Ο κριτικός και υποστηρικτής του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού Harol Rozenberg το 1952 έγραψε:
«Ο μουσαμάς άρχισε πια να αντιμετωπίζεται... ως πεδίο δράσης και όχι σαν ένας χώρος όπου αναπαράγεται, αναλύεται ή εκφράζεται ένα αντικείμενο, υπαρκτό ή φανταστικό. Αυτό που θα φιλοξενούσε πια ο μουσαμάς δεν ήταν μία εικόνα αλλά ένα γεγονός. Ο ζωγράφος δεν πλησίαζε πια το καβαλέτο του με μια εικόνα στο μυαλό του, η εικόνα τώρα θα ήταν το αποτέλεσμα της συνάντησης των υλικών που είχε μπροστά του».
