Η Ευρώπη, από λίκνο του πολιτισμού, μοιάζει σήμερα με έναν κοινό ηλεκτρικό λαμπτήρα που μετά βίας παραμένει αναμμένος, φωτίζοντας το μηγοφαγωμένο κουφάρι των ίδιων της των επιτευγμάτων. Κάτω από το μαρμαίρον φως, ο πολιτισμός γίνεται ένα ακόμη κρανίο στα χέρια του Άμλετ, όπου η τοκογλυφική ανάγκη για ενέργεια λειτουργεί ως παρασκήνιο ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι.
Το Μηχανοέντα (ρευματοδότης) εκδηλώνεται ως τεχνική οργάνωση της ενέργειας: θεσμοί και μηχανισμοί που συγκρατούν το φως σε καπιταλιστική αναμονή. Το Πτεροέντα (μύγα), αντίθετα, λειτουργεί ως ανεπαίσθητη δόνηση ζωής, μια οργανική διάχυση που επιμένει μέσα στο τρεμόπαιγμα. Ανάμεσά τους, το μαρμαίρον φως — τρεμώδες, σπινθηριστό — γίνεται το κοινό πεδίο συνύπαρξης.
Ο λαμπτήρας φωτίζει τον ρευματοδότη και τον τοίχο· μύγες επί των τοίχων απορροφούν το μαρμαίρον φως. «…όλα ήρθαν στην Ευρώπη και όλα προήλθαν απ’ αυτήν. Ή σχεδόν όλα…», έγραψε ο Πωλ Βαλερύ.
Συνεργό έργο: «Ένας κοινός ρευματοδότης στην Ευρώπη», 2026 φυσικές διαστάσεις — Γάκης Σωτήρης & Χάρης Κοντοσφύρης (ζωγραφική ακρυλικών χρωμάτων και μικρογλυπτική ακρυλική μύγα).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου