Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Καζαντάκης, Ο ακροβάτης του Χάους, Αμύνταιο




Ένα ζωγραφικό έργο, ένα σύμπαν σημείων φυγής, όπως αναφέρει η Προσευχή του ποιητή Γιώργου Δελιόπουλου. Γερασμένες μορφές σε επαλληλίες, οι διαφορετικοί μας εαυτοί, γίνονται σύμβολα μιας ζωής που πέρασε, αλλά μας ακολουθεί. Είναι οι σκέψεις και οι δαίμονες του παρελθόντος που ο καθένας κουβαλά μέσα του και προσεύχεται να συμφιλιωθεί. 

προσευχή

Πάτερ ημών
με γκρέμισες κάτω
βρίσκω στη γλώσσα μου μόνο συντρίμμια
δος ημίν σήμερον
ό,τι μπορώ να χαρώ στο τυφλό μου δωμάτιο
δος ημίν σήμερον
λίγο ψωμί παραπάνω κι ένα σημείο φυγής
σκέπασε γύρω τους τοίχους με σύμβολα
μήπως κοιτώντας τρομάζω λιγότερο
άφες ημίν αμαρτίες που σάπισαν
ρύσαι ημάς από σκέψεις που κάρφωσες
κι έγιναν δαίμονες.
Πάτερ ημών
γέρασα δίπλα σου κι έμεινα βρέφος
τώρα προσεύχομαι μόνο: ελθέτω η έξοδος
τώρα ζητώ: γενηθήτω το θέλημά
Μου.

Θοδωρής Μαυρίδης και ου-τόπος







Ο χώρος δεν είναι απλά το κενό ανάμεσα στο δημιουργημένο περιβάλλον και τον άνθρωπο. Είναι ένα σκηνικό μέσα στο οποίο οι άνθρωποι κινούνται, επικοινωνούν, γίνονται ταυτόχρονα ηθοποιοί και θεατές. Είναι μια θεατρική σκηνή, όπου ο άνθρωπος είναι η βασική μορφή. Εκεί, ώς ηθοποιός πλάθει και διαμορφώνει τη δική του θεατρικότητα, ορίζοντας παράλληλα τα κατώφλια του χώρου και του του χρόνου, αλλά και τις μεταμφιέσεις που θα τον κάνουν διαφορετικό.
Ο άνθρωπος και ο χώρος αποτελούν τους κρίκους της ίδιας αλυσίδας, που αλληλεπιδρούν, με αποτέλεσμα ο χώρος να αποκτά την ταυτότητα του τόπου και ο άνθρωπος τα στοιχεία της μορφής του, προκειμένου να τοποθετηθεί κάπου μέσα σε αυτόν τον τόπο. Τι γίνεται, όμως, όταν ο άνθρωπος χάσει τον χώρο γύρω του; Όταν χαθεί η ταυτότητα του τόπου και γίνει μη τόπος, ου τόπος;



Ο προβληματισμός στη ζωγραφική του Θοδωρή Μαυρίδη είναι ακριβώς αυτός. Η σχέση του ανθρώπου με τον τόπο. Αναζητά τα βασικά στοιχεία της μορφής και προσπαθεί να ορίσει την έννοια του ανθρώπου. Τοποθετεί τον άνθρωπο σε έναν απροσδιόριστο γενικό χώρο, που δεν είναι τόπος, καθώς έχει απολέσει την περιγραφικότητά του, την μνήμη του, και γίνεται μη τόπος. Όσο, όμως, αφαιρείται ο τόπος, τόσο πιο ρεαλιστική γίνεται η μορφή και μένει ο άνθρωπος μετέωρος σε ένα ΄΄κάτι΄΄ που πλέον δεν υπάρχει, που είναι ένας αφηρημένος χωροχρόνος. Φεύγουν οι ψεύτικες βάσεις και όλα τα υλιστικά προσδιοριστικά στοιχεία της μορφής και μένει μόνος του ο άνθρωπος ως υπόμνηση αυτών που λείπουν. Η στάση του σώματος, η έκφραση, οι αμυδρές σκιές γύρω του, υποδηλώνουν αυτά που είναι με έναν αόρατο τρόπο παρόντα. Έτσι, ο άνθρωπος συνεχίζει να ετεροκαθορίζεται από τον τόπο, αλλά πλέον ως βασική εννοιολογική οντότητα. 

http://www.pliroforiodotis.gr/index.php/news/culture/difer/37559-egkainiastike-i-atomiki-ekthesi-tou-thodori-mavridi-stin-veroia-fotografies-vinteo
http://faretra.info/2017/11/09/u-topos-outopia-eftopia-egkainia-vizantino-mouseio-veroias/
http://www.verianet.gr/post/


Προσεγγίζοντας τον Γιώργο Χατζάκη μέσα από ένα κείμενο του Γιάννη Ρίτσου






Ένας θεωρητικός της Τέχνης, ο William John Thomas Mitchel, καθηγητής της Ιστορίας της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, δημοσίευσε το 1986 ένα άρθρο με τον τίτλο «Άφωνη ποίηση και τυφλή ζωγραφική».
Στο άρθρο του ο Μίτσελ αναφέρει πως η θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες φαίνεται να είναι το σωματοποιημένο αισθητό σύνορο ανάμεσα στην ωμή ανάγκη της όρασης για την κατανόηση της ζωγραφικής και την αίσθηση της ακοής για την κατανόηση της γλώσσας. Τα πράγματα, όμως, δεν είναι τόσο απλά και έτσι η ζωγραφική από τη μια φιλοδοξεί να πάρει κάτι από την ευγλωττία της ποίησης και να γίνει όπως την αποκαλεί ο Σιμωνίδης ο Κείος η «άφωνη ποίηση», και από την άλλη η ποίηση να γίνει η «ομιλούσα εικόνα» ή όπως την χαρακτηρίζει ο Λεονάρντο ντα Βίντσι η «τυφλή ζωγραφική».
Η ουσία είναι πως ανάμεσα στις δύο αυτές τέχνες υπάρχει ένας στενός δεσμός, μια αλληλεπίδραση ισχυρή, μια διάδραση και επικοινωνία που δεν μπορούμε να παραβλέψουμε. Είναι, άλλωστε άπειρες οι περιπτώσεις των ζωγράφων-λογοτεχνών, δηλαδή των καλλιτεχνών που φέρουν και τις δύο ιδιότητες, αλλά συνάμα άπειρες και οι περιπτώσεις συνομιλίας έτερων καλλιτεχνών, δηλαδή ζωγράφων που εμπνεύστηκαν από λογοτέχνες και λογοτεχνών που εμπνεύστηκαν από ζωγράφους.
Μια ανάλογη προσέγγιση θα επιχειρήσουμε και εδώ. Την προσέγγιση της εικαστικής δημιουργίας του ζωγράφου Γιώργου Χατζάκη μέσα από τη ματιά του Γιάννη Ρίτσου.  
Γράφει, λοιπόν, ο Ρίτσος.....
«Πριν από τις μερικούς μήνες, στο πατάρι μιας γκαλερί, είδα για πρώτη φορά πίνακες του Γιώργου Χατζάκη. Δεν ήξερα τίποτα γι΄ αυτόν. Δεν είχα ακούσει καν τ’ όνομά του…» (Απόσπασμα κειμένου του Γιάννη Ρίτσου από τον κατάλογο της ατομικής έκθεσης του Γιώργου Χατζάκη στην Αίθουσα Τέχνης Υάκινθος, στην Αθήνα το 1983. Όλα τα υπογραμμισμένα αποσπάσματα που ακολουθούν αποτελούν τη συνέχεια του ίδιου κειμένου του Γιάννη Ρίτσου.)


