Παρότι η διαφήμιση σήμερα διακινείται κυρίως μέσω της ψηφιακής τεχνολογίας, η ελληνική μητρόπολη παραμένει διάσπαρτη από τα κατάλοιπα των γιγαντιαίων διαφημιστικών πινακίδων που κυριάρχησαν τις προηγούμενες δεκαετίες. Οι ανενεργές αυτές κατασκευές λειτουργούν ως παράδοξα «μνημεία»: αντί να διαφυλάσσουν τη μνήμη, ενεργοποιούν την εμπειρία της καταναλωτικής λήθης, όπως την περιγράφει ο Robert Smithson. Η αδράνεια της πολιτείας απέναντί τους ενισχύει τον αντιμνημειακό τους χαρακτήρα, ενώ η ακούσια ανατροπή της ισορροπίας και της αρμονίας που επιβάλλουν συνομιλεί με τις εκούσιες αποδομήσεις της σύγχρονης τέχνης — μια στάση που ο Mikel Dufrenne συνδέει με την κριτική προς την εξουσία.
