ούτε χθες ούτε αύριο, μα ούτε σήμερα

Ανδρεοσόπουλος Δ.

Σαν τύχει να δεις να βγαίνει ο πούτσος από τον γεμιστό κώλο

γεμάτος μυρωδικά και έντονα χρώματα

και μια απόλυτη ματαιότητα γεμίζει το νόημα που χάθηκε στο δρόμο

"ο θάνατος μου"

Andreosopoulos Official Site

Ανδρεοσόπουλος Δ., αναλογική φωτογραφία, "PALLOR MORTIS", 2016

Ψάχνω για λόγους
συγγνώμη
πιστός και μετά θάνατον
το όνομα σου πια, ένας κοπετός

Exposure(γράμματα στη Βασίλισσα)

Σε έδιωξα, και με άφησες.

Ίσως ποτέ δεν κατάφερα να σε πείσω για τη λατρεία που έστησα γύρο από την ύπαρξη σου.

Πέρασαν μέρες, αναφιλητά, χρόνια και αδιάφορα φιλιά.

Τράβηξα προς τη δύση, τράβηξα προς το βορρά.

Έμεινα ακούνητος και σταμάτησε η καρδιά να χτυπά.

Μα κάποια κόκκινη κλωστή, εμπαίζοντας με σαδιστικά

χτίζει ελπίδες και εμμονές για την επιστροφή σου σε εμάς.

Χωρίς τίτλους

Σε καλοκαίρι άοσμο
δειλινό αχνό
σε απόκοσμη ησυχία 
πιο όμορφη και από τον έρωτα
σε μεσημεριανές σκιές που αγκαλιάζονται 
η ανάγκη για ανθρώπινη επικοινωνία
σαν διάφανο ψάρι
κολύμπησε αλλού

Ζκ Νώζπ

Κ γαθπ΄η ιώρς Φσνσζθση

υουπ'μκη ικέ ηυθκ΄μ λυραθπώτυπ

νω σ οωξσ' ζκε ζέγς ζκμ ξκέτυπ νυ δυχχώθπ

Η υπόσχεση που αγοράστηκε στο Σαρλό (Γράμματα στην Βασίλισσα)

Στοική η αγάπη σου μαζοχιστικός ο έρωτας σου.

Ο θεός μου ψιθύρισε για τα έγκατα της επαγγελίας μας.

Τα δύο, ένα ξανά

Ανδρεοσόπουλος Δ., μολύβι σε ριζόχαρτο, "へんたいの鳥”,2014

Και τη μέρα εκείνη,
απόγευμα θα είναι ή πρωί
θα δικαιωθεί η καρδιά μου

V. II

Ανδρεοσόπουλος Δ. μεικτή τεχνική σε χαρτί,2016

Το σκοτάδι με ερεθίζει
το φως με νυστάζει.

Μετά τη μελαγχολία (;)

Ανδρεοσόπουλος Δ., περιγραφή με ψηφιακά μέσα, 2017

Η φώτιση λένε, δεν έχει καμία σχέση με την ευτυχία
Όσο πιο βαθιά τόσο πιο μοναχικά

Η δονούσα απλότητα ταξιδεύει
Μα γιατί την αρνούμαι με τόσο ζήλο;

Όλα μπλέκονται μεταξύ τους
Εσύ να μη τα μπλέξεις όμως

Την εντροπία για να ακούσεις
Οφείλεις να οργανωθείς, ή οφείλεις να χαθείς μαζί;

Σαν ξετίναγμα οργασμού
Έπεσε το χθεσινό δέρμα στο χώμα

Δειλά, ή με θάρρος;
Μέσα στη ροή, ή απ'έξω;

Απ-Αρνούμαι

Απαρνούμαι όλα όσα, και ταυτόχρονα τα αφήνω να με γλύφουν
Καθώς το ρυάκι πορεύει ανοδικά, εν αγνοία της επικείμενης πτώσης του


Απαρνούμαι τις σκιές, του δάσους και του θεάτρου
Μα παραμένω μια μαριονέτα μοιρολατρική

Απαρνούμαι την ένταξη, μέσα στην υπεύθυνη αναρχία μου
Και όμως η σημαντικότητα μου ανέκαθεν ήταν θολή

Απαρνούμαι τα εγκόσμια χρώματα που με κούφαναν
Ενώ προσπαθώ να σωθώ από την σαδομαζοχιστική επιρροή του ασπρόμαυρου

Αγκαλιάζω την Ροή, και ένα πράγμα διακρίνω μονάχα
Αυτό που λογικές και συνειδήσεις μουλωχτά σφαγιάζουν

Αν τολμώ να το περιγράψω έμμεσα (;)
"Η απλότητα της δόνησης"

...

Η άρνηση είναι υπεροχή

Το νανούρισμα του Σατανά

Ανδρεοσόπουλος Δ., μολύβι σε ριζόχαρτο, "Σκατά", 2013

Νοιώθω τρομερά άσχημα καθώς ανακαλώ στο νου μου τα λόγια μου
τον τερατώδη εαυτό που μου έβγαλες
που μου έχτισες καρβουνάκι καρβουνάκι
με τρόπο ύπουλο και βουβό

Κοφτερά, μουντά, μαχαίρια

 

Ανδρεοσόπουλος Δ., περιγραφή εικόνας με ψηφιακά μέσα, 2016

 Απομεσήμερο, χειμώνας. Ώρα, 4¨38.
Ονειροπολείς μια παραλία ουτοπίας,

Η αθλιότητα της Οσμής

                                                                                          Μη-ποιηση