια κι έτσι οι γνώσεις τις ήταν ελλιπείς για το πως λειτουργεί μια παράσταση, ίσως πάλι ακριβώς επειδή έμαθε στα μπουλούκια να μην την ενδιέφεραν καθόλου οι κανόνες μας κι αυτή να μην ήταν μια πράξη άγνοιας ή κακοτροπιάς μα μια πράξη αλήθειας. Ίσως ακόμη να έφταιγε που δεν τρώγαμε πρωινό τον τελευταίο καιρό και να είχε αρχίσει να τα χάνει από την πείνα.

Η Αλίκη στη χώρα των γευμάτων, αυτό ήταν το πραγματικό όνομα της παράστασης. 3 και τέταρτο δίναμε αίμα, έπειτα περνούσαν οι γιατροί και κοίταζαν τα μάτια μας, στις 5 μάζευαν τους απείθαρχους και στις έξι τους έφερναν να δουν μια τελευταία φορά να ανοίγει η αυλαία. Έπειτα τους απομάκρυναν συνοπτικά κι εμείς μέναμε μόνοι ακούγοντας καλλίγραμμα βαλσάκια στο μεσοδιάστημα του ταΐσματος. Κι έπειτα πάλι για ύπνο. Άλλη μια σκληρή μέρα είχε περάσει ή μήπως ήταν μια ώρα;

Ο ύπνος δεν ήταν εύκολος, άλλοι έπαιρναν χάπια για να κοιμηθούν, άλλοι χτύπαγαν ρυθμικά τα δάχτυλα στα σανίδια των παρασκηνίων, άλλοι κρυφά αγκάλιαζαν κάτι ή κάποιον κι άλλοι έμεναν ξάγρυπνοι γιατί φοβόταν και δεν ήταν σίγουροι πια αν ξύπναγαν ή αν κοιμόταν με τον εφιάλτη.

Ο πομπός μετέδιδε τα ψέματα όσο εύκολα μετέδιδε τα βήματα του βαλς και τα πόδια χόρευαν ασυναίσθητα πια, απογυμνωμένα από την ευχαρίστηση, παραδομένα στο σίγουρο πάτημα, βαριεστημένα.

Δυο περιστέρια το ένα πίσω από το άλλο ακολουθούσαν την μουσική πάνω στο χοντρό σύρμα που χώριζε τον ουρανό από το κτήριο. Ήταν ευχάριστο που και που να βλέπεις και κάτι που είχε άγνοια κινδύνου μα ακόμα κι αυτή η εικόνα όταν γίνονταν συχνά άρχιζε να διαστρεβλώνεται παράξενα και τα αθώα περιστέρια να μοιάζουν πια με ρουφιάνους έτοιμους να χέσουν από ψηλά και να καταδείξουν τον επόμενο. Ήταν κυριολεκτικά οι καταδότες του κώλου.

Τα Σαββατοκύριακα είχαμε ρεπό. Τότε κατεβαίναμε στους δρόμους μόνοι ολομόναχοι, με συντροφιά τα ξένα βήματα των αγνώστων και χορεύαμε πια πάνω σε αόρατες πατημασιές που χορογραφημένες κι εκείνες οδηγούσαν για άλλη μια φορά στη Δευτέρα.

Στους δρόμους λαμπερά φωτάκια και συνεχόμενες μουσικές από τα μεγάφωνα  έμοιαζαν να χλευάζουν τη γκρίζα ανθρώπινη μάζα που περνούσε από κάτω.

«Μόνοι, θα είστε πάντα μόνοι, δεν κάνει ούτε καν να κοιτάζεστε, θα πρέπει να προχωράτε μακριά ο ένας από τον άλλο, μην αγγίζεστε, μην ανοίγετε καν το στόμα, προς το παρόν μπορείτε να αναπνέετε, μην το παρακάνετε όμως»,

έλεγαν και ξαναέλεγαν, τώρα με ακόμη πιο χρωματιστές διαφημίσεις, τόσο ψεύτικα κι άσχημα χρωματιστές που αν είχες συνηθίσει στο γκρίζο σε ζάλιζαν κι έφευγες ακόμη πιο γρήγορα για τη δουλειά. Ααα ναι στη δουλειά δεν υπήρχε πρόβλημα, εκεί δεν ήταν κακό η συναναστροφή -με εγκράτεια φυσικά- αλλά, εκεί μπορούσες να κοιτάξεις, να μιλήσεις, αν χρειάζονταν και να ακουμπήσεις.  Μπορούσες και να πεθαίνεις, βέβαια μόνο όταν αυτό εξυπηρετούσε το σύστημα, όταν δεν αποτελούσες πια εκμεταλλεύσιμη ύλη.

Ο άνθρωπος βλέπεται είχε μάθει να εκμεταλλεύεται τα πάντα κι έτσι δεν ήταν τόσο δύσκολο να εκμεταλλευτεί και τον άνθρωπο, κι ο καλύτερος τρόπος να εκμεταλλευτείς κάποιον είναι η απομόνωση, η αποξένωση…. η μοναξιά δημιουργούσε πάντοτε εύκολη λεία. Κι ύστερα τσακισμένος καθώς ήσουν τότε, ήσουν έτοιμος να δουλέψεις και με πόση χαρά θα έκανες αυτή τη δουλειά, ό,τι και να ήταν, αρκούσε που δεν ήσουν για λίγο μόνος κι έτσι δεν έφερνες αντίρρηση, καμιά αντίρρηση, καμιά σκέψη. Κάθε φορά ανάμενα την ώρα της αυλαίας με απίστευτη προσμονή, σαν το παιδί που περιμένει το γλυκό να πέσει για ύπνο. Μόλις άνοιγε τούτη η σκοροφαγωμένη κουρτίνα, το μισογκρεμισμένο θέατρο μεταμορφώνονταν σε υπέρλαμπρο ναό και πως δεν θα ήταν, αφού όλοι, εκεί κάναμε στα αλήθεια τις προσευχές μας.

Κι όταν έλεγε το σενάριο πως πρέπει να αγκαλιαστούμε τότε να δεις, πόση η χαρά, πόση η αγκαλιά, πόση αγάπη, όταν έπρεπε να ξεκολλήσουμε αναμεταξύ μας τότε ήταν δε, που πραγματικά πονούσαμε λες και ξεσκίζονταν ένα κομμάτι από το κορμί μας. Πάνω στη σκηνή, όταν άναβαν τα φώτα, δεν ήμουν, δεν ήσουν, δεν ήταν, είμασταν το κορμί. Ένα, ένα τεράστιο πλατωνικό ανθρωποειδές ,εμπλουτισμένο στις μέρες μας, με περισσότερα χέρια και πόδια, με δεκάδες δάχτυλα και μάτια, και χιλιάδες τρίχες μαλλιών και άπειρα στόματα. Το κορμί ήταν η τροφή μας, η λογική μας, η ψυχραιμία, το θάρρος μας, το κορμί ήταν τα όνειρά μας.

Σιγά σιγά όμως κι ενώ περνούσε ο καιρός το κορμί θέριευε και μεγάλωνε, το κορμί ένιωθε, ζητούσε κι έτσι το κορμί κοίταξε γύρω του και είδε αυτή τη φορά πίσω από τα φώτα…. Μια μέρα είχαν φέρει άλλο ένα τσούρμο απείθαρχους. Ρίξαμε μια ματιά όπως πάντα πίσω από την κουρτίνα όταν ακόμη τα φώτα της σκηνής δεν ήταν ανοιχτά, κάτι παράξενο υπήρχε στην εικόνα απέναντί μας, κάτι παράξενο πλανιόνταν και στον αέρα γύρω μας, το κορμί δεν ένιωθε καλά, κάτι έλειπε, κάποιος έλειπε… Κοιταχτήκαμε όλοι, σχεδόν λες κι είχαμε συνεννοηθεί, οι ματιές μας ανταλλάχτηκαν με τόση γρηγοράδα όπως θα περνούσε μια πληροφορία στο νευρικό σύστημα ενός οργανισμού. Το λάθος είχε εντοπιστεί. Ένας από εμάς καθόταν τώρα απέναντί μας, ένας από εμάς ήταν τώρα στη θέση του θεατή.

Για πρώτη φορά η συνείδηση δεν περιορίστηκε στο πέρασμα άλλης μιας μέρας, για πρώτη φορά δεν ένοιαζε κανέναν αν αυτή η μέρα θα τέλειωνε, αν θα συνεχίζονταν αύριο ή αν δεν θα έρχονταν ποτέ ξανά. Αποφασίσαμε . Αυτή ίσως θα ήταν η τελευταία μέρα μα σίγουρα θα ήταν και η πρώτη.

 Ο φροντιστής άνοιξε την αυλαία αργά. Τα όργανα της αποτροπής και πρόληψης φάνηκαν να δυσανασχετούν, δυο αλλαγές, σε λίγο έρχονταν η Τρίτη.

Οι απείθαρχοι μας κοίταζαν αποσβολωμένοι, καθώς  προχωρούσαμε μπροστά στην σκηνή ένας ένας, όλοι, ηθοποιοί, σκηνοθέτες, φωτιστές, καθαριστές, ταξιθέτες, όλοι όσοι κρύβονταν στο καβούκι των παρασκηνίων τώρα έβγαζαν όλοι μαζί το κεφάλι της χελώνας από το σώμα της. Το κορμί άνοιξε τα μάτια του και κοίταξε, το κορμί άνοιξε τα μάτια του και είδε. Με ένα βλέμμα ρίξαμε το σύστημα, με ένα βήμα πετάξαμε το λάβαρο τους συστήματος από μέσα μας κι αφού ξεριζώσαμε τα γρανάζια τότε φυτέψαμε τη νάρκη και ετοιμαστήκαμε. Απλώσαμε τα χέρια μιας και πιάνοντας ο ένας του άλλου σφίξαμε με δύναμη, η νάρκη οπλίστηκε ήταν έτοιμη κι αυτή. Το κορμί κοίταξε το κοινό και θαύμασε, το κορμί κατάλαβε, την ατέλειωτη, την ανυπόφορη μέρα, ίδια, απαράλαχτη, επίπεδη, υποδουλωμένη, αυτή τη μέρα που ζούσε βδομάδες, μήνες, χρόνια τώρα κι αποφάσισε να γυρίσει τη κολλημένη σελίδα στο ημερολόγιο και να γνωρίσει την επόμενη μέρα.  Όλοι ξέρουμε όμως πως για να ξημερώσει πρέπει να έρθει πρώτα η νύχτα κι έτσι έσβησε το φως. Το κορμί δεν μπορούσε άλλο να κρατηθεί, όρμισε μέσα στο πλήθος κι αγκάλιασε, το κορμί ερωτεύτηκε, το πλήθος ερωτεύτηκε κι εκείνο, το κορμί ξαναβρήκε το κομμάτι που έλειπε μα και κάτι παραπάνω, βρήκε ένα άλλο κορμί.

Η νάρκη εξερράγη.

Τίποτα δεν μπορούσε να μας κρατήσει πια μακριά, ούτε τα όργανα της αποτροπής και πρόληψης, ούτε το σύστημα, ούτε καν οι εαυτοί μας,

Σπάσαμε τις πόρτες, πηδούσαμε ανάμεσα στα σάπια ντουβάρια με τις ξεσκισμένες ταπετσαρίες κι αφήνοντας πίσω τους ξεπεσμένους μας εαυτούς, γίναμε ένα, ένα ακόμη μεγαλύτερο. Ορμίσαμε στους δρόμους φωνάζοντας, γελώντας, τραγουδώντας κι ουρλιάζοντας. Ανεβήκαμε στους στύλους, στα δέντρα και στα χαλάσματα και γκρεμίσαμε τα ψεύτικα φώτα, ύστερα αρχίσαμε να γκρεμίζουμε και το γκρίζο. Αρπάζαμε αγνώστους και τους αγκαλιάζαμε, τους φιλούσαμε στα χέρια και στα μάγουλα κι εκείνοι άρχισαν να χαμογελούν σαστισμένοι και να μας ακολουθάνε, σε λίγο το ένα ήταν τόσο μεγάλο που απλώνονταν σαν ποτάμι στην γκρίζα πολιτεία.  Απόψε πολεμούσαμε εμείς, απόψε καταστρέφαμε τον φόβο, σπάζαμε τη φυλακή, απόψε θα κάναμε απογραφή θυμάτων του έρωτα κι όχι του θανάτου κι αν ήταν να υπάρξει ένας θάνατος ας ήταν ο υποδουλωμένος μας εαυτός, ας ήταν τα μόνα πτώματα που θα μαζεύαμε από τις πλατείες εκείνα των φόβων μας.

Ξάφνου είδαμε το στρατό να πλησιάζει. Όργανα επιβολής ασφάλειας και αμούστακα στρατιωτάκια οπλισμένα σαν αστακοί, έθεσαν ένα φράγμα στη συζήτηση κι επιχείρησαν κρατικό μονόλογο. Όμως εμείς δεν ακούγαμε τίποτα πια, είχαμε σκοπό να δούμε την επόμενη μέρα. Το ένα έπεσε πάνω τους με ακατανίκητη ορμή κι εκείνοι συγχυσμένοι και απορημένοι δεν κατάφεραν, δεν πρόλαβαν να κάνουν τίποτα, το φράγμα άρχιζε να σπάει κι οι τάχα στιβαρές του πέτρες να γίνονται βότσαλα στον ποταμό μας. Κι ύστερα να τρίβονται με το κύμα και να αφομοιώνονται ως που δεν υπήρχε κανείς να μας πολεμήσει πια, κανείς να μας φοβερίσει.

 Όταν ξημέρωσε η μέρα η πολιτεία μας είχε πάψει πια να είναι γκρίζα. Στο απαλό φως της αυγής νιώσαμε την έκσταση του ζωγράφου καθώς ξανθά, πορτοκαλιά, μαύρα μαλλιά, πράσινα , καστανά, λαδιά και γαλάζια μάτια απλώνονταν παντού, χείλια κόκκινα και ροζ, σκούρα κι ανοιχτά δέρματα, για πρώτη φορά είδαμε το χρώμα των ρούχων μας καθώς η ομιχλώδης κατάσταση είχε περάσει. Το χώμα που σήκωναν στον αέρα οι μπότες του συστήματος, τώρα είχε γεμίσει τα υφάσματα που μας έντυναν σαν τα απομεινάρια της μάχης, κι είχε φύγει για τα καλά από τα μάτια μας. Κοίταξα γύρω μου, ήταν όλοι άγνωστοι, είμασταν όλοι μα όλοι άγνωστοι, μα αυτή τη φορά δεν είμασταν μόνοι, κανείς δεν ήταν μόνος του. Γύρω μου απλώνονταν το κορμί, το τεράστιο, το ανίκητο κορμί κι εγώ σαν μικροσκοπικό κύτταρο ξάπλωσα κάτω από τον ήλιο.

Κι αυτή που σας εξιστορώ είναι θαρρώ η μόνη ιστορία που ξέρω, όπου ο άνθρωπος νίκησε και νικήθηκε ταυτόχρονα με μόνη μυρωδιά θανάτου τους φόβους του, που σάπιζαν τώρα γρήγορα κι ήρεμα, ενώ τρώγαμε επιτέλους το πρώτο μας πρωινό στη λιακάδα….! Έβγαλα από την τσέπη μου το μικρό ημερολόγιο κι έσκισα για τα καλά τη Δευτέρα, σήμερα ήταν Τρίτη κι αύριο θα ξημέρωνε Τετάρτη, ο χρόνος κυλούσε ξανά. Κάτι νέο είχε γεννηθεί σήμερα και το όνομά του θα είχε όλα μας τα ονόματα, σήμερα γεννήθηκε το ένα.

 



https://bluerabbit26.blogspot.com/2020/09/blog-post_29.html

Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2020

ΚΕΝΤΡΟ ΧΑΡΑΚΤΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ-PANDOLFINI & ΣΙΑΤΕΡΛΗ Α.Μ.Κ.Ε.

 Aγαπητοί, φίλες και φίλοι


Το ΚΕΝΤΡΟ ΧΑΡΑΚΤΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ-PANDOLFINI & ΣΙΑΤΕΡΛΗ Α.Μ.Κ.Ε., συνεχίζει την δραστηριότητά του με συνέπεια, παρουσιάζοντας το δεύτερο μέρος  του project HERBARIUM - ΦΥΤΟΛΟΓΙΟ από τις 2 Oκτωβρίου 2020, στον  χώρο τέχνης ETCH INK,  με χαρακτικά έργα ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών. Οι 34 συμμετέχοντες εικαστικοί, ξεπερνώντας τα φράγματα των συνόρων και τις δυσκολίες στην μετακίνηση των έργων, καταθέτουν με έφεση τις  προτάσεις τους. Η θέλησή μας να συνεχίσουμε να υπάρχουμε και να δημιουργούμε στηρίζοντας τον πολιτισμό και τον εικαστικό λόγο, γίνεται πιό επιτακτική και ισχυροποιείται κάθε φορά που δεν κλείνουμε τα παράθυρα στο κοινό, σ' όσους αγαπούν την τέχνη... 
   
Σας καλούμε να επισκεφτείτε την έκθεση και τον χώρο  τέχνης ΕTCH INK  που συνεχίζει να φροντίζει και να υποστηρίζει δυναμικά την χαρακτική έκφραση.

η συντονιστική ομάδα
Δήμητρα Σιατερλή    Pino Pandolfini      Βαλεντίνη Μαυροδόγλου

Ευγενική υπενθύμιση:

 στον χώρο τέχνης ΕTCH INK  ακολουθούμε τις προδιαγραφές τήρησης των μέτρων προστασίας που η πολιτεία έχει εξαγγείλει.

                                                                                                       



     DIMITRA SIATERLI   visual artist

78 ,VAFEIOCHORIOU str.,  114 76,  ATHENS,  GREECE TEL.+30 2103303436  MOB. +30 693 8786293