Πηνελόπη Γαίτη: « Γιαννούλης Χαλεπάς-Μήδεια : Υπερβάσεις και παραβάσεις ορίων»

     H Διπλωματική Εργασία μου αποτελεί μια προσπάθεια, της κατά το μέτρο του δυνατού μελέτης του έργου του γλύπτη Γ. Χαλεπά, καθώς και της τραγωδίας του Ευριπίδη «Μήδεια». Το κοινό σημείο σύγκλισής τους αφορά την υπέρβαση και παράβαση του ορίου μέσω της ζωής, των επιλογών και των πράξεών τους καθώς και εν γένει τις προβληματικές καταστρατήγησής του από τον άνθρωπο σε μεταιχμιακές για αυτόν καταστάσεις. 

Πηνελόπη Γαίτη: «Ρουμανία-Βουκουρέστι: Γ. Χαλεπάς...στο Βellu Cimitirul, μια απαντοχή».

Μνήμες και βήματα, και πάλι βήματα μέσα στην απέραντη ησυχία. Να ειπωθούν οι λέξεις . Να πιαστεί και πάλι ο μίτος από κει που σταμάτησε. Τα χρόνια εκείνα..πριν ξεκινήσει ο πόνος, η θλίψη και δρόμος και η απαντοχή της επιστροφής στον κόσμο των κατ’ επίφασιν πολλών και μη νοσούντων.

   Οι άγγελοι, ο όρθιος και ο καθιστός κι ύστερα ο πυρσός που έσβησε, σαν να χάραξε πάνω του τα μελλούμενα. Μια χαρακιά, μια πληγή στο στέρνο και δυο άγγελοι που προσμένουν τον Γιαννούλη Χαλεπά στο Βουκουρέστι. Μορφές, θνητές  που χάνονται στο ασπρόμαυρο του χρόνου κι αφήνουν το διαχρονικό της τέχνης να λαλήσει. Η Άνοιξη παλεύει να κερδίσει το μερτικό της στο Bellu Cimitirul, χωρίς τυμπανοκρουσίες. Απο δω και πέρα, όποτε θα ανθίζουν τα λουλούδια, το χώμα τους δεν θα ειναι πια το ίδιο, θα είναι μπολιασμένο με την αύρα του μυστικού κήπου της νιότης –τα όρια λένε πάντα την αλήθεια...! 

Πηνελόπη Γαίτη: «Μουσείο-σπίτι Γιαννούλη Χαλεπά: Μνήμη και φως στον Πύργο της Τήνου»

Τα σπίτια είναι δοχεία καταφυγής, κελύφη προστασίας και μνήμη απαρέγκλιτη. Τα σπίτια-μουσεία είναι διαφάνεια ορατού και αόρατου που μιλά στην ψυχή για το χθες, το σήμερα και γιατι όχι και για το αύριο.

   Οι άνθρωποι του σπιτιού έφυγαν, ταξίδεψαν μακριά. Ο Γιαννούλης δεν ειναι πια εδώ, όμως το φως τυλίγει το σπίτι χειμώνα –καλοκαίρι. Μέσα σε αυτό όλα κυλούν με το δικό τους ρυθμό, που σταμάτησε χρόνια πολλά πίσω…Σαν να ακούγονται τα βήματα του μπαρμα Γιάννη στις σκάλες …σαν να ακούγονται οι φωνές της Κυρά-Ειρήνης στην κουζίνα.Σαν να ακούγονται παιδικές φωνές. Μα ποια ή ποιος να είναι; Και ποιος δουλεύει στο σκοτεινό εργαστήριο; Θα είναι ο Γιαννούλης. Ξεκίνησε να πλάθει νέο έργο κι όλα φωτίζουν γύρω του. Γι’ αυτό και τό φωτεινό σπίτι φωτίστηκε από τόσο φως. Κι ύστερα, ξαφνικά, σιωπή και καταχνιά. Δεν ακούγεται κανένας. Ό,τι ήταν να γίνει έγινε. Μόνο ή μνήμη έμεινε και το αγαπημένο γιασεμί του….