Το στήσιμο
της έκθεσης "το κουτί της Πανδώρας" οργανώθηκε έξω από
αυτιστικά σχήματα, αφομοιώνοντας ιδιαιτερότητες και καθολικότητες προς ένας πιο
ολιστικό πεδίο θέασης. Ο πυρήνας της έκθεσης ήταν ο φωτογραφικός ορίζοντας του
εργαστηρίου φωτογραφίας, που συγκρότησε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο την
ισοσκελισμένη αισθητική με παραδείγματα εργασίας πάνω στον άδειο χρόνο των
στιγμιότυπων της νεωτερικότητας. Η έκθεση δεν λειτουργεί ως περίβλημα του
κουτιού της Πανδώρας. Το δικτύωμα της Μαρίας Παπαλεξίου στην είσοδο είναι εμπόδιο ακατέργαστης λάμψης,
θέλγητρο που συνδέεται με την αποκρυπτογράφηση ονείρων που
φανερώνουν ό,τι και αν κρύβεται στο βάθος του κουτιού. Τα μάτια
του Λεωνίδα Γκέλου σε κοιτούν από έξω από
το κτήριο-κουτί αλλά δακρύζουν προς τα μέσα. Κοιτούν την
κρεατομηχανή του Νικόλα Αντωνίου που ξερνάει, από την συνθλιμμένη σάρκα,
σκελετικά υπολείμματα μιας υπαλληλικής ρουτινιάρικης καρέκλας. Όσο
αποσύρεσαι προς τα μέσα στο σκοτεινό θεατράκι του Κόδρα, υπάρχουν
διασκορπισμένα εικαστικά γεγονότα, όπως η αναλφάβητη, άναρθρη, κραυγιώδης
ηχώ της ελπίδας, έγγραφης πάνω σε μια πολυγωνιασμένη κατασκευή του Χρήστου
Σκούρτη. Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος μας προσφέρει μια φιλοσοφική
φαντασμαγορία του αστικού κόσμου με μια βραχύβια κατασκευή οπτικής παραίσθησης
μιας τετράγωνης κολυμβήθρας λέξεων. Ζέστη και κρύο
εξανεμίζει λέξεις σε έννοιες, κάτι σαν το καθαρτήριο: human,
hope, π.... Η διαγώνιος σύνθεση των δύο προηγούμενων εικαστικών
γεγονότων κορυφώνεται στη σκαλωσιά μνήμης της Πέννυς Κορρέ με την
ανύψωση του βλέμματος προς τα πάνω. Σκούρες παραλληλόγραμμες κηλίδες
μπροστά στα πόδια σου μεταμορφώνονται κατά την ανύψωση του βλέμματος σε λυχνάρια μνήμης μέχρι να γίνουν
σκάλα προς το υψηλό. Η εγκατάσταση αυτή καταλαμβάνει την εξέδρα του
θεάτρου, αντιστρέφοντάς την σε σκηνικό. Η προβολική ελπίδα, το καθαρτήριό της και
η ανθρώπινη αναμνημόνευσή της διαστέλλουν το χώρο σε οντολογικό θέαμα
υψηλού επιπέδου. (.....συνεχίζεται).
χκ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου