Σαν μια λευκή οθόνη, σαν μια ζεστή αγκαλιά. Περιμένοντας το σώμα. Μαζί του σε σύμπράξη κάθε νύχτα, για μέρες, για χρόνια, για μια ζωή. Μέχρι την τελευταία στιγμή. Μια επιφάνεια: νωθρή, βουβή, παράξενη που εκπέμπει όνειρα. Ένας χρωματιστός παράδεισος: χαμόγελα και αναστεναγμοί. Με την αίσθηση της γυμνότητας, της απαγόρευσης, της αλήθειας, της επιτήδευσης, του φθαρτού, της αιώνιας αυταπάτης, της δροσιάς των αισθήσεων. Μια επιφάνεια γαλήνης, πόνου, ερωτικής δίψας και σπασμένων ονείρων που δέχεται το ανθρώπινο σώμα που μιλά με τον δικό του τρόπο.
