Νίκος Κεσσανλής, 11 χρόνια από το θάνατό του

Το αφιέρωμα στο έργο του θα γίνει σε δύο ενότητες με δύο εκθέσεις. Η μία εγκαινιάζεται την Τρίτη 10 Φεβρουαρίου με τίτλο «Τοίχοι της πόλης». Η δεύτερη έκθεση θα ακολουθήσει λίγο αργότερα το Μάιο και θα λέγεται «Οι φίλοι». Φωτο: Σπύρος Στάβερης

Από τηνΑΡΓΥΡΩ
ΜΠΟΖΩΝΗ

Στον Νίκο Κεσσανλή χρωστάμε πολλά. Με την καλλιτεχνική του δημιουργία απεγκλώβισε την σύγχρονη τέχνη στην Ελλάδα από τα αδιέξοδα της «ελληνικότητας» και την εν ολίγοις, γραφικότητα μας.

Σαν φόρο τιμής σ’ ένα καλλιτέχνη, που χάραξε καίριους και επίκαιρους δρόμους της σύγχρονης τέχνης στη χώρα μας με το έργο και την πολύτροπη προσωπικότητά του, έρχεται αυτό το αφιέρωμα στον Νίκο Κεσσανλή στην γκαλερί a.antonopoulou.art. για τα 10 + 1 χρόνια από το θάνατό του.

ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ: Η ΒΑΒΥΛΩΝΙΑΚΗ ΣΥΓΧΥΣΗ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ κριτική της Ανθούλας Δανιήλ

Και δεν μένει παρά μονάχα η σκόνη τους.

Με το μότο που προηγείται, ο ανατροπέας Μπρεχτ μάς προσγειώνει στην πικρή αλήθεια και μας απαλλάσσει από την αυταπάτη της αιώνιας ζωής, όπου όλοι με το σώμα μας θα αναστηθούμε. Μια χούφτα σκόνη είναι ο Καίσαρ, φιλοσοφούσε και ο Σαίξπηρ. Όμως, όση αλήθεια κι αν κρύβει ο στίχος και του ενός και του άλλου, άλλη τόση αλήθεια είναι το έργο τους, που αυτό δεν κινδυνεύει από τη σκόνη του χρόνου. Ο Μπρεχτ, λοιπόν, είναι γνωστός στην Ελλάδα από τις πολλές και σημαντικές θεατρικές παραστάσεις, με σημαντικούς θιάσους, και από τα τραγούδια του. Ωστόσο, το κατατοπιστικό, ενημερωτικό σημείωμα του μεταφραστή Γιώργου Κεντρωτή γοητεύει παλιό και νέο αναγνώστη. Επομένως, «των πραγμάτων ούτως εχόντων» (έλεγαν οι παλαιότεροι, λέει ο Κεντρωτής και εμείς επίσης), δεν χρειάζονται συστάσεις. Αλλά ευκαιρίας δοθείσης και επειδή η επανάληψη είναι η μήτηρ πάσης μαθήσεως, και επειδή πάντα θα υπάρχουν νεότεροι, φευ τα χρόνια περνούν, τα φύλλα πέφτουν αλλά η άνοιξη βγάζει άλλα, πάντα θα υπάρχουν νεότεροι που κάτι θα έχουν να διδαχτούν από τους παλαιότερους.

Ο Μπρεχτ είναι δικός μας άνθρωπος, όπως ο Λόρκα και ο Νερούντα, λέει ο μεταφραστής. Η τέχνη του Μπρεχτ που ουδέποτε «σνομπάρισε» την επικαιρότητα, συνιστά «επικαιρικό είδος ποίησης» γιατί είναι η ίδια η ζωή σε στίχους. Να είναι σωστή η αίσθησή μου ότι σε πολλά ποιήματά του αναγνώρισα τον δικό μας Κώστα Βάρναλη, που και αυτός από την επικαιρότητα άντλησε το δικό του έργο – ποίηση, θέατρο και τραγούδια;

Και ο ωραίος ελληνικός λόγος αγκιστρώνει αμέσως τον Έλληνα αναγνώστη που «συμμορφώνεται προς τας υποδείξεις» με όλα τα σημαινόμενα και τις πολιτικές προεκτάσεις και όλες τις γλωσσικές ποικιλίες και δυνατότητες που η ελληνική γλώσσα διαθέτει. Και αν ο Νίκος Γκάτσος ελληνοποίησε τον Λόρκα, ο Κεντρωτής ελληνοποίησε τον Μπρεχτ.