Ποιος είναι λοιπόν ο Γιώργος Χατζάκης; Ο Γιώργος Χατζάκης γεννήθηκε στην Ιεράπετρα Κρήτης το 1937. Το 1958 μετακόμισε στην Κοζάνη όπου και άρχισε να εργάζεται και ζει μέχρι και σήμερα. Το 1965 και το 1969 ξεκινά να δραστηριοποιείται εικαστικά στην Κοζάνη με δύο ατομικές εκθέσεις στην Δημοτική Αίθουσα της πόλης. Λίγα χρόνια μετά από το 1970 και έπειτα αρχίζει να επεκτείνεται με καλλιτεχνικές απόπειρες ατομικών εκθέσεων σε Θεσσαλονίκη και Καστοριά, παραμένοντας και πάλι στην περιοχή. Από το 1973 και μετά ξεκινούν οι ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα και το 1983 γίνεται η πρώτη του ατομική έκθεση στην Αθήνα, στην Αίθουσα Τέχνης Υάκινθος, όπου και τον εντοπίζει ο Γιάννης Ρίτσος.
Και συνεχίζει ο Ρίτσος....
«… Οι πίνακές του με καθήλωσαν. Ιδού, είπα, ένας πραγματικός ζωγράφος, που δε χρειάζεται σχόλια, ερμηνείες, κατατάξεις σε σχολές, διερευνήσεις επιδράσεων, διασταυρώσεων, προσμιξιών. Σε συνεπαίρνει απ’ την πρώτη στιγμή, σε παίρνει και σου δίνεται σαν από κάποια προϋπάρχουσα μυστική συμφωνία…»
Για αυτόν ακριβώς τον λόγο ο Γιώργος Χατζάκης ξεχωρίζει. Είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση, διαφορετική, αυτόνομη και αυτόφωτη. Δεν εντάσσεται σε ρεύματα.
Ο Γιώργος Χατζάκης, όπως και ο Φλωρινιώτης  Στερίκας Κούλης είναι δύο ιδιαίτερες περιπτώσεις ζωγράφων, που ζουν και δημιουργούν στην επαρχία, μακριά από το καλλιτεχνικό κέντρο της εποχής, την Αθήνα. Από το 1837 και μετά, όπου ιδρύεται η Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα, και κυρίως μετά το 1930 όπου πλέον γίνεται αυτόνομο εκπαιδευτικό ίδρυμα, οι καλλιτέχνες ουσιαστικά διαχωρίζονται σε δύο κατηγορίες, τους λαϊκούς και τους έντεχνους, ή με άλλα λόγια, τους αυτοδίδαχτους, που δεν έχουν λάβει κάποια επίσημη πανεπιστημιακή κατάρτιση και τους σπουδαγμένους, αυτούς δηλαδή που έχουν αποφοιτήσει από την Σχολή Καλών Τεχνών, από ένα επίσημο Πανεπιστημιακό Ίδρυμα. Ο Γιώργος Χατζάκης όμως, όπως και ο Στερίκας Κούλης, είναι δύο περιπτώσεις αυτοδίδακτων καλλιτεχνών, που ακολουθούν στη ζωγραφική τους τα κελεύσματα της Σχολής Καλών Τεχνών. Ο Γιώργος Χατζάκης, λοιπόν, δεν ακολούθησε ακαδημαϊκές σπουδές, αλλά το έργο του ενσωματώνει στοιχεία της ακαδημαϊκής τέχνης. Ξεκίνησε να ζωγραφίζει τοπία γύρω στο 1960 και μετά από μια ανεικονική περίοδο, στρέφεται το 1972 στην απεικόνιση του ταλαιπωρημένου, πολλές φορές βασανισμένου και ακρωτηριασμένου ανθρώπινου κορμού, σε συνθέσεις που τονίζουν εμφατικά την φθορά, την αποξένωση και την παρουσία του θανάτου. Στην ζωγραφική του αντλεί στοιχεία από αρχαία επιτύμβια ανάγλυφα και από την βυζαντινή και μεταβυζαντινή τέχνη, τα οποία ενσωματώνει στην ανθρωποκεντρική ζωγραφική του, διατηρώντας παράλληλα την μνημειακότητα των μορφών σε συνδυασμό με την εξπρεσιονιστική και αφαιρετική διάθεση.


«…Ίσως η βυζαντινή πνοή, που διατρέχει τους πίνακες του Χατζάκη, να ’ναι μια πρώτη προετοιμασία υποδοχής –η γενική μνήμη, τόσο ιστορική όσο και αισθητική. Αλλά όχι μόνον αυτό. Γιατί ο Χατζάκης δεν είναι αντιγραφέας ή μιμητής της τέχνης και της τεχνικής της βυζαντινής αγιογραφίας και της χρωματικής της κλίμακας. Δεν είναι ένας δογματικός αγιογράφος με καθιερωμένα πατρόν που ορίζουν (και επιβάλλουν) το ακριβές μέγεθος των φτερών των αγγέλων και αρχαγγέλων και το πλάτος των φωτοστέφανων. Στα έργα του Χατζάκη δεν υπάρχει η προμελέτη σχεδίου και χρωματικών σχέσεων. Η πρόσμιξη θερμών και ψυχρών χρωμάτων δε στηρίζεται σε αποστηθισμένους μαθηματικούς κανόνες, αλλά σε μιαν οξύτατη και καθάρια αίσθηση που επιτυγχάνει απροσχεδίαστα τις πιο ακριβείς και «απαιτητικές» αναλογίες. Έτσι, τα χρώματα του Χατζάκη αποπνέουν συγκίνηση, αξιοποιώντας και επικυρώνοντας το μεγάλο ταλέντο του ζωγράφου…»


Η επιμονή στη θεματογραφία των βυζαντινών και μεταβυζαντινών εικόνων μάλλον δίνει την αίσθηση της προσπάθειας επιστροφής σε εικονογραφικά πρότυπα περασμένων εποχών ή μια απόπειρα ανανέωσης της βυζαντινής ζωγραφικής. Οι άγιοι αποσπώνται από τη μοναξιά και τη μακαριότητα της αιωνιότητας καθώς δεν μπορούν να αντισταθούν στην φθορά. Γίνονται αδύναμοι που πολλές φορές βάλλονται από τα επιθετικά στοιχεία του φόντου. Αποκτούν σκόπιμες ανατομικές παραμορφώσεις, ενώ επάνω τους και γύρω τους κυριαρχούν τα κόκκινα της ανοιχτής πληγής και τα κίτρινα της αρρώστιας. Ακόμη και στη ζωγραφική διαδικασία, η φθορά είναι ένα βασικό στοιχείου του έργου του, καθώς ακολουθεί το κανονικό ζωγράφισμα με την αφαίρεση και πρόσθεση στοιχείων.
Ο Γιώργος Χατζάκης, λοιπον, είναι ένας καλλιτέχνης όπου η βυζαντινή αγιογραφία στάθηκε πηγή των εμπνεύσεών του, ακολουθώντας όχι τη διαδικασία της μίμησης αλλά της αναμόρφωσης. Στο θείο δράμα και τα μαρτύρια των αγίων συναντά την έκφραση των προσωπικών βιωμάτων του. Οι ακρωτηριασμένοι άγιοι που στέκουν τραγικοί και αποξενωμένοι στους εξίσου τραυματισμένους πίνακες, υπενθυμίζουν τη μοναξιά και την αποξένωση του ίδιου του ανθρώπου.
«…Και οι μορφές του (με ή χωρίς φωτοστέφανο) δεν ξέρεις αν είναι αρχαίοι άγιοι, εργάτες και αγρότες, μαρτυρικοί και οργισμένοι, των μεγάλων και απελευθερωτικών αγώνων.»


