Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2021

 

Προσωπικό

 

Της Χριστίνας Κοντούλη

 

 

Θέλω να σε κάνω κάπως να μείνεις, θέλω να κερδίσω τις μέρες, τις νύχτες σου, μη φεύγεις. Κάθεσαι στο διπλανό δωμάτιο. Γιατί το σπίτι μου μοιάζει ποιο ασφυκτικά άδειο από το να μην ήσουν εδώ κι έπειτα διπολικά και σιωπηλά, απλά γεμάτο; Τον τελευταίο καιρό νιώθω μια παράξενη ένταση, ειδικά απόψε, δε με χωράει ο τόπος, Αν μπορούσα να σε παρομοιάσω με κάτι θα σε ονόμαζα ρεύμα.

 

 

 

Δεν μπορώ να γράψω όσο είσαι δίπλα μου, θέλω μόνο να σου μιλάω ακόμη κι όταν μπετώνει το κεφάλι μου και δεν έχω τι να πω, θέλω να βρω, εν ανάγκη να δημιουργήσω, θέλω να ζωγραφίσω τα μάτια και τα χέρια σου πάνω στους αμφιβληστροειδείς των ματιών μου, όπου κι αν στρέφουν, να βλέπουν εσένα, να καθησυχάζονται χωρίς να έχουν άλλη ησυχία. Δεν αντέχω άλλη ησυχία, σιωπηλά καθώς σβήνει η εικόνα του ευρύχωρου κόσμου μας, καθώς τα περιθώρια στενεύουν , πιέζουν κι αποδομούν, θέλω να σε βλέπω. Κάθισε, κάνε ένα τσιγάρο μαζί μου, πρέπει να δυναμώσω κι άλλο , πρέπει να δω, φόρα τη φωνή σου στα μάτια μου, διώξε επιτέλους την επιλεκτική μυωπία. Ο καναπές δεν είναι πια τόσο άνετος, τα σανίδια του πέφτουν, η πλάτη του τρίζει, το στρώμα βρωμά. Δεν αντέχω άλλη μέρα αδράνειας, δεν αντέχω άλλη βολή, δεν αντέχω άλλη ασφαλή σκέψη.

Το παίρνω πίσω, έλα, έλα και κάτσε όπου θες, έλα κι ας μη μιλήσουμε όλο το βράδυ, έλα και κλείσου στο δίπλα δωμάτιο, θα προσπαθήσω κι εγώ να χαζέψω λίγο στην τηλεόραση τη σειρά που μου αρέσει, όσο μπορώ να συγκεντρωθώ. Σήμερα ξεπέρασα λίγο φόβο, επαναστάτησα, δεν πρόλαβα να στο πω, το έκανα όμως. Βγήκα επιτέλους από το πολύχρωμο κελί μου και περπάτησα! Ναι πήγα πιο μακριά από το περίπτερο, πιο μακριά από όσο έχω πάει τον τελευταίο καιρό, από όσο είχα ξεχάσει να πηγαίνω. Εδώ και μήνες ο κόσμος έμοιαζε να έχει μικρύνει επικίνδυνα, λίγα βήματα πέρα από τον νοητό κύκλο προστασίας που κατασκεύασα έμοιαζαν τόσο μακρινά, λίγα βήματα, μεγάλες αποστάσεις. Έχαψα για τα καλά το παραμύθι τους, μήνες τώρα δεν υπήρχα εγώ, εγώ μονάχα συντηρούμουν σαν τουρσί μέσα στη γυάλα του φόβου. Σήμερα βγήκα από τη γυάλα, πάλι δεν πρόλαβα να πάω πολύ μακριά πριν συναντήσω κάποια φίλη, αλλά τα κατάφερα, για σένα θα έκανα τον πιο μεγάλο δρόμο. Άμα εν τέλη στο πω ποτέ θα γελάσεις υποθέτω, έτσι κι αλλιώς στην κανονική πραγματικότητα αυτός δεν είναι μεγάλος δρόμος, δεν είναι τίποτα όμως για μένα είναι η επανάστασή μου. Και ξέρεις τι, δε φοβήθηκα, όχι δε φοβήθηκα καθόλου, πρώτη φορά εδώ και καιρό, μάλιστα ήθελα να περπατήσω κι άλλο, πιο γρήγορα, πιο γρήγορα ως που να φτάσω κοντά σου, εκεί που λογαριάζω τώρα τελευταία σπίτι μου.

Βλέπεις το σπίτι που μένω έχει πάψει εδώ και καιρό να διατηρεί τη σημασία του κι έξω τα σπίτια είχαν κλείσει, οι δρόμοι είχαν κλείσει, οι σκέψεις, οι ψυχολογία μας, είχαν κλείσει. Χαίρομαι που μου τηλεφώνησες, χαίρομε που έβγαλες το καπάκι της γυάλας, ακόμη δεν συνήλθα πλήρως, όμως θα κάνω ό,τι μπορώ να μείνεις εδώ, κοντά σου δε φοβάμαι τίποτα. Μείνε, σε χρειάζομαι, σε θέλω δίπλα μου, σήμερα δεν ανήκω στον φόβο, σήμερα ανήκω στο πλευρό σου, σήμερα ανήκω στο πλευρό όλων, ακόμη κι αν δε μπορώ να σε δω, μείνε, μείνε, μείνε μαζί μου, σύντροφοι θα αγωνιστούμε παρέα, δώσ’ μου το χέρι σου κι εγώ σου υπόσχομαι να κλείσω την παλάμη σφιχτά κι ο φόβος να μη βρει τρύπα, για  σένα, για μένα, για κανέναν μας. Σε εμπιστεύομαι κι αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορώ να σου δώσω.

Σήμερα σηκώθηκα από τον καναπέ μόλις άκουσα τη φωνή σου, και χτες το έκανα, θα το κάνω και αύριο, δεν αντέχω άλλο το φόβο, πλημμύρισέ με σιωπηλά, δυνατά, εσένα θέλω να ακούω, εσένα σε κάθε φωνή, η τρομοκρατία δε θα περάσει, δε θα ακουστεί, δε θα πάρει άλλη υπόσταση, μείνε κοντά μου και θα ρίξω το σύστημα, μείνε κοντά μου κι εγώ θα φέρω τούμπα τον κόσμο ολόκληρο , τον εαυτό μου.