Φλώρινα: - 10 ΤΕΧΝΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ Δέκα εικαστικές Πτυχιακές Εργασίες Φεβρουαρίου 2015

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΤΜΗΜΑ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΩΝ ΤΕΧΝΩΝ «...Γιατί, κι αυτό που είναι κοντά, μακρινό ’ναι για τους ανθρώπους.                                                                                                        Τούτο ας μη μας ταράζει, μ’ ας δυναμώνει εντός  μας                                                                                                              τη διαφύλαξη της ακόμα άγνωρης μορφής... »                                                                                                                            R.M.Rilke

Η Τέχνη δεν είναι απαραίτητα η βάση μιας ονειροπόλησης, καθώς κάποιος διαβάζοντας,  ακούγοντας ή βλέποντας το έργο της, συγκινείται ανώδυνα και οδηγείται σε φθηνές φαντασιώσεις και συναισθηματισμούς. Δεν υποκαθιστά αναγκαστικά τις πλαστές αναγκαιότητες της ζωής μας, αν και εκεί την έχουμε σχεδόν οδηγήσει. Η σκέψη μέσα από τις "Σκέψεις" του  Μπλέζ Πασκάλ μας ρίχνει αντιμέτωπους στη διαμάχη τέχνης και ζωής όταν μας επισημαίνει «Τι ματαιότητα να ελκύει η ζωγραφική τον θαυμασμό παριστώντας  πανομοιοτύπως πράγματα, τα οποία κανένας δεν θαυμάζει στα πρωτότυπά τους!»

Κατάργηση όλων των θεσμών αριστείας ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΛΑΚΑΣΑΣ

ΕΛΛΑΔΑ 11.02.2015 : 12:58

• 

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Η αριστεία εξοβελίζεται από το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Το μήνυμα αυτό εκπέμπει ο νέος υπουργός Παιδείας Αριστείδης Μπαλτάς, καθώς πριν από την υλοποίηση ενός εθνικού διαλόγου για κρίσιμους τομείς της εκπαίδευσης, όπως υποσχέθηκε μιλώντας χθες στην «Κ», προχώρησε στην εξαγγελία της κατάργησης όλων των θεσμών αριστείας που είχαν τα προηγούμενα χρόνια εισαχθεί και στις τρεις βαθμίδες εκπαίδευσης. Ενδεικτική είναι η αποστροφή του ότι «η αριστεία είναι ρετσινιά... είναι μια στρεβλή φιλοδοξία». Και χωρίς χρονοτριβή ο κ. Μπαλτάς προανήγγελε ενδεικτικά τα εξής:

"...με άρωμα ανατολής" Αφιέρωμα στο μικρασιάτικο τραγούδι‏

Ο Νίκος Ξυδάκης και η «άνοιξη» του πολιτισμού Με αφορμή τις προγραμματικές δηλώσεις του αν. Υπουργού Πολιτισμού για την πολιτιστική πολιτική

10.02.2015

Οι σημερινές προγραμματικές δηλώσεις του αναπληρωτή Υπουργού Πολιτισμού, κ. Νίκου Ξυδάκη, ήταν λιτές, προσεκτικά διατυπωμένες και χωρίς τυμπανοκρουσίες. Μίλησε για την ιστορική ευθύνη διάσωσης και ανασυγκρότησης της χώρας. Αναφέρθηκε στην «άνοιξη» του πολιτισμού με ελευθερία, φαντασία, δημιουργικότητα, χωρίς να παραλείψει (ή να διστάσει) να τονίσει και την ανεξιθρησκεία.

Το νέο μοντέλο θα περιέχει διαφάνεια, αξιοκρατία, σεβασμό της ελεύθερης έκφρασης και διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα της πολιτιστικής κληρονομιάς, χωρίς μνημονιακές εκποιήσεις της δημόσιας περιουσίας. Ο λιτός βίος ενυπάρχει και σε αυτές τις δηλώσεις: Η πολιτιστική ταυτότητα πρέπει να εμπνέει αυτοπεποίθηση και δυναμισμό, να έχει πρωτοτυπία, επινόηση, εγκράτεια και λιτή αρχοντιά, μακριά από την ανία των εφήμερων lifestyle και της μόδας.

Πολιτισμός είναι η καλαισθησία και η ευγένεια στον καθημερινό βίο, είπε ο κ. Ξυδάκης. Ο πολιτισμός είναι παντού όπου υπάρχουν άνθρωποι, όχι μόνο μέσα στα μουσεία. Ο αν. Υπουργός τήρησε τις γνωστές αποστάσεις από σήριαλ τύπου Αμφίπολης, δείχνοντας ότι είναι ανεπιθύμητες οι «ιδεολογικές καταχρήσεις» στα πεδία της επιστήμης ή της αρχαιολογίας.

ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑΣ 21ου ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΩΣ ΤΙΣ 20 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2015.

ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑΣ 21ου ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

ΩΣ ΤΙΣ 20 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2015.

 

      Η Λέσχη Πολιτισμού Φλώρινας ανακοινώνει ότι  παρατείνεται η προθεσμία υποβολής  φωτογραφιών για τον 21ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Φωτογραφίας, έως την Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου 2015.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΙΑΤΟΜΕΑΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΤΟΥ C.A.S.A Επιμέλεια : Contemporary Art Showcase Athens Εισηγητής : Δημοσθένης Αγραφιώτης

                                           

Διάρκεια : 19 Φεβρουαρίου – 6 Μαρτίου 2015                                                                                         

Κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού ΒΕΤΟΝ7: Πύδνας 7, (Στάση μετρό ‘‘Κεραμεικός’’) Βοτανικός  | Τηλέφωνο 210-7512625

Από τις 19/2/2015 το ΒΕΤΟΝ7 θα φιλοξενήσει μια ενότητα σεμιναρίων, εργαστήριων, και παρουσιάσεων  έργων, στα πλαίσια του Προγράμματος Διατομεακής Τέχνης του Contemporary Art Showcase Athens (C.A.S.A).  