Ο Γιώργος Χατζάκης είναι ένας καλλιτέχνης που επέλεξε να ζήσει μακριά από το κέντρο, να μην είναι γνωστός στο ευρύτερο κοινό, να μην έχει κάνει τις συμβατικές σχολές σε σπουδές, αλλά όπως λέει και ο Α. Χαραλαμπίδης στον κατάλογο της έκθεσής του στην αίθουσα Υάκινθος το 1983, έχει καταφέρει “με τον θεματολογικό του προσανατολισμό, όσο και με τις μορφοπλαστικές του συνθέσεις να πείθει για την γνησιότητα της προσπάθειάς του να συλλάβει το πολυσύνθετο ιστορικό παρόν...” . Αντίστοιχα, και για την ίδια έκθεση σημειώνει ο Ν. Γρηγοράκης “ο Γιώργος Χατζάκης, απαλλαγμένος από το άγχος που επιβάλλουν οι κανόνες της ακαδημαϊκής παιδείας, φθάνει γρήγορα σε ένα αποτέλεσμα αξιοθάυμαστο, μια ζωγραφική που τα πρώτα της συμπτώματα είναι η ειλικρίνεια και η γνησιότητα”.

 Ο Γιώργος Χατζάκης, τέλος, είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Βορείου Ελλάδος και του Συλλόγου Καλλιτεχνικών Εικαστικών Τεχνών Βορείου Ελλάδος. Έχει πραγματοποιήσει πλήθος ατομικών και ομαδικών εκθέσεων, ενώ έργα του βρίσκονται στη Δημοτική Πινακοθήκη, καθώς και σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές.

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Affordable art Milan 2018, Τεχνοχώρος art gallery




 
Η αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος ταξιδεύει στο Μιλάνο και συμμετέχει στην Affordable art fair Milan 2018. Από τις 25 μέχρι και τις 28 Ιανουαρίου, με τρεις εξαιρετικούς καλλιτέχνες, τον Βασίλη Καρακατσάνη, τον Νικόλα Αντωνίου και την Χριστίνα Τζάνη, συντίθεται ένα πολύχρωμο περίπτερο με αρίθμηση L7 και με έργα οικονομικά που αντιστοιχούν και ταιριάζουν απόλυτα στο όνομα της έκθεσης: «affordable».

Ιωσηφίνα Μακρή: Η τέταρτη διάσταση



Λένε πως
η τέταρτη διάσταση είν' ο χρόνος.
ποιος είναι αυτός και πόσος;
από πού ξεκινά και προς πού πάει
κανείς δεν ξέρει

Άραγε
να πάει προς το Πριν
τότε που όλα ήταν τίποτε
παρά ένα μεγάλο δωμάτιο
 διακοσμημένο με χάος
και σωματίδια σκόνης στο σκοτάδι
να χορεύουν ένα μυστικό, τελετουργικό 
χορό

ή προς το Τότε
(το τίποτα που τρέφει ταραχή)
ή και τα πάντα
(που δεν είναι και πάρα πολλά)
μάλλον

Μάλλον δεν θα πρέπει να γνωρίζουμε 
σίγουρα δεν πρέπει!
γιατί πώς αλλιώς
θα ψάχνεις γι' άλλες ερωτήσεις
μέσα από δύσβατα μονοπάτια
τόσο επικίνδυνα που είν' υπέροχα
υπέροχα επικίνδυνα

αν έχεις την απάντηση



Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Ιωσηφίνα Μακρή: Η τελευταία φορά που ονειρεύτηκα


Την τελευταία φορά που ονειρεύτηκα
ήμουν εγώ 
και κανείς άλλος.

Την τελευταία φορά που ονειρεύτηκα
υπήρχ' η σιωπή
και τίποτ' άλλο
-ούτε κιχ-.

Την τελευταία αυτή φορά
πήγα να φωνάξω
(μια λέξη μόνο
τίποτ' άλλο)
-ούτε κόμμα-,

μα ούτ' εγώ στον δικό μου τον ύπνο
δεν ήμουν απτή
δίπλα σ' αυτή
τη γυάλινη, τη γαλανή γαλήνη
-ούτ' ακόμα
κι αν κοιμόμουν κι εκεί-.

Για την επόμενη φορά
θα ξαποστάσω παρέα
μ' ένα πιάνο
τίποτ' άλλο παρά εμείς ν' ακούμε
να σιωπαίνουμε μαζί 
στην τρομερή αυτή
ησυχία



Δρόμοι εικαστικής δημιουργίας μέσω της ποίησης
Στο 3ο εργαστήριο της Σχολής Καλών Τεχνών Φλώρινας


Μία ποιήτρια, έντεκα καλλιτέχνες και μία ποιητική συλλογή συνομίλησαν στα πλαίσια του εργαστηρίου που πραγματοποιήθηκε στο 3ο εργαστήριο της Σχολής Καλών Τεχνών της Φλώρινας από τις 12 μέχρι τις 15 Δεκεμβρίου 2017.

Η ποιήτρια είναι η Μαρία Κουλούρη, η ποιητική συλλογή είναι τα «καθημερινά κρεβάτια» που η Μαρία εξέδωσε λίγους μήνες νωρίτερα, δηλαδή τον Ιούνιο του 2017, από τον εκδοτικό οίκο Μελάνι. Οι καλλιτέχνες, με αλφαβητική σειρά, είναι: Αδάμ Στέργιος, Αντωνακάκη Σοφία, Ζαβιτσάνου Σπυριδούλα, Θεοδωρέσκου Καλυψώ, Καλομενίδου Χριστίνα, Καρούλια Κατερίνα, Κουνάβη Κατερίνα, Μαντζιώρη Αγάπη, Μοναχού Όλγα, Μπαρκαλής Ηλίας, Αντωνία Φλέγγα. Συμμετείχε και ο ποιητής Πέτρος Σκυθιώτης.

Τα παιδιά που διασχίζουν την Ευρώπη διαγράφοντας ένα άγνωστο και επικίνδυνο προσφυγικό μονοπάτι μέσα στα δάση και τις ερημιές, εκείνα που κάνουν κρεβάτι τους τα φύλλα του δάσους και το σκληρό χώμα υπήρξαν η αφορμή για την ποιητική αυτή συλλογή. Ένα σύνολο πέντε ποιημάτων που με τον αφαιρετικό λόγο της ποιήτριας φθάνουν σε μας σαν ένα σύνολο καταστάσεων που αφορούν όλους μας.

Οι στίχοι των ποιημάτων άλλαξαν θέση ανάλογα με τις επιλογές των αναγνωστών. Οι λέξεις μετακινήθηκαν και σχημάτισαν καινούργιους στίχους. Ο καθένας κατέληξε να φτιάξει ένα δικό του ποίημα χρησιμοποιώντας αποκλειστικά και μόνο τις λέξεις των ποιημάτων. Η μόνη δέσμευση ήταν να τηρηθεί η σειρά της εμφάνισης των στίχων ή των λέξεων, είτε από την αρχή προς το τέλος είτε από το τέλος προς την αρχή.

Έτσι οι εικαστικοί έγιναν ποιητές και οι στίχοι εικόνες, πράγμα που από μόνο του οδήγησε σε σκέψεις γύρω από το πόσο ο εικαστικός είναι ποιητής ή ο ποιητής συνθέτει εικόνες, στο ότι η τέχνη είναι μία. Όλα αυτά βέβαια μέσα σε συζητήσεις για την τέχνη, την έκφραση, την έμπνευση, την ηθική του δημιουργού και άλλα αρχινισμένα κι ατελείωτα στον κόσμο αυτών που ασχολούνται με την τέχνη.

Στο τέλος όλοι κατέληξαν στο τί είδους εικαστικό έργο θα ήθελαν να δημιουργήσουν εμπνεόμενοι από τους στίχους των ποιημάτων της Μαρίας Κουλούρη. Έντεκα καλλιτέχνες, πάνω από 11 έργα. Τα έργα αυτά θα πλαισιώσουν την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής «καθημερινά κρεβάτια» μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2018, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και στη Φλώρινα.




Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Κλείνει η αυλαία της 6ης Μπιενάλε

Ημερίδα απολογισμού & συναυλία λήξης της 6ης Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης
Δύο ημέρες απομένουν μέχρι τη λήξη της 6ης Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, η οποία ολοκληρώνεται την Κυριακή 14 Ιανουαρίου 2018.
Μετά από τρεισήμισι μήνες λειτουργίας και εξαιρετική συμμετοχή των φιλότεχνων στις δράσεις του προγράμματος, η διοργάνωση ρίχνει αυλαία με μια δημόσια συζήτηση (13.01, 11:00) που θα θέσει ερωτήματα για την έως τώρα πορεία, αλλά και το μέλλον της διοργάνωσης, και με μια συναυλία, που δίνει εορταστικό τόνο στο φινάλε (13.01, 20:30).

Αναλυτικά:

Δημόσια Συζήτηση: Μπιενάλε Θεσσαλονίκης, Ανασκόπηση και Προοπτικές
Σάββατο 13 Ιανουαρίου 2018, 11:00-14:00
Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης / κτίριο Μ2
Ανοιχτή συμμετοχή για το κοινό

Καλλιτέχνες, επιμελητές, στελέχη, εκπρόσωποι φορέων, επαγγελματίες και κοινό συμμετέχουν στη δημόσια συζήτηση επιχειρώντας μια ανασκόπηση της δεκαετούς πορείας τής Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης και σχεδιάζουν το μέλλον της με νέες προτάσεις και προοπτικές.

Δέκα χρόνια μετά την έναρξη λειτουργίας της, ποιο είναι το αποτύπωμα της Μπιενάλε Θεσσαλονίκης στον πολιτιστικό χάρτη της πόλης και στη διεθνή εικαστική σκηνή;
Σε ποιο βαθμό έχει συμβάλει στην ενεργοποίηση της καλλιτεχνικής σκηνής;
Πώς συνομιλεί με την κοινωνική πραγματικότητα και πώς εξελίσσεται;
Οι απαντήσεις θα επιχειρηθεί να δοθούν από τους συμμετέχοντες ομιλητές στις τρεις στρογγυλές τράπεζες κάτω από τις ισάριθμες θεματικές: 1/Οργάνωση-Μοντέλα Επιμέλειας, 2/Ανάπτυξη-Συνέργειες, 3/Εκπαίδευση-Συμπερίληψη, ενώ θα ακολουθήσει ανοιχτός διάλογος με το κοινό.


1/ Οργάνωση-Μοντέλα Επιμέλειας
Συντονισμός: Μαρία Τσαντσάνογλου, Διευθύντρια ΚΜΣΤ
Σοφία Καϊτατζή-Γουίτλοκ, Αντιπρόεδρος ΔΣ του ΚΜΣΤ
Αρετή Λεοπούλου, Επιμελήτρια ΚΣΤΘ-ΚΜΣΤ
Θοδωρής Μάρκογλου, Επιμελητής ΚΜΣΤ
Συραγώ Τσιάρα, Διευθύντρια της 6ης Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης,
Έλλη Χρυσίδου, Αντιδήμαρχος Πολιτισμού και Τεχνών, Δήμος Θεσσαλονίκης

2/ Ανάπτυξη-Συνέργειες
Συντονισμός: Ανδρέας Τάκης, Πρόεδρος ΔΣ του ΚΜΣΤ
Θανάσης Γωγάδης, Αρχισυντάκτης του 95,8 fm / ΕΡΤ3
Χρύσα Ζαρκαλή, Υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων & Επικοινωνίας ΚΜΣΤ
Αλέξανδρος Θάνος, Αντιπεριφερειάρχης Τουρισμού και Πολιτισμού, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας
Τριαντάφυλλος Κουρούκλας, Προϊστάμενος Πολιτισμού, Δήμος Παύλου Μελά
Σπύρος Πέγκας, Αντιδήμαρχος Τουριστικής Ανάπτυξης και Διεθνών Σχέσεων, Δήμος Θεσσαλονίκης
Χρύσα Σαραβέλου, Υπεύθυνη Μάρκετινγκ και Προώθησης Προορισμού, Ένωση Ξενοδόχων Θεσσαλονίκης

3/ Εκπαίδευση-Συμπερίληψη
Συντονισμός: Εύη Παπαβέργου & Κατερίνα Παρασκευά, Μουσειοπαιδαγωγοί ΚΜΣΤ
Μπάμπης Αλεξιάδης, Animator
Παρασκευή Γκαϊτατζή, Εκπαιδευτικός
Νίκη Νικονάνου, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Μουσειακής Εκπαίδευσης, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
Βίλλη Πολυζούλη, Μουσειοπαιδωγός ΜΜΣΤ
Ιωάννα Σεραφειμίδου, Family travel and leisure advocate

Συναυλία λήξης

ΓΙΑΝ ΒΑΝ Featuring Ειρήνη Αραμπατζή
Σάββατο 13 Ιανουαρίου 2018, 20:30 @ LΑΒattoir (26ης Οκτωβρίου 86, Θεσσαλονίκη)
Είσοδος ελεύθερη
Η ορχήστρα ΓΙΑΝ ΒΑΝ συνδυάζει το κλαρίνο και το μπασοκίθαρο με τους πλουμιστούς ρυθμούς της Αφρικής, το νταούλι και την Farfisa με την ψυχεδέλεια και το rock 'n roll των '70s.
Μετά την ανεξάρτητη κυκλοφορία του άλμπουμ «ΓΙΑΝ ΒΑΝ» σε βινύλιο και κασέτα, η μπάντα/εγχείρημα του Jan Van de Engel κυκλοφόρησε ένα νέο ψηφιακό άλμπουμ με καινούρια τραγούδια, διασκευές, remix και δείγμα της συνεργασίας τους με τον Φοίβο Δεληβοριά.
Το υλικό αποτελείται από τραγούδια σε στίχους του Ευθύμη Φιλίππου. Αφετηρία, ηχητικά και θεματικά, ο κόσμος του λαϊκοδημοτικού πανηγυριού, του τζαζμπανίστα. Μια παράδοση φιλτραρισμένη μέσα από τα εξωτικά κυκλώματα του afro-beat, του funk, του avant-garde.

