Αλέξανδρος Άσπρος « αισθήματα-συναισθήματα »

Προσθήκη λεζάντας

(από την Ρασάικου Δήμητρα)

Ο προπτυχιακός φοιτητής Αλέξανδρος Άσπρος επέλεξε για την πτυχιακή του εργασία να ασχοληθεί με το θέμα Αισθήματα – συναισθήματα διότι θέλησε να προβάλει μια οπτασία, ένα όραμα της κοινωνίας δια μέσου των οφθαλμών της ψυχής του. Δράση άκρως ειλικρινείς κάνοντας μια κατάθεση ψυχής και βιωμάτων. Χρησιμοποιεί στα γλυπτά που φιλοτεχνεί και στις ζωγραφιές του αλληγορικά στοιχεία με ανθρωποκεντρική νότα. Συνήθως γίνεται προβολή στιγμών και συμβάντων που μπορεί να βιώσει ο κάθε άνθρωπος ή το πιο ευρύ φάσμα της κοινωνίας στην οποία ζει και αλληλεπιδρά. Ακολουθεί ένα δείγμα της δουλείας του :

Ευγένιος Τριβιζάς : Θεωρώ το ελληνικό σχολειό βαρετό και εχθρό της δημιουργικότητας.

 

                                                              Ευγένιος για μεγάλους…

  Ο Ευγένιος Τριβιζάς γεννήθηκε στην Αθήνα στις 8 Σεπτεμβρίου του 1946. Με σπουδές σε Ελλάδα και Αγγλία, είναι κάτοχος πτυχίων Νομικής και Οικονομικών. Ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου και από το 1978 ο διδάκτωρ, πλέον, Τριβιζάς, είναι καθηγητής Εγκληματολογίας και Συγκριτικού Ποινικού Δικαίου στο πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ στην Αγγλία.Έχει διδάξει σε αρκετά ακόμη πανεπιστήμια της Αγγλίας, ενώ για πέντε χρόνια υπήρξε καθηγητής Εγκληματολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Ανδρεοσόπουλος Δημήτρης: Performance "Σαδιστική Άνοιξη" στην Λόλα Νικολάου

                           

ΝΕΑ ΙΣΗΜΕΡΙΑ

"Χάρης Κοντοσφύρης - Γιώργος Πανταζής"

Performance από τον Δημήτρη Ανδρεοσόπουλο στη gallery Λόλα Νικολάου

 το Σάββατο 26 Μαρτίου στις 12.00 το μεσημέρι

Illuminated VOL.2 -CIRCLES - Πλαστήρα Ρόζα

Το project Illuminated VOL.2 – CIRCLES αποτελεί τη συνέχεια ή μια άλλη εκδοχή του Illuminated.

Αυτό γιατί ουσιαστικά πατά και χτίζεται πάνω στις ίδιες αρχές, εισάγοντας όμως δύο νέες έννοιες,

αυτές του κύκλου και της παραμόρφωσης.

Illuminated - Ρόζα Πλαστήρα

  To project Illuminated αποτελεί τεχνικά και εννοιολογικά τη συνέχεια των ερωτημάτων που ήδη

άρχισαν να τίθενται με το That Thing About Trace:

• Τι σημασία έχει ο χώρος;
•  Ποια η λειτουργία των στοιχείων στο χώρο με βάση τη μεταβολή της τοποθέτησής τους στα όρια αυτού;
• Πως η δυσκολία κατανόησης μιας απλής-ψυχρής απεικόνισης ή του θέματος αυτής μπορεί να εισάγει το θεατή σε μια διαδικασία σκέψης;
• Ποια τα χαρακτηριστικά μιας αρχικά δυσνόητης εικόνας που κεντρίζουν την προσοχή;

That Thing About Trace - Ρόζα Πλαστήρα

  Το project ''That Thing About Trace'' είναι βασισμένο και εν τέλει εξ ολοκλήρου ''χτισμένο'' πάνω

στην έννοια του ίχνους - ίχνους που προκύπτει από μορφές ή από κομμάτια και χαρακτηριστικά

αυτών. Πρόκειται για την καταστροφή μιας πραγματικότητας και την ανασύνθεσή της με ένα

σκοπό. Ο σκοπός δεν είναι άλλος παρά η δημιουργία μιας νέας κατάστασης, διαφορετικά

αντιληπτής για τον καθένα. Η συνοχή των έργων άλλωστε, έγκειται στην ιδιότητά τους να γεννούν

ερωτήματα κατά τη θέασή τους.