Καθώς μιλάμε ένα ένα τα συστημικά κατάλοιπα , ένα ένα τα ψέματα καταρρέουν, ο χώρος αλλάζει, επεκτείνεται, η μοναξιά καταρρέει, τέλος η απομόνωση, τα χέρια σου, η φωνή σου η μόνη ασπίδα μου απέναντι στον εαυτό που επιθυμούν να μου φτιάξουν! Καμιά υπακοή! Κανένα κεφάλι κάτω, κανένα γόνατο στο πάτωμα, κανένα σιωπηλό, κανένα καλυμμένο στόμα. Σπάσε με κι άλλο, μπορείς; Μόνο όταν θα σπάσω ολόκληρη, μόνο όταν  πραγματικά μοιραστώ σε χίλια κομμάτια θα είμαι ελεύθερη, Εμπρός, πριν ξεκινήσεις να ρίχνεις τους δικτάτορες στην πλατεία ξεκίνα από μένα, βοήθησέ με να ρίξω τον δικτάτορα μέσα μου, τόσο καιρό τον σπρώχνω να πέσει μα εκείνος τρυφερά, λυπητερά και ύπουλα τρέφεται από τη δύναμή μου, με στήνει στον τοίχο ακόμη και ψεύτικος, κρύος, μαρμάρινος κι άκαμπτος χωρίς να σηκώσει το μικρό του δαχτυλάκι, υπολογίζει βλέπεις στην κούρασή μου…μα αν είμαστε δυο; Τι ζημιά μπορούμε να του κάνουμε τότε! Θα σε ακούω με όποιους τρόπους θέλεις, θα σε αγκαλιάζω με όποιους τρόπους διαλέξεις εσύ, θα είμαι δίπλα σου, θα σπρώχνω μαζί σου.

Κι αν πέφτω σε πισωγυρίσματα, αν ξεχνώ να κλείσω τις πόρτες μου όταν έρχεται ο φόβος, μίλα μου να θυμηθώ, κοιμήσου δίπλα μου να κοιμηθώ, βοήθησέ με να παραμείνω άνθρωπος τη στιγμή που μας διδάσκουν την τέχνη της απανθρωπιάς, τότε πιάσε μου το χέρι , τότε κοίτα με, μάζεψέ με από τη λήθη. Σου υπόσχομαι αν ξοκείλεις θα σε μάσω κι εγώ.

Τώρα σήκω από το κρύο σπίτι σου κι έλα εδώ, θα φτιάξουμε πανό για αύριο, μπορεί να χαζολογίσουμε, να πιούμε μια μπύρα, μπορεί να ακούσουμε ηλίθια τραγούδια ή τραγούδια με νόημα, μπορεί να σχολιάσουμε την πολιτική, να βρίσουμε τη μιζέρια, μπορεί να σκοτώσουμε μικρούς εαυτούς, να παίξουμε λίγο με τον γάτο ή το θάνατο, έλα να γίνουμε κι απόψε λίγο μικροί, ασήμαντοι άνθρωποι μέσα στο σύμπαν, έλα πριν μας φάει η μαρμάγκα δίχως να καταλάβουμε τίποτα. Ας είμαστε λίγοι, ασήμαντοι, νοσηρά σημαντικοί, αυτόφωτοι μες στο σκοτάδι. ΈΛΑ κι απόψε να ρίξουμε μικρούς δικτάτορες κι αύριο ας παλέψουμε για έναν καλύτερο εαυτό, για έναν καλύτερο κόσμο.




https://bluerabbit26.blogspot.com/2021/02/blog-post_24.html





Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2021

 Το παρακάτω κείμενο αναφέρετε σε ένα πραγματικό γεγονός και όχι σε κάποια φανταστική ιστορία, το εναποθέτω και εδώ καθώς  μοιραζόμαστε μαζί με την τέχνη μας και την ψυχή μας και αν η τέχνη δεν είναι το δικαίωμά και η ελπίδα μας να παραμένουμε άνθρωποι εν μέσω οποιονδήποτε καταστάσεων τότε ειλικρινά προσπεράστε.


Προχθές το βράδυ βιώσαμε για άλλη μια φορά την αντισυνταγματικότητα των άδικων νόμων και την παραγκώνιση της προσωπικής ελευθερίας μας στη “δημοκρατική” μας χώρα. Σε μια χώρα που γέννησε λοιπόν την δημοκρατία και τώρα επιμένει με το πρόσχημα του κινδύνου της πανδημίας να την εξαθλιώνει και να την καταργεί επιβάλλοντας μας παράλογα πρόστιμα για το αυτονόητο, την αυτοσυντήρησή μας, σωματική και ψυχολογική, μέσω της απαραίτητης και αναγκαίας επαφής με άλλους ανθρώπους.

Τη στιγμή λοιπόν που μας χτύπησαν βάρβαρα την πόρτα οι αστυνομικοί της Φλώρινας, φέρνοντας στο μυαλό μας εικόνες χουντικού καθεστώτος, βρισκόμασταν στο σπίτι εννέα άνθρωποι. Κάτι που όπως η ίδια είπα στους άντρες της αστυνομίας, δε γνώριζα πως θεωρούταν παράνομο καθώς οι νόμοι αλλάζουν αυτή τη στιγμή σε πετάρισμα των βλεφάρων. Εννέα άνθρωποι που συνεργάζονταν πάνω σε μια κοινή καλλιτεχνική εργασία η οποία απαιτούσε την φυσική παρουσία όλων μας. Και αναρωτιέμαι, εάν στις γιορτές των Χριστουγέννων είναι αποδεκτό να βρίσκονται σε ένα σπίτι ο ίδιος αριθμός ατόμων, ξαφνικά μετά τις γιορτές ο ιός κολλάει περισσότερο; Γιατί ακόμη κι αν έχουμε διαφορετικά κουτάκια επιβίωσης, κουτάκια επιβάρυνσης ψυχολογικής, νοητικής, σωματικής, κουτάκια απομόνωσης, σπίτια, δεν παύουμε να είμαστε ο ένας η οικογένεια του άλλου, ο ένας ο συνεργάτης του άλλου, ο ένας ο σύντροφος του άλλου οι ίδιοι άνθρωποι που είμαστε μαζί πριν ακόμη την καραντίνα, μέχρι και σήμερα. Σε μια πόλη που ζεις μόνος, είτε σπουδάζεις, είτε δουλεύεις, είτε προσπαθείς να χτίσεις τα όνειρά σου με κάποιο τρόπο, δημιουργείς αναπόφευκτα και δυνατά μια ακόμη οικογένεια, αυτή που απαρτίζετε από φίλους. Ένας από τους φίλους μου λοιπόν, ένας εκ των εννέα ανθρώπων που παρέλαβε ένα ωραιότατο παχουλό πρόστιμο, ζήτησε να μείνει στο σπίτι καθώς δεν είχε την δυνατότητα θέρμανσης στο δικό του, κάτι που αν ζεις στην Φλώρινα με -16 βαθμούς, το να παραμείνεις στο παγωμένο σου σπίτι δεν είναι υπευθυνότητα, είναι αυτοκτονία.. Γιατί αυτό κάνουμε όταν κάποιος από την οικογένεια που δημιουργήσαμε έχει μια ανάγκη, τρέχουμε, βοηθούμε, δεν αφήνουμε κανέναν μόνο, το πρόβλημα του ενός είναι πρόβλημα όλων. Υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, εάν η παροχή βοήθειας, η στήριξη και η αλληλεγγύη, καθώς και η καλλιτεχνική έκφραση περνούν από μικροσκοπικό φακό, ζυγίζονται με το ζύγι, τι λέει αυτό για την κοινωνία μας; Η τρομοκρατία και η οικονομική εκμετάλλευση, η προσβολή της δημοκρατίας στο όνομα της υγείας υπέρ πάντων είναι η αρρώστια κάθε ενός. Είναι η αρρώστια όλων μας.

.

Και τώρα κάθομαι εδώ και γράφω, περιγράφω μια ανθρώπινη κατάσταση για να αποδείξω τι; Ότι συμβαίνει; Ότι δεν είναι παράλογο, ότι παραμένουμε άνθρωποι, με σκέψεις, με δουλειές, με στόματα, με λόγια; Ότι μας επιβλήθηκε πρόστιμο γιατί κάνουμε κάτι λογικό; Ότι πρέπει να πληρώσουμε χαράτσι  γιατί χαράτσι είναι αυτό που μας επιβλήθηκε, αλλά γιατί; Γιατί υπάρχουμε; Γιατί νοιαζόμαστε ο ένας τον άλλο; Γιατί εκφραζόμαστε; Γιατί δεν έχουμε επέλθει στην πλήρη κατάσταση αδιαφορίας και μοναξιάς; Γιατί δεν πεθαίνουμε ακόμα; Γιατί αν δε μας σκοτώσει ένας ιός, θα έχουμε είδη πεθάνει μέσα μας, μπορεί και εντελώς, αμετάκλητα, απομονωμένοι, διαλυμένοι, φοβισμένοι θα ανοίγουμε τα παράθυρα όχι για να αναπνεύσουμε, μα για να πηδήξουμε στο κενό μήπως και πάρουμε μια τελευταία ανάσα σαν άνθρωποι. Κι ακόμη και τότε θα μας περιμένουν από κάτω  να ελέγξουν αν πέσαμε νόμιμα.

Και φυσικά δεν μιλάμε καν για ένα λογικό ποσό όπως στις περισσότερες χώρες του εξωτερικού, ένα λογικό ποσό που σκοπό έχει την προστασία αλλά για μια ξεκάθαρη αισχροκέρδεια που σκοπό έχει να μας αφήσει εξαθλιωμένους κι εξευτελιστικά απένταρους. Όταν ο βασικός μισθός ανέρχεται στα 650 ευρώ, εάν έχεις μισθό, εάν δεν είσαι άνεργος, άστεγος, ευπαθής ομάδα, εάν επιβιώνεις κάπως η μη, τότε το ήμισυ αυτών των χρημάτων που δούλεψες και πολλές φορές δανείστηκες, ή ακόμη καλλίτερα δεν διαθέτεις  πετσοκόβεται από την αναγκαία προστασία που με περίσσια αγάπη σε περιβάλει το συστημικό καθεστώς αυτή τη στιγμή.

Οι άντρες τις αστυνομίας ρώτησαν πόσοι άντρες είναι μέσα στο σπίτι και συγκεκριμένα εάν είναι πέντε, κάποιος φαντάζομαι, μάλλον ο ίδιος καλοθελητής που έκανε την καταγγελία, καθόταν όλη την ώρα με τη μύτη κολλημένη στο παράθυρο και παρακολουθούσε πόσοι άνθρωποι μου χτύπησαν την πόρτα. Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν είναι αποδεκτός; Αυτός πρέπει να γίνουμε; Αυτός που δεν έχει τίποτα άλλο να κάνει παρά να κοιτάει από ένα παράθυρο και να μετράει χτύπους σε ξένες πόρτες, αυτός που δεν σκέφτηκε αν έχουμε τη δυνατότητα αποπληρωμής των προστίμων όπου στην ουσία ο ίδιος μας επέβαλε, αυτός που δεν είχε το θάρρος να χτυπήσει την πόρτα μου με πρόσωπο και όνομα  και να μου πει πως για κάποιο λόγο ενοχλήθηκε από το τι συμβαίνει στο ΔΙΚΟ ΜΟΥ σπίτι. Σήμερα που δεν θα ξέρω ποιος είναι, σίγουρα θα με κοιτάξει στα μάτια αν συναντηθούμε, θα μου χαμογελάσει και θα με χαιρετήσει γιατί πρόστιμο για έλλειψη ανθρωπιάς δεν υπάρχει κι έτσι δεν κινδυνεύει να βρεθεί χρεωμένος, όλα θα είναι καλά.