ΓΙΑΝ ΒΑΝ
Ειρήνη Αραμπατζή: φωνή
Γιώργος Σκηπητάρης: κλαρίνο, φωνή
Γιάννης Πουπούλης: κιθάρα
Κωστής Χριστοδούλου: πλήκτρα
Παρασκευάς Κίτσος: μπάσο
Κώστας Μερετάκης: κρουστά, φωνή
Jan Van de Engel: τζάζ

Δισκογραφία Jan Van de Engel:
2017 ΓΙΑΝ ΒΑΝ Singles Remixes & Covers (ψηφιακή κυκλοφορία)
2015 ΓΙΑΝ ΒΑΝ – 12'' LP βινύλιο/κασσέτα
2014 Αίματα (θεατρικό) – 10" EP, βινύλιο
2013 Λαδόκολλα – 7" Single, βινύλιο
2010 Misspent – CD

http://janvan.net/

Επιμέλεια Παραγωγής: Menta Art Events – www.menta3.com

Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

Πηνελόπη Γαίτη-Τήνος-Performance. Mήδεια: «Σπαράγματα συμπαντικής μεταμόρφωσης»


     

                              


Η Μήδεια καταπίνει το φαρμάκι της δυστυχίας της  μόνη της και σκορπάει τα κομμάτια του ως κομμάτι της στο σύμπαν. Χάνεται μέσα σε ότι προκάλεσε, σαν αποσβολωμένη πήλινη μορφή που ακροβατεί ανάμεσα στο αίμα, στην οργή, στην εκδίκηση και την πικρία. Θρηνεί ενδόμυχα την ανθρωπιά της, που την  έχασε νιώθοντας σώμα άδειο, κενό όπως το άδειο φόρεμα που μέσα του πια δεν έχει τον ανθρωπο που το φορούσε, γιατί εκείνος πέρασε πια τα νερά της Στύγας για να συναντήσει το άγνωστο, ό,τι μπορεί αυτό να σημαίνει για τον καθένα περνώντας ανάμεσα από τα δικές του προσωπικές δυσκολίες που κλείνουν νοερά τον κύκλο της ανθρώπινης ζωής αφήνοντας τον χρόνο να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα κι ακόμη το φως και τη μεταμόρφωση που υπάρχουν, ζουν και δρουν μέσα σε κάθε ανθρώπινη ψυχή

Το πρώτο Κέντρο για την Ενσυναίσθηση και την Τέχνη δημιουργήθηκε στη Μινεάπολη των ΗΠΑ.

                                    

Το Κέντρο θα αποτελέσει την ίδια στέγη για καλλιτέχνες, ερευνητές, φιλόσοφους και ιστορικούς που θα διερευνήσουν πώς τα μουσεία τέχνης μπορούν να προωθήσουν την ενσυναίσθηση και την κατανόηση.
Σύμφωνα με το artnet news, το Ινστιτούτο Τέχνης της Μινεάπολης (Minneapolis Institute of Art – Mia) έλαβε σημαντική επιχορήγηση για την ίδρυση του πρώτου Κέντρου Ενσυναίσθησης και Εικαστικών Τεχνών στον κόσμο.

Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

Arti – μελείς



Δήμος Ρόδου
Μουσείο Νεοελληνικής Τέχνης


Arti – μελείς

26 εικαστικοί καλλιτέχνες & εκπαιδευτικοί στα Δωδεκάνησα


Ο Δήμαρχος Ρόδου κ. Φώτης Χατζηδιάκος, ο Πρόεδρος του Μουσείου Νεοελληνικής Τέχνης κ. Νικόλαος Τσ. Φρόνας και τα μέλη του Διοικητικού συμβουλίου με την υποστήριξη των διευθύνσεων Α’βάθμιας & Β’βάθμιας εκπαίδευσης Δωδεκανήσου σας προσκαλούν στα εγκαίνια της ομαδικής έκθεσης 26 εκπαιδευτικών εικαστικών στα Δωδεκάνησα υπό τον τίτλο Arti – μελείς στη Νέα πτέρυγα του Νεστοριδείου Μελάθρου την Πέμπτη 18 Ιανουαρίου 2018 και ώρα 19:30 

Σάββατο, 6 Ιανουαρίου 2018

Stepping Inside The Abyss of Perception: Matière Noire, the Marseille Group Show by Gonzalo Borondo


Headquartered in Marseille’s old flea-market on the outskirts of the city, street art gallery Saint Laurent has given 28 year old Gonzalo Borondo, and seven of his artist pals, carte blanche to turn the 4,000 square meter warehouse into a totally immersive show. Entitled Matière Noire (dark matter), the group show will run through to 31st January 2018.