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΤΩΣΗ ~ video

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΤΩΣΗ

    Τόσα άστρα και γώ να λιμοκτονώ

χρωματίζω πουλιά, χάρτινα πουλιά

και περιμένω να κελαηδήσουν,

και περιμένω να κελαηδήσουν…

γιατί χειμώνιασε

Τάσος Λειβαδίτης

 

συνοπτική ανάγνωση
Από τη μία, τα κοιτάς στον ουρανό με ανοιχτά τα φτερά και παρατηρείς το φτερούγισμά τους με τόσο ζήλο, με τόσο θαυμασμό. Αναζητάς την άγρια ελευθερία τους. Νιώθεις πως είναι ζώα που δε φυλακίζονται, δε δεσμεύονται, πως ζούνε με τους δικούς τους κανόνες. Έμαθαν να είναι περήφανα και ναξαναγεννιούνται από τις στάχτες τους. Και εκεί που νιώθεις αγενής που προσπαθείς να τα φυλακίσεις σε ένα κομμάτι χαρτί, είναι σαν να κλέβεις λίγο από την ελευθερία τους όταν προσπαθείς να τα αποτυπώσεις με την ίδια ακριβώς υπόσταση τους, αφηρημένα, τυχαία, ευαίσθητα, αλλά και αγέρωχοι στιλβωμένοι μεσολαβητές του θεού. Και από την άλλη..πόσο σίγουρος μπορείς να είσαι ότι όντως τους κυριεύει το αίσθημα της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας όπως πιστεύουμε εμείς όταν τα κοιτάμε από χαμηλά;                                                                                                                                               

Τα έργα τέχνης είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τα προσωπικά βιώματα και σκέψεις του δημιουργού και λειτουργούν ως μοχλός προσωπικής αφήγησης εμπειριών και αναμνήσεων. Γι’ αυτό τον λόγο κυρίως και επειδή θεωρώ ότι η τέχνη οφείλει να είναι ανοιχτή προς οποιονδήποτε είναι έτοιμος να την εκλάβει, αλλά και επειδή δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να τοποθετήσω τον θεατή σε ένα δικό μου πλαίσιο και να τον προϊδεάσω με την προσωπική μου άποψη, αποφάσισα να μην αναφερθώ στους προσωπικούς μου προβληματισμούς, αντ’ αυτού να αφήσω γνωστούς ποιητές να μιλήσουν για τα έργα μου συνοδεύοντας με ένα απόσπασμα από κάποιο ποίημά τους. Αφήνοντας έτσι τον ίδιο τον θεατή έρμαιο του δικού του συναισθήματος αλλά και ανάμνησης που ίσως ανακαλέσει συνδυάζοντας αποσπάσματα γνωστών ποιημάτων με τους πίνακες. Όπως προανέφερα, τα έργα τέχνης είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τις προσωπικές εμπειρίες και βιώματα του δημιουργού και λειτουργούν κατά κύριο λόγο ως μια  προσωπική αφήγηση. Έτσι λοιπόν πήρα την απόφαση να τοποθετήσω ηχογραφημένα ποιήματα γνωστών ποιητών μέσα στον χώρο όπου θα παίζουν σε τυχαία σειρά ανά διαστήματα και ο θεατής  θα ακούει την ώρα που παρατηρεί τα έργα έτσι ώστε όλη  αυτή η εμπειρική οπτικοακουστική πορεία θα τον βάλει σε ένα δικό του πλαίσιο σκέψεων. Τον καθοδηγώ μέχρι ένα συγκεκριμένο σημείο και ύστερα τον αφήνω ελεύθερο στα δικά του εμπειρικά βιώματα και σκέψεις για να αναπτύξει την δική του άποψη.  Έπειτα οι πίνακες τοποθετήθηκαν ανάποδα στον χώρο λειτουργώντας καθαρά συμβολικά, όπως ακριβώς λειτουργεί και ο τίτλος της πτυχιακής εργασίας μου, θέτοντας στον θεατή ένα παραπάνω προβληματισμό σχετικά με το θέμα. Θέλοντας να προκαλέσω το ενδιαφέρον του και κατ επέκταση την δημιουργία των δικών του ερωτημάτων μπροστά στην όψη ενός «ανάποδα» κρεμασμένου πτηνού σε συνάρτηση με την κυριολεκτική ή την μεταφορική έννοια της ελεύθερης πτώσης. Οι απαντήσεις των ερωτημάτων σαφώς βρίσκονται εγκλωβισμένες τόσο στον συνδυασμό του τίτλου με των έργων όσο και στον ίδιο τον άνθρωπο αυτό καθ εαυτό, και ο κάθε θεατής παίρνει την ευθύνη της επιλογής της δικής του απόφασης και κατ επέκταση της απάντησης των ερωτημάτων αυτών. Η κύρια σκέψη σχετικά με αυτή την πειραματική- εμπειρική έκθεση ήταν ο ίδιος ο θεατής να γίνει κομμάτι αλλά και η συνέχεια αυτού του έργου. Ένα έργο τέχνης δεν έχει καμία απολύτως αξία αν δεν καταφέρει να δημιουργήσει καινούριες ιδέες, να προβληματίσει ή και να ταράξει τα ήδη υπάρχοντα δεδομένα.

