Πηνελόπη Γαίτη: Ι.ΤΗ.Π, Τήνος, Καλοκαίρι 2019, «Εκεί στο ξέφωτο-Dasein»

     Ο άνθρωπος, μηδαμινή μονάδα στο άπειρο του χρόνου ζητά την προστασία εντός του. Βιώνει την αναπόφευκτη κυκλικότητα του στον υφασμάτινο φθαρτό κύκλο του. Γίνεται ένα με τη φύση που κοιλοπονά ως αθάνατη μάνα Γη τα παιδιά της ατέρμονα χαρίζοντας τους το δεδομένο χρόνο τους.

Πηνελόπη Γαίτη-Τήνος-Performance. Mήδεια: «Σπαράγματα συμπαντικής μεταμόρφωσης»

     

                              


Η Μήδεια καταπίνει το φαρμάκι της δυστυχίας της  μόνη της και σκορπάει τα κομμάτια του ως κομμάτι της στο σύμπαν. Χάνεται μέσα σε ότι προκάλεσε, σαν αποσβολωμένη πήλινη μορφή που ακροβατεί ανάμεσα στο αίμα, στην οργή, στην εκδίκηση και την πικρία. Θρηνεί ενδόμυχα την ανθρωπιά της, που την  έχασε νιώθοντας σώμα άδειο, κενό όπως το άδειο φόρεμα που μέσα του πια δεν έχει τον ανθρωπο που το φορούσε, γιατί εκείνος πέρασε πια τα νερά της Στύγας για να συναντήσει το άγνωστο, ό,τι μπορεί αυτό να σημαίνει για τον καθένα περνώντας ανάμεσα από τα δικές του προσωπικές δυσκολίες που κλείνουν νοερά τον κύκλο της ανθρώπινης ζωής αφήνοντας τον χρόνο να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα κι ακόμη το φως και τη μεταμόρφωση που υπάρχουν, ζουν και δρουν μέσα σε κάθε ανθρώπινη ψυχή

Πηνελόπη Γαίτη: «Μουσείο-σπίτι Γιαννούλη Χαλεπά: Μνήμη και φως στον Πύργο της Τήνου»

Τα σπίτια είναι δοχεία καταφυγής, κελύφη προστασίας και μνήμη απαρέγκλιτη. Τα σπίτια-μουσεία είναι διαφάνεια ορατού και αόρατου που μιλά στην ψυχή για το χθες, το σήμερα και γιατι όχι και για το αύριο.

   Οι άνθρωποι του σπιτιού έφυγαν, ταξίδεψαν μακριά. Ο Γιαννούλης δεν ειναι πια εδώ, όμως το φως τυλίγει το σπίτι χειμώνα –καλοκαίρι. Μέσα σε αυτό όλα κυλούν με το δικό τους ρυθμό, που σταμάτησε χρόνια πολλά πίσω…Σαν να ακούγονται τα βήματα του μπαρμα Γιάννη στις σκάλες …σαν να ακούγονται οι φωνές της Κυρά-Ειρήνης στην κουζίνα.Σαν να ακούγονται παιδικές φωνές. Μα ποια ή ποιος να είναι; Και ποιος δουλεύει στο σκοτεινό εργαστήριο; Θα είναι ο Γιαννούλης. Ξεκίνησε να πλάθει νέο έργο κι όλα φωτίζουν γύρω του. Γι’ αυτό και τό φωτεινό σπίτι φωτίστηκε από τόσο φως. Κι ύστερα, ξαφνικά, σιωπή και καταχνιά. Δεν ακούγεται κανένας. Ό,τι ήταν να γίνει έγινε. Μόνο ή μνήμη έμεινε και το αγαπημένο γιασεμί του….