Η διατομεακή/διακλαδική/συνκλαδική /στοχοκλαδική / μετατομεακή τέχνη αναγνωρίζεται σήμερα ως ένα πολύ σημαντικό πεδίο καινοτομίας και έρευνας. Ο όρος περιγράφει την πρακτική  της σύνθεσης  γνώσεων, εμπειριών και μεθοδολογίας από πολλαπλούς εικαστικούς και επιστημονικούς τομείς, σε ένα νέο λειτουργικό σύνολο, με στόχο στην διαμόρφωση νέων μεθόδων εικαστικής δημιουργίας. Οι προκλήσεις που ορθώνονται μπροστά σε διατομεακά έργα είναι τεχνικές, μεθοδολογικές, φιλοσοφικές, οικονομικές, ακόμα και θεσμικές. Η διερεύνηση των πτυχών της διατομεακής τέχνης, μέσω του Προγράμματος Διατομεακής Τέχνης στο ΒΕΤΟΝ7, διευρύνει το συμβατικό εργαστηριακό περιβάλλον, διεγείρει την ακαδημαϊκή έρευνα, ενώ παράλληλα συνδράμει στην συγκρότηση ομάδων  εικαστικών και άλλων ειδικοτήτων και γύρω από διατομεακές συνεργασίες.

Διαχείριση των τεχνών: Μάρκετινγκ για τις πολιτιστικές οργανώσεις/Δωρεάν online πρόγραμμα μαθημάτων

          

Το Goethe-Institut σε συνεργασία με το Ψηφιακό Σχολείο Leuphana και με την υποστήριξη της Alumniportal Deutschland διοργανώνει το Mooc «Διαχείριση των τεχνών: Μάρκετινγκ για τις πολιτιστικές οργανώσεις». Τα μαθήματα θα είναι σε απευθείας σύνδεση και θα λάβουν χώρα από τις 19 Φεβρουαρίου-28 Μάη 2015. Οι συμμετέχοντες θα μάθουν σχετικά με τις προκλήσεις των cultural managers σε όλο τον κόσμο, θα αποκτήσουν γνώσεις και δεξιότητες σχετικές με το μάρκετινγκ και θα μπορέσουν να ενημερωθούν εκ των έσω για τέσσερις οργανώσεις τεχνών.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ και εδώ

Παρουσίαση στο περιοδικό Art22 Χάρης Κοντοσφύρης: Το παράδοξο της ακινησίας και της κίνησης ξεκινά από μύχιες απορίες του πνεύματος

Όταν το προσωπικό όραμα του καλλιτέχνη αντικαθιστά τη φαινομενική εικόνα του κόσμου, τότε έχουμε ποίηση. Ο καλλιτέχνης αποκτά την ελευθερία να πλανάται στον κόσμο της δικής του φαντασίας και να μας δίνει εικόνες που μόνο  αυτός κατέχει. Είναι η προσωπική πραγματικότητα του καλλιτέχνη. Ο Χάρης Κοντοσφύρης παρουσιάζει τρεις καλλιτέχνιδες που καταθέτουν τις δικές τους ποιητικές εικόνες, με διαφορετική αφετηρία και στόχευση στην έκθεση «Αόρατη ασάλευτη παρουσία» στον Τεχνοχώρο. ΗΑφροδίτης Γκρίζη ανασύρει κρυμμένες μνήμες, η Ειρήνη Μνατσακανιάν μέσα από «τρυφερές γραφές» αντιμετωπίζει το κενό του θανάτου, ενώ η Άννα - Μαρία Σμυρνάκη μας θυμίζει ότι η επόμενη μέρα είναι  αυτό που δεν μπορεί να προβλέψει.

O Χάρης Κοντοσφύρης, γράφει για την “Αόρατη Ασάλευτη Παρουσία”  