Αν ο στόχος της επιτήρησης, της σκληρής αστυνόμευσης, των απάνθρωπων προστίμων  είναι η αναγωγή μας σε άκαρδους ρουφιάνους, εκμεταλλευτές ή δυστυχισμένους, αν ο στόχος είναι να μας ρίξουν στη φυλακή, στα ψυχοφάρμακα ή στην αυτοκτονία πριν μας ρίξει κάτω η πανδημία τότε εύκολα μπορούμε να μετονομάσουμε το 2021 σε 1984 και να περιμένουμε ωσότου ανακηρυχτεί προφήτης ο Orwell. Η γελοία και απάνθρωπη πολιτική της κυβέρνησης μας χρίζει αυτή τη στιγμή παραβάτες, τρομοκράτες, αλήτες, ανεπιθύμητους, χαλασμένα γρανάζια, είτε βρεθήκαμε σε ένα σπίτι είτε στο δρόμο, είτε παραμένουμε μόνοι στα πολύχρωμα κελιά που μας προσφέρει η εποχή, είμαστε το ίδιο επικίνδυνοι, το ίδιο ενοχλητικοί, το ίδιο απελπισμένοι για αυτό και το ίδιο τρομαχτικοί.



φοιτήτρια τρίτου εργαστηρίου

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2021

Au Bord de l' eau. Video

                                          

                                           To βίντεο της έκθεσης 

                                              Au bord de l'eau 

              σε συνέργεια και αλληλεπίδραση με τον Χάρη Κοντοσφύρη







 

Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2021

Κείμενο Περίληψης Πτυχιακής Εργασίας : Η Επούλωση ενός Τραύματος ! (2019)

 Η πτυχιακή μου εργασία παντρεύει το φαντασιακό με το πραγματικό, δηλώνοντας παράλληλα πως η θετική σκέψη, η θέληση και η φαντασία μας μπορούν να ενεργοποιήσουν μηχανισμούς αυτοϊασης του οργανισμού μας. Στην εργασία οι δικοί μου προσωπικοί ήρωες, παρμένοι από τους κόσμους της φανταστικής λογοτεχνίας, των ταινιών και των κόμικς συμ-μάχονται με τους οργανικούς παράγοντες άμυνας και ανάπλασης του σώματός μας, με νικηφόρα κατάληξη. Γίνεται ένας συνδυασμός ιατρικού περιεχομένου και προσωπικών ενδιαφερόντων του φαντασιακού μου κόσμου ο οποίος πραγματοποιείται εικαστικά μέσω της ψηφιακής τέχνης. Σε μορφή video art περιγράφονται τα τρία στάδια επούλωσης ενός τραύματος (φλεγμονή, αναδημιουργία, επιθηλιοποίηση) όπου οι ήρωές μου αγωνίζονται στο πλευρό των μηχανισμών αυτοϊασης (αιμοπετάλια, λευκά αιμοσφαίρια, φαγοκύτταρα, κολλαγόνα). 

Το τμήμα του ιατρικού περιεχομένου περιλαμβάνει στοιχεία του Medical ImagingΣε ένα 3D animation  απεικονίζονται οι ‘πρωταγωνιστές’ της άμυνας και ανάπλασης του σώματός  μας, που αγωνίζονται για την εξόντωση ενός εισβολέα-απειλή του οργανισμού, δημιουργώντας τα αντισώματα για την ανάρρωση και την τελική αποθεραπεία του. Η απεικόνιση των προσωπικών μου ηρώων, με ορισμένους από τους οποίους και εγώ ταυτίζομαι παρουσιάζεται σε Illustrations (ψηφιακή ζωγραφική). Οι ηρωικές αυτές μορφές προέρχονται κυρίως από τον φανταστικό κόσμο του συγγραφέα Τόλκιν (Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών), καθώς και από τον κόσμο των κόμικς (Spiderman) και των ταινιών (The Game of Thrones). Η αλληλεπίδραση των illustrations  με το Medical Imaging, όπου λειτουργούν ως συμμαχικά όντα οι μηχανισμοί άμυνας με τους ήρωές μου, ενδυναμώνει τόσο εμένα, όσο και , ελπίζω, πως θα ενδυναμώσει και θα εμψυχώσει και τον θεατή. 

Η παρουσίαση της εργασίας ενισχύεται εικαστικά με την ψηφιακή εκτύπωση σκηνών και ηρώων οι οποίοι εκτίθενται στον χώρο προβολής, πλαισιωμένες από κόκκινα υφάσματα και νήματα καθώς και εμένα τον ίδιο, εμφανιζόμενο ως  ο αγαπημένος  μου ήρωας,  σε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί  μια  ρεαλιστική αλλά ταυτόχρονα  και ατμοσφαιρική  παρουσίαση της  διπλωματικής  μου εργασίας. 

 

Απόψε πρέπει να μιλήσουμε

 

 

Της Χριστίνας Κοντούλη

 

 

 

 

 

Απόψε πρέπει να μιλήσουμε.  Ίσως δεν έχουμε τίποτα να πούμε.

«Φτωχή ανθρωπότητα

Δε μπόρεσες ούτε ένα κεφάλαιο να γράψεις ακόμα,

Σα σανίδα από σκοτεινό ναυάγιο

Ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος»

Ταξιδεύουμε μέσα στο χοροχρονικό συνεχές με την απληστία της άφθαρτης ύπαρξης κάτω από κάθε μας βλέφαρο, κοιμόμαστε, τινάζουμε τα πόδια κι ονειρευόμαστε πως ζούμε διαφορετικές ζωές την ώρα που το κορμί για άλλη μια φορά μακρηγορεί, αποκηρύττει κι αποκρύπτει το θάνατο.

Ακούμε τραγούδια που μιλάνε γι’ αυτόν, τον εκθειάζουν, τον ψυχαγωγούν, οι διασκεδαστές παραδίνονται και νομίζουν πως χλευάζοντάς τον ή εναποθέτοντας τιμές στα άυλα πόδια του, τον εξευμενίζουν και κατευνάζουν όχι το δικό του, το ανύπαρκτο πρόσωπο μα το πρόσωπο που τους άφησε να τον σκεφτούν, το πρόσωπο που τους παρουσίασε την πιθανότητά του. ΑΎΘΑΡΤΟΙ, Παντοτινοί, παντογνώστες. Πέρα για πέρα Ηλίθιοι.

