Πηνελόπη Γαίτη: «Moving Dialogues + art στην Αθήνα»

  

Ο χρόνος, ένα μεγάλο αίνιγμα, που κρύβει εντός του τα ερωτήματα της ύπαρξης, της αρχής και του τέλους. Μια πάλη ζωής και θανάτου, μια πάλη ορατού και αόρατου, μια αρχέγονη ροή που συνδέεται με την κίνηση, τη μεταβολή, τη μετάπλαση και τη μετουσίωση  της ανθρώπινης ζωής.  Ο χρόνος δονείται από την κίνηση, μα και η τέχνη το ίδιο είναι, γιατί μέσα στο κάθε έργο το φως, η φόρμα, το χρώμα, η γραμμή έχουν ενσωματώσει την κίνηση δημιουργώντας ροές αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον και τους ανθρώπους. 

Πηνελόπη Γαίτη: The scape of thought in Art: Συναθροίσεις θεάσεων τέχνης...στην ΤΙΜΕ ΟF ART GALLERY στην Αθήνα (6-8/10/2019)

     Το βλέπειν της ψυχής...μπροστά σε ένα ανθρώπινο τοπίο από πάθη και λάθη που ζυμώθηκαν μέσα στο χρόνο ...η διαίσθηση πως η λύτρωση βγαίνει μόνο μέσα από την τέχνη ....η αναγκαιότητα ύπαρξης ενδοδραματικής όρασης που χαρίζει στον άνθρωπο τη δυνατότητα του οράν, τη δυνατότητα να θεάται τον εαυτό του, αλλά και να γίνεται ο ίδιος υποκείμενο θέασης αναστοχαζόμενος το παρελθόν ως ένα πρόσωπο πάσχων που λαλεί τη διαφορετικότητα του, τις εμμονές και τις αμφισημίες της ψυχής του γιατί:

Πηνελόπη Γαίτη:«Μισοκρυμμένη φθινοπωρινή μνήμη-2019»

   

 Οι πρώτες σταγόνες βροχής σκάνε με ορμή στο παράθυρο σαν ρώγες σταφυλιού...ανακλήσεις μνήμης σαν θραύσματα από ρώγες σταφυλιού. Ζει ο Πενθέας ή δε ζει; Η Αγαύη ποιον θρηνεί ή δε θρηνεί. Χώρος δράσης; Μέσα σε ένα Χ δωμάτιο που λειτουργεί ως χώρος συνδυαστικών εμπειριών  και συμβάντων. Η μνήμη ξαναζεί μαζί με το χρόνο και τα σημεία του δημιουργώντας συνταυτίσεις και χροιές χρωμάτων...μέσα σε ένα ντουλάπι μιας αστικής κάμαρας ...

Πηνελόπη Γαίτη: «Φθινοπωρινή σονάτα στην τέχνη»

  

  oooooooooooooo     



    Φθινόπωρο: η εποχή της πρώτης βροχής που τη ρουφάει με λαχτάρα το φρυγμένο από την κάψα του καλοκαιριού χώμα. Είναι που πέρασε το καλοκαίρι με το θόρυβο, την αχλή και τις φωνές των παραθεριστών στην παραλία. Είναι ίσως εκείνη η μικρή απροσδιόριστη μελαγχολία της αλλαγής και της ματαίωσης που δεν έχει πρόσωπο, λόγο κι αφορμές. Μοιάζει με τον καιρό που κομίζει: απροσδιόριστο, απρόβλεπτο, γλυκόπικρο, νοσταλγικό, φωτεινό, απόμακρο, μεταβατικό...

Πηνελόπη Γαίτη: "Συντοπίο" Αθήνα, 2019

    Πηνελόπη Γαίτη:« Συν-τοπίο» Αθήνα, 2019 

 

     Το τοπίο εμπεριέχει συν-αισθήσεις της υλικής πραγματικότητας, αλλά και την εσωτερική ομορφιά των πραγμάτων. Αναζητώντας το ιδανικό και την ομορφιά της ψυχής που συνεχίζει να ζει στο αέναο και στην ατέρμονη ροή του χρόνου βρίσκoντας την ιδανική μετουσίωσή της μέσα στην αθωότητα της φύσης σε όλες τις εκφάνσεις της. Αναζητώντας την ελευθερία μέσα στον φαντασιακό χώρο και χρόνο που συναρθρώνεται μέσα στη φύση, μέσα από χρώματα, σχήματα, αρώματα, ήχους που όλα μαζί δημιουργούν εικόνες που την εμπεριέχουν σε όλη της την ενάργεια προάγοντας την αρμονία της ποίησης και της αιώνιας ομορφιάς.