Μακριά από τον νου, στο ιερότερο άκρο της καρδιάς, ακροπατούμε τρέμοντας. Το ένα μας πόδι πατάει στο ηλιοκαμένο χώμα, και το άλλο ψάχνει στα σκοτεινά, στον γκρεμό της αβύσσου, στη λάσπη της τυφλότητας. Όλοι έχουμε τις αγωνίες του Νίκου Καζαντζάκη. Οι τρεις καλλιτέχνιδες διαισθάνονται ψυχικά, η μία τη γέννηση, η άλλη την πορεία της ζωής και η τρίτη την ανάγκη να ξεθολώσουμε το είδωλο, να γίνει παρουσία. Στον αστικό ατομικισμό: ο ναρκισσισμός, η βιολογική γέννηση, η αναγέννηση του νου και της ψυχής, η νοσταλγία του θανάτου είναι τα φαινόμενα που χρειάζονται εξιχνίαση και εκείνα που απασχολούν ιδιαίτερα τις τρεις τους. Εξομολογήσεις και αντί-εξομολογήσεις, το εσωτερικό κενό, η απέχθεια για την εξουσία, η υπέρθεση της αυτοεξέτασης με την ασυνέπεια, η κοσμοαντίληψη τόσων παραιτημένων, η κοινωνική επιβίωση, ο μαρασμός της αίσθησης του παρελθόντος, ο φόβος τωνγερατειών και η ανδρόγυνη ουτοπία είναι μερικές από τις εφορμήσεις. Οι εικαστικές θέσεις για την εγκυμονούσα γυναίκα, για τη θεματοφύλακα της μνήμης της οικογένειας και την ευδιακρισία της γυναικείας εικόνας, που επιτελείται ζωγραφικά μεν αλλά με την εισαγωγή μιας καινούργιας λειτουργίας, της νοσταλγικής κινηματογραφικής ανάμνησης. Η έκθεση αυτή μιλάει για εκείνη τη φλόγα που είναι η ψυχή του ανθρώπου, που δεν στέκεται, δεν μπορεί να καεί, και κανένας δεν μπορεί να τη σβήσει, όπως υποστηρίζει μαχόμενος ο Καζαντζάκης. Η Αφροδίτη Γκρίζη αναγεννά την ύπαρξη, η Ειρήνη Μνατσακανιάν δεν ξεχνά τι υπάρχει και η Άννα-Μαρία Σμυρνάκη εισβάλλει στον φίλαυτο εαυτό της συνύπαρξης. Η μνήμη της ύπαρξης μας κατέχει!Η Αφροδίτη προσφέρει, η Ειρήνη κυριαρχείται και ηΆννα-Μαρία χαρτογραφείται στη χωρικότητα της μνήμης.
Οι τρεις καλλιτέχνιδες είναι θαρραλέες, με το θάρρος τους -μια ιδιότητα του ατομικού εγώ- να προτείνει τον άνθρωπο ως ύπαρξη θετική και καταφατική που σημαίνει πως τον θεωρεί άξιο λόγου να υπάρχει μακριά από εκείνες τις δυνάμεις που επιμένουν να τον αφανίσουν: η λήθη, η ταπείνωση, η στειρότητα. Καταφάσκουν επαναδιατυπώνοντας την ανθρώπινη αρχή που θα κάνει κάθε άτομο να μετέχει στη δύναμη του όντος. Σ’ αυτή τη συνομιλία οι καλλιτέχνιδες απολαμβάνουν το θάρρος της υπάρξεως, που εκπορεύεται από τα έργα τους ως ενέργεια ζωής. Στο ένα και μοναδικό θάρρος υπάρχουν δυο όψεις: η μια αφορά τη διακριτική ανθρώπινη υποκειμενικότητα της εξατομικευμένης μας οντότητας και η δεύτερη τη συμμετοχικότητά μας στην κοινότητα που ανήκουμε. Με συνειδητοποιημένο θάρρος, η ένταση τωνευρημάτων παραδείγματος χάρη από την Ειρήνη Μνατσακανιάν συμπορεύεται με την προσωπική εμπειρία έντονων συναισθημάτων. Επίσης ο ατομικισμός η πρώτη όψη του θάρρους, παραδείγματος χάρη θεμελιώνεται στην Άννα-Μαρία Σμυρνάκη στα ναρκισσιστικά αυτοπορτραίτα με το «εγώ» να είναι η ακραία απαίτηση του Θάρρους. Η βαθιά συναίσθηση της ευθύνης απέναντι στη δημιουργία, η αρχή της ενότητας με τους άλλους ως κτιστό ον που είμαστε, οδηγεί τον άνθρωπο στην ανθρωποποίησή του, με ανοιχτό τον νου και το σώμα, υποστηρίζει με το έργο της η Αφροδίτη Γκρίζη. Η άδολη συναναστροφή των καλλιτέχνιδων επιτελεί την πίστη της διακήρυξης του θάρρους να αποφασίσεις να υπάρχεις, να συνυπάρχεις στην ιερότερη άκρη της καρδιάς, εκεί που εκβάλει ο ποταμός του φόβου, τη μεγάλη αορτή.
Το εμπνευσμένο Πάθος, αυτό που παρακινεί στο άλμα της ψυχής, το απολύτως δημιουργικό και ζωτικό, της ύπαρξη της ίδιας της ζωής, εντέλει στην ασάλευτη ζωή, θα το ταυτίσουμε με το θάρρος της υπάρξεως, όσο πιο ασάλευτη, αόρατη είναι η παρουσία σου τόσο η ύπαρξη ξετυλίγεται σε αέναη κίνηση ζωής. Το παράδοξο της ακινησίας και της κίνησης ξεκινά από μύχιες απορίες του πνεύματος για την πλοήγηση της εσωτερικότητας έναντι της εξωτερικότητας ή αντιστρόφως.

