Θεσσαλονίκη: Σε μια φιλήσυχη διαμαρτυρία προχώρησε ένας «ρασοφόρος» ανήμερα της εορτής του Αγίου Δημητρίου, έξω από τον Ιερό Ναό του Πολιούχου της Θεσσαλονίκης, σε ημέρα κατά την οποία ο ναός συγκέντρωνε πλήθος πιστών για τις επίσημες εκδηλώσεις της γιορτής και της επετείου απελευθέρωσης της πόλης.

Ο,ΤΙ ΕΠΙΜΕΝΕΙ /Τhat which persists . Γιατί η αναγνώρισή των μορφών δεν ολοκληρώνεται ποτέ με την πρώτη θέαση.Τεκμήρια/Β από τη συνεκθεσιακή παρουσίαση των Χ. Κοντοσφύρη, Θ. Μακινατζή, Γ. Πανταζή και Κ. Σολάκη, στην Γκαλερί Λόλα Νικολάου, στη Θεσσαλονίκη, από τις 8 έως τις 30 Οκτωβρίου 2026.

ΙΙ. Η κηλίδα και η ανάσχεση της αναγνώρισης

Κάθε μορφή, για να υπάρξει ως διακριτή παρουσία, προϋποθέτει ένα όριο. Το όριο αυτό μπορεί να είναι το περίγραμμα που συγκρατεί μια χρωματική επιφάνεια, η αντίσταση ενός υλικού σώματος ή τα τοιχώματα ενός περίκλειστου χώρου. Σε κάθε περίπτωση, δεν απομονώνει απλώς κάτι από τον κόσμο. Οργανώνει τη σχέση ανάμεσα σε ό,τι περιέχεται και σε ό,τι μένει έξω, ανάμεσα σε ό,τι γίνεται ορατό και σε ό,τι διαφεύγει. Το περίγραμμα δεν περιγράφει μόνο αυτό που αναγνωρίζουμε ως μορφή· δημιουργεί συγχρόνως την αβεβαιότητα για εκείνο που παραμένει πέρα από αυτήν.

Ο,ΤΙ ΕΠΙΜΕΝΕΙ / Τhat which persists Τεκμήρια Α από τη συνεκθεσιακή παρουσίαση των Χ. Κοντοσφύρη, Θ. Μακινατζή, Γ. Πανταζή και Κ. Σολάκη, στην Γκαλερί Λόλα Νικολάου, στη Θεσσαλονίκη, από τις 8 έως τις 30 Οκτωβρίου 2026.

 

Ο,ΤΙ ΕΠΙΜΕΝΕΙ / WHAT PERSISTS
Η περίκλειστη μορφή, τα επίπεδα και η διάχυτη συνάφεια του χώρου

Τέσσερις διαφορετικές εικαστικές γλώσσες, του Κοντοσφύρη, του Μακινατζή, του Πανταζή και του Σολάκη, συναντιούνται γύρω από ό,τι επιμένει να υπάρχει: ένα άνθος που ανοίγει μέσα στα αγκάθια και στο μαύρο, μια χρωματική έκταση που δεν σταθεροποιείται σε τοπίο, ένα μπλε μεταλλικό φύλλο ανάμεσα σε ανοίγματα φωτός, ένας ήχος που απομακρύνεται και σβήνει. Κάθε παρουσία διατηρεί κάτι από τη συνοχή της, ενώ εκτίθεται στο φως, στη σκιά, στην απόσταση και στην κίνηση ενός βλέμματος που αναζητά την αφή και ανακαλεί την υλικότητα των πραγμάτων.

Τhat which persists Συνεργατική εικαστική έκθεση των Χάρη Κοντοσφύρη, Θωμά Μακινατζή, Γιώργου Πανταζή και Κώστα Σολάκη, στην Γκαλερί Λόλα Νικολάου, στη Θεσσαλονίκη. Εγκαίνια: 8 Οκτωβρίου 2026.

 

Ο,ΤΙ ΕΠΙΜΕΝΕΙ / ΤΗΑΤ WHICH PERSISTS

Τέσσερις διαφορετικές εικαστικές γλώσσες, του Κοντοσφύρη, του Μακινατζή, του Πανταζή και του Σολάκη, συναντιούνται γύρω από ό,τι επιμένει να υπάρχει: ένα άνθος μέσα στα αγκάθια, μια φωνή που διασχίζει τη σιωπή, ένα ίχνος που αρνείται να χαθεί. Ανάμεσα στη φύση, τη μνήμη και την ανθρώπινη παρουσία, οι τέσσερις καλλιτέχνες αναζητούν εκείνες τις εύθραυστες μορφές ζωής που παραμένουν, μεταμορφώνονται και επανεμφανίζονται. Ό,τι επιμένει δεν είναι απαραίτητα αυτό που μένει ίδιο· είναι αυτό που, παρά τη φθορά, εξακολουθεί να βρίσκει έναν τρόπο να γίνεται ορατό.

Η επιμονή αυτή δεν απευθύνεται μόνο στο μάτι. Ο Φινλανδός αρχιτέκτονας και θεωρητικός Juhani Pallasmaa, στο βιβλίο του Τα μάτια του δέρματος, υποστηρίζει ότι ο δυτικός πολιτισμός έχει υποτάξει τις αισθήσεις στην κυριαρχία της όρασης. Θεωρεί ότι η εμπειρία μας φτωχαίνει όταν ξεχνάμε πως γνωρίζουμε τον κόσμο και με την αφή, την ακοή, το βάρος και την κίνηση του σώματος.