     Κι όλα αυτά μέσα στο τοπίο-φύση, όπου τίποτα δεν είναι περιττό. Αρκεί η βιωματική περιπλάνηση μέσα σε αυτό για να γίνει πράξη έστω και στο ελάχιστο η αναζήτηση της  ελευθερίας, όπως αυτή μπορεί να προκύψει ως μια μοναδικά ανείπωτη στιγμή  με το να τοποθετηθεί μια κόκκινη γραμμή υφάσματος ανάμεσα στα πράσινα τριφύλια κάτω από τον κορμό ενός γέρικου δέντρου κι ένα χαρτί, κομμάτι ορατής φθαρτότητας που γράφει το όνομά της. Τότε όλα αλλάζουν, όλα μεταβάλλονται.................κι έτσι ξαφνικά το τοπίο γίνεται tabula rasa που δέχεται την ανθρώπινη παρέμβαση ως έμπνευση, ως παράβαση, ως αποδοχή. Είναι η μαγική στιγμή που γίνεται «Συν-τοπίο»........

     Στο τοπίο ζουν τα πρόσωπα. Μετασχηματίζονται καθημερινά κι έχουν τη μορφή μάσκας κινούμενα πια όχι σε μια θεατρική σκηνή, αλλά σε μια πραγματικότητα που αναζητά την κάθαρση.  Τα πρόσωπα-μάσκες μοιάζουν τόποι παράξενοι, πήλινοι που θυμίζουν τη ματαιότητα της θνητότητας εγγράφοντας στους κύκλους και στο νήμα που τα διατρέχουν συνδέσεις μνήμης που οδηγούν στο ατέρμονο και χάνονται στο στόμιο μιας υδρίας που λειτουργεί ως Άδης αηδής. Γίνονται κι αυτά «Συν-τοπίο».

    Η υδρία είναι γεμάτη νερό από μνήμες, έτοιμο να ενσωματωθεί στο ρυθμό της πόλης. Αναζητά τα βήματα εκείνων που θα συντροφεύσουν τη γυναίκα που θα την κρατά και θα ξεκινήσει πορεία της. Αναζητά την ταύτισή της με το αστικό περιβάλλον και τον χρόνο. Επιθυμεί την συν-ταύτιση με το τοπίο. Προσεγγίζει το χρόνο μέσα από το άγνωστο, το αόρατο, τις κλίσεις του εδάφους, τα ίχνη ανοικοδομώντας τις εσωτερικές διατυπώσεις της. Δίπλα της την συντροφεύει μια ομάδα συν-ανθρώπων της σε κοινή πορεία. Η ομοιότητα και η ετερότητα που χάνονται στο τοπίο της πόλης. Όλοι μαζί προχωρούν έχοντας την αίσθηση του ανήκειν σε μια κοινή ομάδα, έχουν μια αίσθηση κοινής ταυτότητας τη δεδομένη στιγμή.  Επιθυμούν όλοι για μια στιγμή να βιώσουν το χώρο και το χρόνο. Να εισχωρήσει το τοπίο στο σώμα τους και το σώμα τους στο τοπίο. Συν-υπάρχουν και προχωρούν. Είναι Άνοιξη.  Βρίσκονται σε μια μεγαλούπολη. Ο θόρυβος λερώνει τον αέρα, όμως υπάρχει η ελπίδα για λύτρωση, έστω και για μια στιγμή... όλοι και όλα μαζί: «Συν-τοπίο».

Gallery Time of Art, Αθήνα, 3-5 Απριλίου 2019

 

   

   

Πηνελόπη Γαίτη: Αθήνα-Πλατεία Ομονοίας: «Performance στην τσιμεντένια καρδιά του Ερεχθέα».

    Οι πόλεις του σήμερα ασφυκτιούν παραληρηματικά, μοιάζουν να κυοφορούν την εξέλιξη που τις απομακρύνει όλο και πιο πολύ από την ομορφιά της αρχέγονης φύσης που αγκαλιάζει πλουσιοπάροχα ό, τι γεννιέται μέσα σε αυτή. Οι πόλεις μπορούν και παραμένουν ουτοπικά αόρατες και αποκτούν ονόματα παράξενα: Ζόρα, Ζίρμα, Ζέρμα, Ζάρμα...Κρατούν ζηλότυπα κρυμμένα τα μυστικά τους βαθιά στη δική τους καρδιά...Για την Αθήνα, η καρδιά της ουτοπίας χτυπά στην Ομόνοια. Στην καυτή άσφαλτο, στην πυρωμένη πέτρα τα βήματα έχουν τον ρόλο τους και η υδάτινη σπονδή τον σκοπό της. Τα ψηλά κτίρια, ένα γύρω, συμπάσχουν ως μάρτυρες της ουτοπίας-αντιουτοπίας. Το νερό κυλά και συναντά την αόρατη-ορατή στιγμή, όπου η αρχή και το τέλος μετεωρίζονται στους πιο περίεργους και απρόσμενους ρυθμούς δροσίζοντας την τσιμεντένια πια καρδιά του Ερεχθέα..............