 Αφροδίτη Γκρίζη: Η μοίρα είναι το μερίδιο του καθενός στη ζωή       

Η ζωή αρχίζει σ’ ένα σύμπαν τρυφερό εύθραστο και παράλληλα άγριο σκληρό αφιλόξενο. Το έμβρυο αιωρείται στο ενδομήτριο περιβάλλον σε έναν παράδεισο συνύπαρξης και αλληλεπίδρασης. Οι πρώτες εμπειρίες στη μήτρα καθώς και η στιγμή της γέννησης λειτουργούν ως αρχέτυπα, μη συνειδητά στηνανθρώπινη φύση. Η Τζορτζ Έλιοτ έλεγε ότι δεν υπάρχει πλάσμα του οποίου ο εσωτερικός κόσμος να είναι τόσο ισχυρός ώστε να μην επηρεάζεται από τον περίγυρό του.
Ο Σωκράτης αναφέρει: «Το κομμάτι του εαυτού μου που δεν γνωρίζω καταλήγει να με εξουσιάζει».
Οι συνθήκες και οι επιδράσεις του περιβάλλοντος της ύπαρξης τροποποιούν συνεχώς τη φύση της.
Ο εσωτερικός και ο εξωτερικός κόσμος, η μοίρα και η θέληση είναι αλληλένδετα. Η μοίρα από την αρχαιότητα είναι το μερίδιο του καθενός στη ζωή, το ορισμένο μερίδιο που του αναλογεί από πόνους, βάσανα, χαρές. Ανεξερεύνητο μυστήριο η πορεία του πρωταρχικού κυττάρου της ύπαρξης που δομείται από δυνάμεις ορατές και αόρατες.
Ανελέητη πάλη ανάμεσα στο πνεύμα και την ύλη. Ασύνειδη πάλη αντίθετων δυνάμεων για να φέρουν την αρμονία. Μεταξύ χαρτιού και μεταξιού συντίθεται μια αφήγηση ελλειπτική με διείσδυση στο υποσυνείδητο. Το φως συνδέεται με τη ζωή και είναι φορέας μνήμης. Περνάει από το ημιδιάφανο μεταξωτό ύφασμα για να εξαϋλώσει  μορφές και γεγονότα. Συνειρμικές εικόνες σχεδιάζονται στο χαρτί παράλληλα με τη ζωγραφική στο μετάξι. Δημιουργούνται δύο επίπεδα για να υποδηλώσουν διαφορετικές χωροχρονικές καταστάσεις που  αλληλοεπιδρούν. Κρυμμένες μνήμες και βιώματα αναδύονται.

Ειρήνη Μνατσακανιάν: Τρυφερές γραφές για το κενό του θανάτου

Ότι ζωγραφίζω αφορά σχέσεις μου με κοντινούς μου ανθρώπους. Είναι επιθυμίες σχέσεων που δεν πραγματοποιήθηκαν, σχέσεις  που αποφάσισα να διακόψω, σχέσεις που προσπαθώ να ανακτήσω, σχέσεις ενοχής που τολμώ να αντιμετωπίσω. Σχεδιάζω και χαράσσω την ανθρωπινή παρουσία πλησιάζοντας το κενό του θανάτου με γραφές τρυφερές που κουβαλώ στη μνήμη μου από τις ταπετσαρίες των τοίχων του πάππου μου. Κάθε σχέση αφήνει με το πέρασμα του χρόνου το απόσταγμα της μέσα μου και πάνω στο χαρτί μου. Γι’ αυτό νιώθω την ανάγκη να μεταδώσω μέσα από τις εικόνες την αίσθηση αυτών των σχέσεων γιατί πιστεύω ότι έτσι επικοινωνώ με τους  θεατές των έργων μου.

Άννα Μαρία – Σμυρνάκη:   Το Εγώ και η Ύπαρξή μου

Ασχολούμαι  με τις προσωπικές μου ανησυχίες. Σκέφτομαι ότι η ζωγραφική αποτελεί μια διαδρομή παράλληλη με τη ζωή μου. Με απασχολεί σε αυτή την ενότητα έργων Το Εγώ μου και η Υπαρξή μου στο παρόν και σε αντιπαράθεση με καταστάσεις και άτομα του οικείου περιβάλλοντος μου. Το απόσταγμα του Πεσσόα «γνωρίζοντας τι ήταν η ζωή μου μέχρι σήμερα -τόσες φορές και τόσο έντονα αντίθετη προς τις επιθυμίες μου- δεν μπορώ να προβλέψω για την αυριανή ζωή μου, παρά ότι θα είναι ακριβώς αυτό που δεν μπορώ να προβλέψω, αυτό που δεν επιθυμώ, αυτό που θα μου επιβληθεί εκ των έξω, μέχρι και με τη μεσολάβηση της ίδιας μου της βούλησης» είναι αντιπροσωπευτικό της παρούσας σκέψης μου.
Με απασχολεί το ζήτημα των στερεότυπων συμπεριφορών, της κοινωνικής επιβολής ρόλων και χρησιμοποιώντας τις ανάλογες αλληγορίες τονίζω αυτά τα στοιχεία. Η γραφή αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της δουλειάς μου και την ενσωματώνω με κάποιον τρόπο καθώς μου είναι αδύνατο να μην αποτυπώσω τις σκέψεις που προκύπτουν.

ΑΝΑΘΗΜΑΤΙΚΟΙ (ΠΡΟΚΑΤ) "ΟΙΚΟΙ" ΜΝΗΜΗΣ

του Γιώργου Κεβρεκίδη

                     

                 

                 

Σκαριφηματική αποτύπωση διαφόρων τύπων (ελληνικών) εικονοστασίων  

"...Ένα πολύ γνώριμο στοιχείο της Ελληνικής επαρχιακής οδοποιίας. Ένα σημάδι που οι Έλληνες οδηγοί  έχουν μάθει να το προσέχουν πολύ καλά, όχι τόσο πολύ για την θρησκευτική του σημασία, αλλά γιατί συνδυάζεται με τον άμεσο κίνδυνο στον δρόμο."

 (Διαδικτυακή πηγή: http://safedrivergr.wordpress.com/2008/09/20/ 

       "Googl-άροντας" κανείς στη μηχανή αναζήτησης τις λέξεις ΕΙΚΟΝΟΣΤΑΣΙΑ & ΤΕΧΝΗ, "πέφτει" πάνω στον παρακάτω ορισμό:

         «Είναι από τις πιο χαρακτηριστικές κατασκευές στην Ελληνική ύπαιθρο αλλά και στις πόλεις. Τα χιλιάδες εικονοστάσια στους Ελληνικούς δρόμους εντάσσονται απόλυτα στο φυσικό περιβάλλον όσο ελάχιστες άλλες ανθρώπινες κατασκευές. Η απίστευτη ποικιλία τους προσθέτει ένα μοναδικό στοιχείο, που, πέρα από τον εξοικειωμένο με την ύπαρξή τους Έλληνα, εντυπωσιάζει κυρίως τον ξένο περιηγητή και συνδέεται αναπόσπαστα στη μνήμη του με τις μοναδικές εικόνες της ελληνικής φύσης.»

(Διαδικτυακή πηγή: http://www.plus4u.gr/eikonostasia-sto-ellhniko-topio/108053124-108053124/p)

Αυτόν ακριβώς τον ορισμό έψαχνα κι εγώ για τη νέα εικαστική μου έρευνα. Μια κατασκευή – καθαρά ελληνικής "αρχιτεκτονικής" ευρηματικότητας  – που "παλεύει" να ενταχθεί στο φυσικό περιβάλλον συν τω χρόνω, θα λεγα, μ’ έναν τρόπο διαδραστικό-ντετερμινιστικό.

Η μορφολογία της ποικίλει ανάλογα με την κοινωνική, καλλιτεχνική, οικονομική κ.α. "προδιάθεση" των ανθρώπων που αναλαμβάνουν να τοποθετήσουν - εις μνήμην του αποθανόντα – ή και διασωθέντα - συγγενούς - έναν μόνιμο «αναθηματικό οίκο», στο ίδιο σημείο πρόκλησης του ατυχήματος, που μπορεί και να  επέφερε το μοιραίο «τέλος».

Πλέον, εντυπωσιάζει ο τρόπος που επιλέγουν να παρέμβουν στο φυσικό ή δομημένο περιβάλλον, μιας κι οι περισσότερες κατασκευές αφορούν σε:

«…κακόγουστα κτίσματα (όλα παράνομα) που φαντάζουν παράταιρα και σου θυμίζουν κυρίως την αδιαφορία και την ανικανότητα των ελληνικών αρχών να προστατέψουν τους πολίτες τους….»

(Διαδικτυακή   πηγή: http://www.ough.gr/index.php?mod=articles&op=view&id=395)

Στο εν λόγω άρθρο επισημαίνεται, επίσης, μεταξύ άλλων ο σταδιακός μετασχηματισμός ενός θρησκευτικού λατρευτικού συμβόλου σε ένα σημείο μνήμης και μαρτυρίας του ανθρώπινου πόνου. Χαρακτηριστικά το άρθρο αναφέρει:

“…Τα εικονοστάσια από τη δεκαετία του 70 άλλαξαν εντελώς, όχι μόνο σαν εικόνα, αλλά και σε αυτό που πλέον συμβολίζουν: τα περισσότερα είναι σημεία μνήμης και μαρτυρίες ανθρώπινου πόνου. Τα φτιάχνουν οι συγγενείς των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους στο συγκεκριμένο σημείο για να τιμήσουν τη μνήμη των δικών τους, ή όσοι επέζησαν από κάποιο ατύχημα, ως ευχαριστήρια για τη σωτηρία τους….”