Όχι , όχι, είμαστε κι επαναστάτες, επαναστατούμε στο γεγονός, ποτέ στην ηλιθιότητα, περιμένουμε, περιμένουμε, προσμένουμε, καρτερούμε, την τέλεια στιγμή, την τέλεια ζωή, τον τέλειο άνθρωπο χωρίς ποτέ να αποδεχτούμε το μισητό και δύσκολο επόμενο βήμα. Το επόμενο  «ΒΛΉΜΑ» ωστόσο εύκολα, το αγκαλιάζουμε. Περνούμε τα χέρια γύρω από τη μέση του θέματος κι έτσι απλά το μεταφράζουμε στη σκιά μιας πεταλούδας, ποτέ δε μελετήσαμε το σύστημα της απόχης, ούτε και της αποδοχής παρά εμμένουμε εκκεντρικά, βαρετά κι ατελέσφορα στο γεγονός του συναισθήματος για το οποίο δε μας είχαν προετοιμάσει.

Δεν ακούω πια τον βραστήρα, παρά αν βρίσκομαι σε κάποιο vintage café, ακούω το πλυντήριο, να στύβει και να στεγνώνει μαζί με τις βρώμικες μπλούζες μου και το μυαλό μου, τις επιλογές μου, τις απολήξεις μου, δεν είμαι ένα ανθρώπινο ων, κάνεις λάθος, κι εσύ μη νομίζεις πως είσαι κάτι περισσότερο από μια τυχαία συνάρτηση, ίσως και να ήταν συνετό να μπλέξουμε τα μαθηματικά στην κουβέντα, εύκολα κάποια στιγμή θα μπορούσες να πεις πως δε τα καταλάβαινες από μικρός και πιθανόν αυτός είναι ο λόγος που δεν ακολούθησες κάποια φυσική επιστήμη, ύστερα θα σου εκμυστηρευόμουν πως στο δημοτικό είχα κι εγώ μερικά Β στον έλεγχο και θα γελούσαμε με τους αφελείς μας δασκάλους που προσπέρασαν κάποτε δυο διάνυες. Θα έσπαγε τον πάγο, τι λες;

Ωστόσο, αδυνατώ να αποκηρύξω πλέον ένα κομμάτι του ανθρώπου που μου δημιουργεί τέτοιο μυστήριο. Τα μαθηματικά είναι η ηθική μας, η ηθική είναι τόσο ρευστή όσο το «έστω x” , αφουγκραζόμενη την απαραίτητή προϋπόθεση προσδοκάει και παρουσιάζει το αλάθητο αποτέλεσμα. Παραμένει όμως ρευστή, παγωμένη, μπετωμένη , ξένη και συγγενής, μα πάντα ρευστή. Νομίζεις πως υπάρχει κάποια συγκεκριμένη συνταγή στην παρουσίαση της ανθρώπινης υπόστασης και φυσιοκρατίας, νομίζεις ότι ο ζωγράφος εκφράστηκε ή έχτισε; Έχτισε ή ξέθαψε τα θεμέλια του τρικλίζοντα πύργου κι έπειτα ψιθυριστά αναθεμάτισε την ύπαρξη της διαπίστωσης της απολυτότητας καθώς έχωνε το προσάναμμα στις επιταγές του κοινωνικού του προσδιορισμού; Το έργο αποκρίθηκε, ο θεατής ανταποκρίθηκε, οι κριτικοί σάλιωσαν τα δάχτυλα κι ο ζωγράφος εκμηδενίστηκε ευχαριστημένος που ανήκε. Κι ύστερα παραμέρισε την ηθική κι αποθεώθηκε από φωνές που δεν είχε την μακροζωία να ακούσει, ακριβώς γιατί αρνήθηκε το θεμιτό κι όχι γιατί προστάτεψε τη σκέψη με το έργο. Η άρνηση του συστήματος ήταν αρκετή για να αγαπηθεί σαν αυτούσια τέχνη, το πρόσωπο διατήρησε την ψυχική του ανωνυμία κι αντάλλαξε την γέννα για λίγο ψωμί. Η κοινωνία χειροκρότησε και κάτω από τον πίνακα χιλιάδες σάπια καρβέλια παραδόθηκαν σαν τάμα, σαν θυσία καθώς το όργανο επεξεργασία τροφής σάπιζε πια μαζί με τον δημιουργό του.

Θα χρησιμοποιήσω την ελαστικότητα της κοινωνικής ηθικής για να δικαιολογήσω και να κατακρίνω την δική μου. Ναι έζησα προστατευμένος, ναι δεν έκανα τίποτα, ναι υπήρξα ανύπαρκτος, όχι από συνέπεια ή στιβαρή επιλογή μα από φόβο από αυτοχλευασμό της ίδια μου της επιθυμίας για την επιβίωσή μου ανάμεσα στο καλό όλων. Κι όταν το πρώτο σου μέλημα γίνεται τάχα μου, το κοινό όλων, πρέπει να ξέρεις πως δεν έχεις κανένα κοινό όφελος παρά μονάχα την ασπίδα του «καλώς έπραξα» όταν επιθυμείς να ξεκινήσεις μια πρόταση με το γνωστό σε όλους «ναι, αλλά εγώ…» δίνοντας για λίγο μια πνοή στη μίζερη ύπαρξή σου. Μαθηματικά καλύπτεις το τρυφερό σου κωλαράκι από τα βράχια, φιλοσοφικά, έστω χ ο επόμενος.

Κι εσύ τα ξέρεις όλα αυτά, μπορεί να μην στα έχω τοποθετήσει σε λέξεις, μα τα ξέρεις κι αυτό με στοιχειώνει απέναντί σου, με έχεις δει να φοβάμαι, με έχεις δει να μη φοβάμαι τίποτα, τώρα δε πρέπει να ξέρεις πως κάνω το τίποτα, δε πρέπει να ξέρεις πόσο με σακάτεψε η κοινωνία. Στην καλύτερη θα επιμείνεις με κάποιον δικό σου ατελέσφορο χειρισμό να βγω από το καβούκι μου κι έτσι θα με τρομάξεις κι άλλο για τη μέρα που πια δε θα το κάνεις. Στη χειρότερη, δε θα το κάνεις καν. Θα γελάσεις, θα εγκαταλείψεις και θα αναγάγεις τον παράξενο αγώνα μου στη μονάδα, πιστεύοντας πως η μονάδα μου είναι μοναχική, μοναδικά απελπισμένη ίσως κι αδιάφορη.

Από χτες σκέφτομαι να ξεπεράσω τους φόβους μου, από χτες σκέφτομαι να έρθω να σε βρω, να κρύψω ένα μπουκάλι τσίπουρο στην τσάντα, να γράψω ένα χαρτάκι παρακολούθησης κινήσεων και να υπερβώ τις μαύρες τρύπες της απομόνωσης που μου χάρισε η καραντίνα κι ο πληγωμένος εγωισμός μου. Να σε περιμένω στην αυλή κι όταν έρθεις να σε καθίσω κάτω επιτακτικά κι απαιτητικά κι άμα το θες να γίνουμε μια τελευταία φορά φίλοι. Κι ύστερα ξυπνώ το πρωί και σκέφτομαι πως δεν υπάρχει λόγος να παλέψω ούτε για σένα ούτε για τίποτα. Το Κράτος και η Βία, η καταστολή, κρατάνε τώρα τα αρχιδάκια μου και παίζουν μαζί τους badminton στο υπουργικό μέγαρο τρώγοντας σνακ από σολομό σφιγμένο ανάμεσα σε κρακεράκια. Πως να σου πω ότι με νίκησαν, σε σένα από όλους πως να παραδεχτώ την άνεση της φυλακής μου;

Μιλούσαμε για ελευθερία, σου έλεγα πως χρειάζεται σχέδιο, επανάσταση ναι, και μετά; Με κοιτούσες και θύμωνες, δεν πείραζε, ένιωθα λογικός, σοφός, έξυπνος. Θα το σκεφτείς, θα καταλάβεις, που θα πάει; Έλεγα βουλιάζοντας στον καναπέ, κουρασμένος από την τόση γνώση. Έλεγες φύση, έλεγα ναι αλλά πως, που, πότε, πάλι με κοιτούσες και θύμωνες κι εμένα μου άρεσε να είμαι ταραχοποιός στα σχέδιά σου. Λέγαμε για ανθρώπους που αγαπούμε κι ένιωθα σπίτι μου. Τώρα νιώθω υπόλογος για τις επιλογές άλλων, νιώθω μαλάκας γιατί υπηρέτησα αφεντικά χωρίς εταιρίες, αφεντικά χωρίς καταστατικά και συμβάσεις εργασίας, αφεντικά χωρίς ευδιάκριτα διακριτικά, αφεντικά χωρίς πρόσωπα. Αφεντικά που κι εσύ αγαπούσες. Νόμιζα πως κάνω το σωστό, νόμιζα πως το ηθικό ήταν να βγάζω το σκασμό, να ανέχομαι, εσύ μιλούσες; Κι όταν άρχισα να το βλέπω, όταν άνοιξα το στόμα μου, είχαν ήδη σκιαγραφήσει τους μηχανισμούς μου, η τρομερή μου επανάσταση έμοιαζε με σενάριο κι εγώ διάβαζα τις ατάκες . Δε μπορώ να σου μιλήσω γι’ αυτά, τα άφησες πίσω σου, θα ξανάρθουν όμως. Και τώρα έτοιμος να κάνω την εφηβική μου επανάσταση κοντά στα τριάντα, επιτέλους αμφισβητώ τον καθρέφτη μου, επιτέλους ξέρω πως δεν ήμουν καθαρός κι όσο κι αν αυτό με λούζει στις λάσπες σα νεογέννητο γουρουνάκι τόσο το επιθυμώ, επιτέλους ξέρω, νομίζω το είχες καταλάβει από την αρχή, στην θρησκεία των γουρουνιών αγαπιέται το μπέικον, η καμένη σάρκα είναι πιο συμβατή από τη ζωντανή κι ο ρόλος της μπριζόλας ήταν σιωπηλός, τραγικός, αξιομνημόνευτός, άγιος ίσως. Τώρα που στολίστηκα με τα αγαθά μου και μύρισα το καμένο μου σώμα, επιθυμώ τη λάσπη, ο φούρνος πλησιάζει, ακόμα στέκομαι, οι κατακόκκινες αντιστάσεις υπόσχονται παραδεισένιες αισθήσεις κι εγώ μυρίζω τις τρίχες που τσουρουφλίζονται. Γιατί, γιατί δε φεύγω;;;;

Δε σου ζητώ να το παίξεις σωτήρας, δε ζητώ το χέρι σου να πιαστώ, πες μου όμως, μια τελευταία φορά, τι κάνουμε μπροστά στο φούρνο; Κάτσε δίπλα μου, πιες μαζί μου, πες μου γιατί διατηρούμε τη σιωπή όταν καιγόμαστε;

Η Βαλχάλα υπέκυψε, η σιωπηλή αποδοχή τελείωσε, οι μουγκοί μάρτυρες δεν είναι πια ηρωικοί, παρά μονάχα σε δακρύβρεχτες ταινίες κι εμείς παρανοϊκά εμμονικοί σφίγγουμε τη μύγα να στάξει γάλα κι έπειτα αυτοκτονούμε με το προσωπικό μας δηλητήριο περιμένοντας η κοινωνία να αναφωνήσει «Καλός ήταν» λίγο πριν τη λήθη.






https://bluerabbit26.blogspot.com/2021/02/blog-post.html



Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2021

Το έκτο τεύχος του περιοδικού Καρυοθραύστις. Παρουσίαση του φωτογράφου Περικλή Μεράκου.



Κυκλοφόρησε το έκτο τεύχος του περιοδικού Καρυοθραύστις. Στην εξαιρετικά πλούσια ύλη του φιλοξενούνται ενδιαφέρουσες μελέτες για τον Παναϊτ Ιστράτι, τον Παπαδιαμάντη, τα περιοδικά Σύναξη και Μανδραγόρας, το έργο του Κώστα Α. Κρεμμύδα και του Σταύρου Σταμπόγλη, καθώς και συνεντεύξεις της Ιουλίτας Ηλιοπούλου, της Αλεξάνδρας Μπακονίκα, του Κώστα Α. Κρεμμύδα και του φωτογράφου Περικλή Μεράκου. Το τεύχος περιλαμβάνει, επίσης, ποιήματα και διηγήματα καταξιωμένων και νέων λογοτεχνών, αυτοσχόλια, βιβλιοκριτικές, καθώς και μεταφράσεις ποιημάτων των Anne Sexton, Fernando Pessoa, Tomas Tranströmer, Joseph Kessel κ.ά.

