Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

Η Χριστίνα Τζάνη απόφοιτος της ΣΚΤ Φλώρινας παρουσιάζεται στη διεθνή εικαστική πλατφόρμα 'The PhotoPhore'


 Το The PhotoPhore είναι μια διαδικτυακή πλαρφόρμα που αφορά τη σύγχρονη τέχνη, φωτογραφία και αρχιτεκτονική. Επιμελείται υψηλής ποιότητας περιεχόμενο από  καλλιτέχνες ήδη γνωστούς ή ανερχόμενους και προσφέρει μια καθημερινή δόση έμπνευσης,  πληροφορίες για εκθέσεις, έργα αρχιτεκτονικής, γκαλερί και διαγωνισμούς.

LIGHT ON: Christina Tzani

Τα έργα αναφέρονται στη παιδική κακοποίηση με σκοπό την ευαισθητοποίηση του θεατή, ενισχύοντας του την αίσθηση της ενοχής για την απάθεια, ενώ απολαμβάνει την αισθητική των χρωμάτων.
Μέσα από τα έργα δίνεται η αίσθηση της απομόνωσης, του αποκρουστικού και της εγκατάλειψης καθώς τα ατομικά χαρακτηριστικά της μορφής σβήνουν στη σκαμμένη και τραυματισμένη ύπαρξη με τη χρήση είτε του μελανιού είτε του λαδιού. Μέλη των μορφών εμφανίζονται ημιτελή υπογραμμίζοντας τη δραματικότητα των κατακερματισμένων μορφών.
 


 Οι μορφές τοποθετούνται κυρίως σε ένα άκτιστο λευκό χώρο που ορίζεται από χρωματικές γραμμές οι οποίες ξεπροβάλλουν μέσα από το χρωματικό κύκλο. Ο χρωματικός κύκλος στραμένος προς το θεατή  συμβολίζει κάτι το θεϊκό και άγιο, την αθωότητα της παιδικής ψυχής. Οι χρωματικές γραμμές διαμορφώνουν τη πλαστικότητα του χώρου : το βάθος, το ύψος και το πλάτος, τον υπαρξιακό χώρο. Η αλληλουχία χειρονομιών και στάσεων δημιουργεί μια συνεχή κίνηση τονίζοντας τη βαριά μελαγχολία και τα χρώματα αλληλοσυγκρούονται σε μια αγχωτική συμφωνία.

 
Τα έντονα και δυνατά κόκκινα περιγράφουν τη στιγμή της ανθρώπινης απόγνωσης και της σωματικής διάβρωσης σε αντίθεση με τα ψυχρά χρώματα που δηλώνουν την ανυπαρξία ζωής και επικαλύπτουν κάτι φρικτό που υπερισχύει η αδιαφορία και η πικρία. Τα τραυματισμένα και ματωμένα χείλια υπονούν τη κακοποιήση της βασικότερης πηγής εισόδου λήψης της τροφής. Μέσα από την αποσύνθεση των απεικονιζόμενων σωμάτων τα έργα βρίσκονται κάπου στη μέση της έννοιας της ομορφιάς και της ασχήμιας προκαλώντας σύγχυση της οριοθέτησης. Δύο έννοιες τόσο αλληλένδετες μεταξύ τους όπως η ζωή και ο θάνατος, όπως η ομορφιά και η ασχήμια. Ίσως η ομορφιά των χρωμάτων να αποτελέσει την ολική αίσθηση  της ομορφιάς στα έργα παραμερίζοντας την ασχήμια της ωμότητάς τους.