“…Τα εικονοστάσια στις άκρες των επαρχιακών δρόμων που υπήρχαν στην περιοχή ήταν απλά τάματα των πιστών σε κάποιο άγιο και ήταν γνωστά με το όνομα του εικονίσματος που φιλοξενούσαν. Σημεία λατρείας. Τότε δεν υπήρχαν τόσα πολλά αυτοκίνητα και τα εκκλησάκια ήταν κάτι σαν μικρά ξωκλήσια, ασπρισμένα, καθαρά και με το καντήλι πάντα αναμμένο. Και δεν είχαν αρχίσει ακόμα να γεμίζουν την Εθνική Οδό. Επίσης, ήταν πέτρινα, όμορφα και καθόλου παράταιρα ούτε με το τοπίο, ούτε με την αισθητική…”

“…Αργότερα άρχισαν να πληθαίνουν, να γεμίζουν οι στροφές της Εθνικής Οδού, σιγά-σιγά και το ίσιωμα, η πρόοδος έφερε περισσότερα αυτοκίνητα, περισσότερα ατυχήματα και εκατόμβες νεκρών που αν τους μετρήσεις από την δεκαετία του 70, σε πιάνει απελπισία. ….ολόκληρη η ελληνική επικράτεια, από άκρη σε άκρη, γέμισε εικονοστάσια μικρά, μεγάλα, πέτρινα, σιδερένια, όμορφα, άσχημα, έργα τέχνης και προκάτ φτηνοκατασκευές που είναι τερατουργήματα….”

Η εφημερίδα Αξία στην σελ 9/43 αναφέρεται αναλυτικά σε ολοσέλιδο άρθρο της Ελεάνας Σταματοπούλου,αναφορά στην έκθεση Αόρατη Ασάλευτη Παρουσία της γκαλερί Τεχνοχώρος, Αθήνα

Η αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος μας παρουσιάζει την έκθεση «Αόρατη ασάλευτη παρουσία», μία εικαστική συνομιλία των Αφροδίτης Γκρίζη, Ειρήνης Μνατσακανιάν (Προπτυχιακών φοιτητριών της σχολής καλών τεχνών Φλώρινας) και Άννας-Μαρίας Σμυρνάκη.Η Αφροδίτη Γκρίζη επεξεργάζεται το μετάξι με εκρήξεις χρωμάτων αλλά και λεπτές αποχρώσεις δημιουργώντας 2 επίπεδα που αλληλεπιδρούν μέσω του φωτός. Η Ειρήνη Μνατσακανιάνμέσα από τη ζωγραφική και τη χαρακτική αποτυπώνει σκιές του παρελθόντος αναδιαμορφώνοντας τις σχέσεις στο παρόν.  Η Άννα-Μαρία Σμυρνάκη ζωγραφίζοντας με ακουαρέλα σινική μελάνη και μολύβια πάνω στο λευκό χαρτί, αποτυπώνει στιγμές της ύπαρξης της σημειώνοντας σκέψεις και χρησιμοποιώντας αλληγορίες.

Σχεδιασμός αφίσας- καταλόγου Ειρήνη Μνατσακανιάν

Αλληλεπίδραση: Χάρης Κοντοσφύρης

ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ 23, «ΗΤΑΝΑΘΑΝΑΤΗ» Χάρης Μαργαρίτης, Συνομιλίες στο Goose Cafe -10/2-25/2-

ΗΤΑΝΑΘΑΝΑΤΗ (καρκινική γραφή)

«Είσαι συνηθισμένη… Λυπάμαι.
Γυναίκες σαν εσένα συναντάμε συχνά. Λυπάμαι.
Πίσω από μια θρησκεία, ακόμη και τη δική σου. ‘Έναν θεό.
Πίσω από ένα τάμα. Από μία μπούρκα. Έναν φερετζέ.
Πίσω από έναν σύζυγο. Έναν πατέρα. Έναν άγνωστο.
Πίσω από έναν πολιτισμό, ακόμη και τον δικό σου. Του Ισλάμ, της Αιγύπτου.
Πίσω από μία πόρτα. Τη δική σου. Στο χωριό, στην πόλη.
Σε συναντάμε στο Μεσαίωνα, στο Βυζάντιο, στην Οθωμανική αυτοκρατορία.
Υπήρχες χθες, υπάρχεις σήμερα, θα υπάρχεις αύριο. Υπήρχαν, υπάρχουν… Θα υπάρχουν αύριο;
Σαν και σένα, θα υπάρχουν πάντα; Δυστυχώς, λυπάμαι. Κάτι πρέπει να κάνεις. Είσαι συνηθισμένη.
Δεν είσαι η μόνη…. Ούτε μόνη.» Χάρης Μαργαρίτης

ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΙ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΣΜΟΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ

 Του Γιώργου Κεβρεκίδη

Για την παρουσίαση της εικαστικής έρευνας, δανείζομαι την εισαγωγή ενός ενδιαφέροντος άρθρου στο διαδίκτυο, με τίτλο "Υλικός πολιτισμός: Γιατί "δενόμαστε" με τα αντικείμενα;" από την εικαστικό-μουσειολόγο Αναστασία Βουτσά..."Ζούμε σε έναν κόσμο όντας περιτριγυρισμένοι από αντικείμενα. Όλα αυτά τα αντικείμενα δεν είναι απλά μέρος μιας καθημερινής ρουτίνας. Κατά ένα μεγάλο μέρος, αποτελούν ενδεικτικά στοιχεία της ανθρώπινης ταυτότητας, της ανθρώπινης ιστορίας, του ανθρώπινου πολιτισμού ακόμα και της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης." (http://artmag.gr/articles/art-thinking/item/4824-ylikos-politismos-giati-denomaste-me-ta-antikeimena)