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2020

Διάλεξη Νικολένα Καλαϊτζάκημε τίτλο: «Τέχνη & Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης: Η περιπτωσιολογική μελέτη της σύγχρονης ελληνικής εικαστικής σκηνής υπό το πρίσμα του νέου, ψηφιακού ορίζοντα».


Δελτίο Τύπου 

Την Τρίτη 22/12/2020 και ώρα 11 π.μ. η Ιστορικός της Τέχνης, Επιμελήτρια Εκθέσεων και ΜΑ Δημοσιογράφος, Νικολένα Καλαϊτζάκη, θα πραγματοποιήσει διάλεξη με τίτλο: «Τέχνη & Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης: Η περιπτωσιολογική μελέτη της σύγχρονης ελληνικής εικαστικής σκηνής υπό το πρίσμα του νέου, ψηφιακού ορίζοντα».

 Εικονική Αίθουσα 3, Σύνδεσμος Αίθουσας https://zoom.us/my/uowm.eetf3 Meeting ID 680-447-7017

Περίληψη:

«Τι συμβαίνει, αλήθεια, όταν η Τέχνη συναντά τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης στον ψηφιακό τόπο;» Γιατί, εν έτει 2020, προ των πυλών του 2021, προβαίνοντας κανείς σε μία απλή περιήγηση στα διάφορα Κοινωνικά Μέσα μπορεί με ευκολία να διαπιστώσει πως η Τέχνη, μέσω των εκπροσώπων της, χρησιμοποιεί τα Κοινωνικά Μέσα και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης για σκοπούς: (α) διαφήμισης, προβολής και ανάδειξης του έργου, (β) επικοινωνίας και διάδρασης με το κοινό της, αλλά και προσέλκυσης και ενός νέου κοινού, (γ) εδραίωσης και ισχυροποίησης της δημοφιλίας της καθώς και για λόγους: (δ) αύξησης των εσόδων και των πελατών της, ως αποτέλεσμα, όλων των προαναφερθέντων λειτουργιών.

Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2020

Εικαστικό project «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ» Δημιουργός: Γλύκα Διονυσοπούλου, Εικαστικός – Ιστορικός Τέχνης


Γλύκα Διονυσοπούλου, Εικαστικό project «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ

 To εικαστικό project «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ» εκπονήθηκε και εφαρμόστηκε σε όλα τα τμήματα και τις τάξεις του 1ου Δημοτικού Σχολείου Αλεξάνδρειας και σε όλα τα τμήματα των τάξεων Α’, Β’ και Γ’  του 5ου Δημοτικού Σχολείου Αλεξάνδρειας τον Οκτώβριο του 2020 από την εικαστικό του σχολείου, Γλύκα Διονυσοπούλου. Ο στόχος του project ήταν να συνεργαστούν οι μαθητές μέσα στις δύσκολες και περιοριστικές συνθήκες της πανδημίας, ζωγραφίζοντας έργα εμπνευσμένα από διαχρονικά ελληνικά σύμβολα (λ.χ. κύμα, μαίανδρος, κλαδί ελιάς, κίονα), τα οποία στη συνέχεια θα αποτελούσαν τις ψηφίδες που θα σχημάτιζαν την ελληνική σημαία. Μέσα από αυτή τη διαδικασία τα παιδιά θα μάθαιναν την ιστορία και η δομή της ελληνικής σημαίας, αλλά και τον τρόπο δημιουργίας ενός ψηφιδωτού κολλάζ.

Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2020

Ο φωτογράφος Θανάσης Ράπτης παρουσιάζει το Φωτογραφικό κέντρο Θεσαλλονίκης και την προσωπική του δουλειά.

 



Την Τρίτη 15/12/2020 στις 10:30 μμ ο φωτογράφος Θανάσης Ράπτης διατρέχει και παρουσιάζει την 25ετή και πλέον πορεία του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης. Επίσης επιλέγει και παρουσιάζει αντιπροσωπευτικά δείγματα από την προσωπική του δουλειά ως φωτογράφος και ως επιμελητής εκθέσεων και διοργανώσεων καλλιτεχνικών δράσεων.

Συντονισμός πρόσκληση : Κώστας Κουμλής  Δείκτες δυο διαλέξεις: πρωινή 44 συμμετέχοντες / βράδυ 20 συμμετέχοντες πανελληνίως

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2020

🔴 Art Stream / Γεμίζοντας ένα sketchbook Ζωντανά στο Youtube 🌿


Εικαστικό / ζωγραφικό Livestream 😎 Ζωγραφίζουμε και σχεδιάζουμε παρέα ακούγοντας μουσική και συζητώντας. 💮 

 ✅ Όποιος θέλει να γίνει μέρος της παρέας μας μπορεί να πατήσει ΕΔΩ , να κάνει εγγραφή και να πατήσει στην καμπανίτσα🔔 ,ώστε να του έρχεται ειδοποίηση για το επόμενο Livestream. 

The Prince of Darkness

 Oh whilst thou shit





He burbs like a swine
swears like a wench
he smells like perfume
his souls though, is pure stench

He likes to mumble words
he bathes in the sunlight
but when the sun goes down
a wolf become, oh so wild

His touch is soft and cold
his heart in charcoal entwined
his face is handsome, his look a ghost's
he stays awake all night

Oh Fathers, oh Mother of yore
bestow me the things i yearn the most for
all my tortures, nightmares and pain
if only, they were blessings in disguise

Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2020

Καλλιτεχνική Διαθήκη

 ΣΗΜΕΙΩΣΗ


 Σε ανύποπτο χρόνο, η ζωή μου όπως γνωρίζουμε τη ζωή όλοι, μπορεί να τεθεί σε διακυνδίνευση ή και απώλεια. Το μόνο μέρος που ο αληθινός Δημήτρης Ανδρεοσόπουλος, δύναται και επιλέγει να εκφράζει τα ψίχουλα της ψυχής του, είναι αυτό το μπλόγκ. Όλα όσα αναρτώ, έχω αναρτήσει και θα αναρτώ εώς απροσδιορίστου χρόνου, είναι η διαθήκη μου, για την ανθρωπότητα και τη συνθήκη της ζωής. Δεν θέλω να ανησυχίσω κανέναν, ο σκοπός μου είναι ξεκάθαρα ενημερωτικός και δηλωτικός. Και μιας και είναι κατάλληλη στιγμή, διότι μπορεί να μην υπάρξει άλλη, θέλω να εκφράσω τα θερμά συναισθήματα μου στους ΔΥΟ μοναχά ανθρώπους του Τ.Ε.Ε.Τ της Φλώρινας, οι οποίοι γνωρίζουν, μα για ευσηνείδητους λόγους δεν θα ονοματίσω, και την ελάχιστη χαρά που μπορεί να ένιωσα κατά τη διάρκεια της αληλλεπίδρασης μας. Το φως και το σκοτάδι που μοιραστήκαμε, μα πάνω από όλα, τη συμπόνοια. Διαφορετικές πηγές, ζωές και ηλικίες, μα τα βλέμματα τα ανθρώπινα, προδίδουν τις αγνές και τερατώδεις ψυχές. Ο γραπτός λόγος και η πρόκληση ήχων, εικόνων και οσμών μέσω αυτού, ίσως είναι το τελευταίο μου καταφύγιο στην ανελέητη κόλαση που βιώνω από μικρό παιδί. Ποτέ δεν ήμουν παιδί, ποτέ όμως δεν μεγάλωσα. Αφυδατώθηκα. Φαντασμιάστηκα. Και αυτό είναι ο επίλογος που μπορεί να μπει πριν πέσουν οι κουρτίνες.
Α.Δ.

Πόλεμος και λοιμός

             Ψηφικοποίηση της ύπαρξης



  Μετά το εργαλείο, δειπνούσαν τη σφαγή. Επήλθε το χρήμα. Ασήμι και χρυσάφι, ζύγιζε η ανθρώπινη ψυχή. Μαστίγιο και μήλο, το φάγανε ο Αδάμ και η Θεά του. Μετά το χρήμα, η τρομοκρατία. Κενό. Σκοτάδι. Χάος και οργιασμένη φαντασία. Τέχνη, δέος. Η ανθρώπινη πεμπτουσία. Μετά επήλθε ο ηλεκτρισμός, ατμομηχανές, κάρβουνα στη φωτιά, δύναμη, ενέργεια. Βιάσανε τη Φύση και βιντεοσκοπήσανε τη τσόντα του τέλους. Αδριάντες φασισμού, αδριάντες και μουσεία σαδισμού, μισανθρωπίας, υμνήσανε και προσκυνάνε. Ξαφνικά, ΦΩΣ! Φως σε κάθε σπίτι, ψηφιακά χρώματα και εικόνες, κινήσεις και συγκινήσεις. Αποκλεισμός. Αυτοκρωτιριασμός. Φως που τυφλώνει. Το Φως του Σκοταδισμού. Ενός σκοταδισμού που ποτέ δεν έπαψε να καλύπτει ακόμη και την Αναγέννηση. Η Μήτρα της πλάσης τετραγονίστηκε σε κύκλο. Το μέταλλο έγινε χρυσός σε κάθε γωνιά του πλανήτη μας. Μουδιάσματα, φοβισμένα πλάσματα, ζόμπι υπαρκτά, προς θρήνο και οίκτο, παρά φόβο. Η Εδέμ, η γη της επαγγελίας, ίσως βρίσκεται κάπου, όπου ποτέ δεν θα φτάσουμε ως θνήσκα όντα. Ίσως ο θάνατος μας να είναι το μέσο,ο διάδρομος προς αυτή. Η ζωή είναι, μια βιασμένη παρθένα που σταυρωμένη στο χώμα, αποσυντίθεται αέναα, δίχως τελειωμό. Κύκλοι που έγιναν τετράγωνα, κύβοι που έγινα δωδεκάγωνα, ζωές που διατίθονται προς θυσία για βίτσια κάθε Ειδώλου. Τέχνη, Άνθρωπος, Ζωή, Θάνατος. Ο Πέτρος δεν μπορεί να γλυτώσει ποτέ από το κελί του. Ο οδυσσέας δεν έφτασε ποτέ στην ιθάκη. Ο Ρουβίκωνας έγινε ακόμα πιο πλατύς, και πια απροσπέλαστος, μετάνοιες πνίγονται στις όχθες του. Επίπεδα, στρώσεις, επίπεδα, στρώσεις, επίπεδα, στρώσεις, επίπεδα, επίπεδα, επίδεδα, επίπεδα, επίπεδα, επίπεδα, επίπεδα, επίπεδα, επίπεδα, επίπεδα, επίπεδα, επίπεδα, επίπεδα, επίπεδα, επίπεδα, επίπεδα, επίπεδα, επίπεδα, επίπεδα, επίπεδα, επίπεδα, επίπεδα, επίπεδα, επίπεδα, επίπεδα, επίπεδα, επίπεδα, επίπεδα,κύκλοι, κύκλοι, κύκλοι, κύκλοι, κύκλοικυκλοικυκλοικυκλοικυκλοικυκλοιονειραονειραονειραονειραονειραονειραονειραονειραονειραονειραονειραονειραονειραονειραονειραονειραονειραονειραονειρααισθησειςαισθησειςαισθησεις. ΣΤΟΠ. Χυψογολικο βραχυκύκλλλλμα.
....................................................................................................................................................................
Και χαμογελόντας με αίματα πηχτά στη μούρη του, σφίγγοντας το πετσοκομμένο πέος του, τυφλωμένος αφού ξεκόλλησε τα μάτια του με τα ίδια του τα πανέμορφα δάχτυλα, ατένισε την άβυσσο του ουρανού, και έμεινε εκεί για μια αιωνιότητα, δίχως ανάσα, δίχως κίνηση, δίχως μιλιά, μονάχα ο παλμός της συρρικνωμένης και αφυδατωμένης καρδιάς του.