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 2 PROJECT: ‘’PUZZLE για την ΕΙΡΗΝΗ’’



Κανένας δεν είναι τόσο ανόητος που να προτιμάει τον πόλεμο από την ειρήνη. Γιατί στον καιρό της ειρήνης τα παιδιά θάβουν τους γονείς τους, ενώ, αντίθετα στον καιρό του πολέμου οι γονείς θάβουν τα παιδιά τους. (Ηρόδοτος)
‘’Ειρήνη είναι η στοργική μάνα της Γης’’ (Ησίοδος)
Η θεωρία της σχετικότητας μας λέει ότι μπορείς να πάρεις μια τεράστια ποσότητα ενέργειας από μια μικροσκοπική ποσότητα μάζας. Το project: ‘’Puzzle για την Ειρήνη’’ αποτελεί μιά συνέχεια των περιστερώνων, που τοποθετήθηκαν σε πολυβολεία στην περιοχή Αγίου Παντελεήμονα Αμυνταίου και αφορούν στην προσπάθειά μου να κοινωνήσω, με τον εικαστικό ‘’λόγο’’, που διαθέτω, το μήνυμα για τη Ειρήνη.

Δευτέρα, 1 Ιανουαρίου 2018

"Το κρασί της φωτιάς ρέει"- "Μπουκάλια". Δύο Αλληλεπιδραστικές εκθέσεις ζωγραφικής στο λαογραφικό μουσείο Φλώρινας .Εγκαινιάστηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2017.

Λεπτομέρεια έργου της Ελένης Γάτσιου
Α.Το κρασί της φωτιάς ρέει
Εικαστική έκθεση στο λαογραφικό μουσείο Φλώρινας, με θέμα το δέος της οινοποσίας ως αυτό μέσα στο οποίο έχει το χαρακτήρα του φροντίζειν γύρω από την αναμμένη φωτιά με νέους καλλιτέχνες από τη σχολή Καλών Τεχνών Φλώρινας.

Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017

Αποστασιοποιόντας τον Καζαντζάκη ή αναζητώντας ότι έχει απομείνει από αυτόν! Τέσσερις διερμηνείες.




Εικαστική επιδραστική περιγραφή  με ένα τάμπλετ, ένα βιντεοπροτζέκτορα,μια διαφάνεια φωτομεταφοράς ενός πορτρέτου από ακουαρέλα του ποιητή. Στοίχιση γραμμική, εγκατάσταση στο προθάλαμο του πνευματικού κέντρου Αμύνταιου με αφορμή την σχολική γυμνασιακή εκδήλωση για τον Καζαντζάκη. Κύριο πλαίσιο μελέτης η ποιητική επίδραση του λόγου του και μια επαρκή ποιητική κριτική πάνω στην παρανάγνωση που επιχειρούν ισχυροί καλλιτέχνες-ποιητές για να διασφαλίσουν για τον εαυτό τους ένα δημιουργικό χώρο. Άννα Καμπουρίδου εικαστικός μελετήτρια πάνω στις έννοιες της μετάφρασης - μετουσίωσης - μεταρσίωσης. Όλγα Μοναχού ζωγράφος στοιχειοθέτης λευκών φορμών.  Φωτορυθμική συνθήκη μορς σε αποσπασμένη σκέψη  της Ασκητικής του Νίκου Καζαντζάκη και ακουαρέλα πορτρέτου του  σε κορνίζα επιτραπέζια και φωτομεταφορά της σε διαφάνεια με προβολική παρέμβαση της μορφής του συγγραφέα στην διάρκεια της ερριμενότητας του πνεύματος του, την στιγμή που βολεύεται ο νους για να γράψει.( Τα Βίντεο της εγκατάστασης παρατίθενται στο τέλος της ανάρτησης)

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 1 (PROJECT: ''PUZZLE για την ΕΙΡΗΝΗ)

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 1 PROJECT: ‘’PUZZLE για την ΕΙΡΗΝΗ’’



Κανένας δεν είναι τόσο ανόητος που να προτιμάει τον πόλεμο από την ειρήνη. Γιατί στον καιρό της ειρήνης τα παιδιά θάβουν τους γονείς τους, ενώ, αντίθετα στον καιρό του πολέμου οι γονείς θάβουν τα παιδιά τους. (Ηρόδοτος) ‘’Ειρήνη είναι η στοργική μάνα της Γης’’ (Ησίοδος) Η θεωρία της σχετικότητας μας λέει ότι μπορείς να πάρεις μια τεράστια ποσότητα ενέργειας από μια μικροσκοπική ποσότητα μάζας.