OBJECTS OF "DESIRE" / Αντικείμενα "πόθου"

Έργα - assemblages: galvanized metal frame, randomly found objects (i.e saddle of a bicycle, cotton, lamb teeth, pine needles), Διαστάσεις τελάρων: 30x30cm & 35x35cm, Χρονολογία κατασκευής: 2014

ΠΡΩΤΗ ΔΑΝΕΙΣΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ COMICS ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου στις 8 μ.μ., η πρώτη δανειστική βιβλιοθήκη διεθνών και ελληνικώνcomics στην Αθήνα, υποδέχεται το κοινό στα επίσημα εγκαίνιά της, στο Impact Hub Athens(Καραϊσκάκη 28, Ψυρρή).

ΣΥΜΜΕΤ-ΕΧΩ, συνάντηση 3ραστηρίου

Αύριο Παρασκευή 6/6 στις 15.00 το μεσημέρι, συνάντηση στο υπόγειο του 3ργαστηρίου. 

Συμμετ-έχω άρα αποκτώ εμπειρίες, γνώσεις, ιδέες. Συν-πράττουμε για να μπορούμε να βγαίνουμε από τον εαυτό μας και να κατανοούμε τον κόσμο πέραν της ατομικότητας μας. Έτσι η ομάδα εξωστρέφειας του 3ργαστηρίου, μετά από συννενόηση με τον Χάρη Κοντοσφύρη, προτείνει την αυριανή συνάντηση, για να συζητήσουμε πώς μπορούμε να ενισχύσουμε την προσπάθεια που κάνουμε. Πρέπει να υπάρχει ένα σταθερό ποσό στο ταμείο για να διαχειριζόμαστε με τον καλύτερο τρόπο την εξωστρέφεια μας. Με τα χρήματα του ταμείου, αγοράσαμε καινούργια φωτογραφική μηχανή, λόγω του ότι κλάπηκε αυτή του Κοντοσφύρη. Η μηχανή ανήκει στο εργαστήριο και μπορεί όποιος χρειαστεί να την χρησιμοποιήσει. Οπότε καλό θα ήταν από τώρα και σε κάθε εξεταστική, να συμβάλουμε όλοι με ένα ποσό των 3 ευρώ το λιγότερο έως όσο θέλει και μπορεί ο καθένα μας.Με αυτό τον τρόπο θα υπάρχει καλύτερη λειτουργία και διαχείρηση στη διάχυση που επιδιώκουμε. Αύριο καλό είναι να παρευρεθούμε όλοι στη συνάντηση, για να προτείνετε ιδέες και σκέψεις πάνω σε αυτό, και να το συζητήσουμε.  

Ομάδα εξωστρέφειας 3ργαστηρίου

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΑΦΙΣΑΣ ΤΟΥ 38ΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΚΑΙ 21ΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΔΡΑΜΑΣ 2015

λλλ

ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΕΠΙΛΕΓΕΝΤΟΣ ΕΡΓΟΥ: 500 ευρώ (με φόρους και κρατήσεις)

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ

Προσκαλούνται ενδιαφερόμενοι γραφίστες, καλλιτέχνες, εικαστικοί, σπουδαστές, επαγγελματίες και λοιποί ενδιαφερόμενοι να καταθέσουν μέχρι δύο προτάσεις για την φιλοτέχνηση της αφίσας του προσεχούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, που θα διεξαχθεί από 14 έως 19 Σεπτεμβρίου 2015 στη Δράμα.

BusinessTalents, ένας πρωτοποριακός διαγωνισμός για Φοιτητές

lll

Το BusinessTalents είναι ένας πρωτοποριακός διαγωνισμός για Φοιτητές με Επιχειρηματικό Προσομοιωτή, που θα σας επιτρέψει να διοικήσετε με την ομάδα σας μία εταιρία και να  εξασκηθείτε στη λήψη κάθε είδους αποφάσεων πάνω στις λειτουργίες της, σε μια πρακτική άσκηση Επχειρηματικότητας. Ο διαγωνισμός που θα συμμετάσχετε είναι εθνικός και διεθνής και αποτελεί μία συναρπαστική πρακτική εμπειρία με τη χρήση του προσομοιωτή, που δεν πρέπει να χάσετε ! Γίνεται για 2η χρονιά στην Ελλάδα μετά την περσινή επιτυχία με 2.220 συμμετέχοντες σε 654 ομάδες-εταιρίες από όλα (κυριολεκτικά) τα Πανεπιστήμια και Τ.Ε.Ι.

Οι Εγγραφές πήραν παράταση έως 23 Φεβρουασρίου 2015, στις 10πμ

Δείτε ΣΤΟΝ “ΠΙΝΑΚΑ” :  ΠΩΣ ΔΙΕΞΑΓΕΤΑΙ Ο ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