Δημοπούλου Μαρία-Σταματίνα

πληρης αναγνωση τεκμηριωσης   

φωτογραφικό υλικό                                              

H Ειρήνη Πουλιάση,προπτυχιακή καλλιτέχνιδα της Σχολής καλών τεχνών, παρουσιάζεται στο επετειακό τέυχος του Διεθνούς περιοδικόυ τέχνης LandEscape Art Review.

Το επετειακό τεύχος του ηλεκτρονικού  Περιοδικού τέχνης Landescape Art Review  επέλεξε να παρουσιάσει  9 Καλλιτέχνες  μέσω ενός  Διεθνούς ανοιχτού καλέσματος.Το περιοδικό Landescape αποσκοπεί στην παρουσίαση καινοτόμων και πρωτοποριακών έργων στη σύγχρονη σκηνη τέχνης και επιδιώκει να υποστηρίξει τις σύγχρονες δημιουργίες σε όλο τον κόσμο μέσα από τη διαφήμιση τους

 To τεύχος εδώ (σελ58-76 αφιερώνονται στην Ειρήνη Πουλιάση)
 την  ελληνική εκδοχή ξεφυλίστε την εδώ

Η ελληνική μετάφραση της Συνέντευξης

“Tα έργα μου συνήθως ασκούν μια κριτική ματιά στην αφήγηση της παρόδου του χρόνου και των αποτελεσμάτων αυτής, εξερευνεί το ανθρώπινο σώμα σαν ένα μανιφέστο της φύσης και του σύμπαντος. Μελετώντας το τρίπτυχο Φύση-άνθρωπος-Γένεση θέτω ως προβληματισμό τη σύνδεση του σώματος με την ίδια του τη φύση και δίνω μορφή στη φυσιολογική αποστροφή του χώρου χρόνου ύλης η οποία δέν είναι συμβατή με την αντιληπτή πραγματικότητας Ο χρόνος στο έργο υπάρχει ταυτόχρονα ως μέσο και ιδέα, έτσι ώστε να επιτυγχάνει αλλαγή και διακύμανση. Έχοντας εμπλακεί σε θέματα όπως η αποσύνθεση και ο υπαρξισμός, το έργο αναπαράγει οικεία οπτικά ερεθίσματα όπως η παροδικότητα και η αλλοίωση θέτοντας το ίδιο το έργο ως memento mori. Τα ανθρώπινα μέλη μετασχηματίζονται σε τοπία υπενθυμίζοντάς μας ότι ο άνθρωπος και η φύση μοιράζονται κοινά κατασκευαστικά χαρακτηριστικά 

Σχεδίαση – Αποσύνθεση – Αφήγηση 

Ταξιδεύω από το ένα μέσο στο άλλο παραθέτοντας μια συνέχεια ανάμεσα στα έργα. Το αντικείμενο καθορίζει το υλικό, καθώς τα τοπία υπηρετούν ως μικροσκοπικά και μακροσκοπικά ταυτοχρόνως storyboards. Ως κύρια υλικά χρησιμοποιώ τον γύψο και το σίδερο και ως μέσο, το φαινόμενο της οξείδωσης. Αφήνω τον χρόνο να αφηγηθεί το πέρασμά του, κάνοντας το «τοπίο» να φτάσει ταυτοχρόνως το ζενίθ και το ναδίρ του.” 

Ειρήνη Πουλιάση 

Δημοσιεύσεις του 3ικαστικού 3ργαστηρίου από 2011 μέχρι το Φεβρουάριο του 2014

υπέροχα ηλιοβασιλέματα από τον εξαερισμό του 3ργαστηρίου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

2014

• Xάρης Κοντοσφύρης: «Νέο Ερείπιο-Δρώντας στον Χαμένο χώρο» συνέντευξη στα "Νέα της Τέχνης" . Δημοσιεύσεις στο Φλώροι Εικαστικοί στις 13 Φεβρουαρίου 2014 / στο ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ στις 11 Φεβρουαρίου Συνέντευξη από την Άρτεμις Καρδουλάκη.